10-05-11

De kracht van rilatine

Ik dacht dat deze blog al lang uit de ether zou verdwenen zijn, maar neen, wie schrijft die blijft!

Wat zou ik es laten weten? MIsschien is het wel fijn de goegemeente te laten weten dat ik de juiste dosis rilatine heb gevonden. Dat was een eerder bizarre speurtocht, omdat alle wetenschap ten spijt, de ervaring moet uitwijzen of je goed bezig bent.

Ik heb een week lang enige hoeveelheden getest. Best interessant. Vooral omdat ik jarenlang geen rilatine wou nemen. Kwestie van rebelleren, à la "ge moet mij maar nemen zoals ik ben". Daarbij voorbij gaande aan de simpele waarheid dat de enige die niet mij kon leven ikzelf was :-).

Dus voilà: ik heb dosissen uitgetest. In eerste instantie viel ik bij regelmatige inname van rilatine 10mg gewoon ronduit IN SLAAP. Ik was een zombie. Leg het maar uit: ik neem methylfenylhydrapfrthuppeldepuppepmiddel, en ik val IN SLAAP! Echt, ik kon mijn ogen niet open houden, ik sliep al knabbelend op een chocoboterhammeke, niet te doen. De verklaring is simpel, doch: mensen met ADHD hebben een constante overdosis stress, ze beseffen dat niet meer na een jaar of 40, maar dat is zo. Het is zoals een processor die altijd blijft werken. Komt daarbij, dat die processor 's avonds niet echt alles één voor één afsluit. Het is hoogstens een soort sluimerstand als je met ADHD gaat slapen. 's Morgens is het dan nog moeilijker, want die programma's zijn niet gedefragmenteerd, en alles start door mekaar weer op. Geen wonder dat een mens daar nogal gestresseerd en moe van wordt.

Met rilatine krijg je ineens een opkuis van inkomende mail, en een grondige defragmentering. Er worden mapjes aangemaakt, en er komt enige orde op de schijf in je hersenen. En dan is het ineens zo rustig, maar ZO rustig, dat je eindelijk slaapt. De gekende stress valt ineens weg, en de slaap neemt even over Vandaar: overdosis rust, dus.

Maar de regelmatige dosissen van 10mg hadden een nadeel: ik vergat geregeld tijdig de volgende pil te nemen, en de terugval bij het uitwerken van 10mg (bij mij zo na een uur of 3), is verschrikkelijk. Maar eerst moest de juiste dosis worden vastgesteld. Dus nam ik 1 dag 10mg per keer, dan 15mg per keer en dan 20mg per keer. Dat laatste was er zwaar over, mijn hartje ging iets teveel te keer.

Uiteindelijk neem ik nu 30 mg met vertraagde afgifte, en in de vooravond nog een extra 10 mg. En dat werkt prima voor mij!

Ik krijg een pak meer gedaan, simpele zaken zijn minder een euvel, en ik heb toekomstplannen. Ik heb zelfs een AGENDA! (blijft een moeilijke zaak, vraagt enige inspanning, is nog steeds kleurrijk gegeven)

Met de inname van rilatine kwam ook een minder leuk bijverschijnsel: het heet de realiteit. In ADD-modus zie ik niet zo 'klaar', de wereld is een soort marktplaats, vol geluid en beeld, maar niks is echt scherp. In rilatine-modus trekt de mist op, en verdwijnt de ruis. Wat ik zag was niet altijd even mooi... Ik heb veel verloren onderweg, ik heb veel misbegrepen, ik heb veel niet gedaan, het is nogal hard om zo jezelf tegen te komen.

Maar goed, daar ben ik nu. Rilatine heeft mij niet veranderd, maar wel de manier waarop ik met dingen kan omgaan. Ik heb nog steeds moeite met structuur en planning, dat zal nooit mijn forte worden. Maar ik ben nu wel in staat om aan iets te beginnen, en tàdààààààààààm: ook iets af te werken. Een heerlijk gevoel!

Ik heb ondertussen zowat alles gelezen over ADHD wat er bestaat. Dat helpt ook, zeker nu ik besloten heb om als zelfstandige coach door het leven te gaan. Het zijn embryonale plannen, maar ik werk er aan!

10:18 Gepost door Wan | Permalink | Commentaren (8) | Tags: adhd, rilatine, werk, dosering rilatine, agenda |  Facebook |

15-04-08

GEEN WERK (final)

Het is welletjes geweest. Tijd om het fijne hoofdstuk van het Veronove - avontuur af te sluiten. Ik weet trouwens niet waarom, maar soms bekruipt me het gevoel dat deze blog er voor iets tussen kan zitten. Of dat zo is zal ik nooit weten, en als dat zo is, dan is het best dat ik het werk niet heb. Ik vraag me, dit gezegd zijnde af: stel dat werkgevers het dagboek van al hun werknemers mochten lezen... Als de werkgevers niet in staat zouden zijn feit van fictie, en gevoel van ratio te onderscheiden, dan wordt wellicht 3/4 van de werkende bevolking op staande voet ontslagen... Maar wederom: ik weet niet of de blog ermee te maken heeft. Het feit is dat de blog bestaat, en dat hij welzeker een risico vormt. Triestig genoeg.
Nee, ik moet hier even op voortborduren, ik kan het niet laten. Kijk, STEL dat een potentiële werkgever hierop terechtkomt, en leest dat ik mezelf tot enige minuten voor het sollicitatiegesprek als een beest heb beschreven. Dat is natuurlijk redelijk angstaanjagend. Maar wat zegt het? Ik zou dan ten hoogste kunnen begrijpen dat een werkgever zich wat bedrogen voelt. Mocht ik dan zelf die werkgever zijn, dan zou ik zeggen tedju, dat had ik niet door. Maar om dan meteen te gaan lopen, dat zou ik niet doen. Ik zo wellicht zeggen: amai, die kon het goed wegsteken, als ze dat kan, dan kan ze wellicht stront verkopen met een strikje rond! Of misschien zou ik zeggen: oei, klinkt nogal een heetgeblakerd vrouwmens. Maar ja, het is stil waar het niet waait, en in z'n eigen huis mag men zijn wie men wil, zelfs een beest. Ik ken huizen waarbinnen ergere dingen gebeuren, en die mensen gaan elke dag werken met een smile op hun face. En als ik dan een werkgever van het filosofische type was (dewelke ik DACHT dat Veronove was, toch eentje met hogere principes) zou ik misschien blij zijn met wat ik weet, en de bedenking maken: dat kind moet het huis uit, die heeft nodig wat omhanden, wel, we gaan haar wat omhanden geven. Maar goed, allemaal veronderstellingen. Had mijn zus vier wielen dan was ze een autobus, zeg ik dan, maar ik heb geen zus, nietwaar.

Dus, de sequel en de finale (HOOP IK) van het verhaal:
Ik kreeg wederom een telefoontje van GIL Interim. Ze vroegen of ik rond een uur of 3 tot bij hen kon komen. Ik, gisteren totaal verward, zeg nogal leeghoofdig "OK". Ik heb nog maar net de telefoon afgelegd, en ik bedenk me: euh...waarvoor moet ik nu juist gaan? Dus hup, ik bel terug. (Ja nekeer dat een mens aan het blunderen slaat hé). Ik vraag dus: waarom willen jullie mij zien? (Ik wil dat weten, omdat ik niet voor Piet Snot of een koffieklash naar daar wil rijden, parking zoeken, parking betalen, etc etc). Van alle antwoorden dat gegeven konden worden, luidt ht antwoord van GIL : "Om u onder vier ogen even te vertellen wat de reden is geweest van Veronove om van gedacht te veranderen." Waarop ik zeg " Ah, zegt u dat maar over de telefoon". Neen, dat kan niet. Ik zeg "oei, dan moet het wel een zéér zware reden zijn, als het moeilijk over de telefoon te zeggen is. " Nu, ik weet zelf ook dat het beleefder en zo, meer business like is, om zo'n dingen face to face te bespreken, dat wel. Maar in dit geval, is mijn vertrouwen in GIL al lang piepedada na de vorige telefoontjes en uitspraken, dus ze mogen doen wat ze willen. Maar neen, ze blijven erbij dat ik moet afkomen. Ik dring nog even aan: "zeg het toch gewoon aan de telefoon". Neen "Het is beter dat je naar hier komt, zodat we je kunnen zeggen wat je best doet, hoe je je best gedraagt bij een volgende sollicitatie, als je ooit nog werk wil vinden...Het is in het belang van je eigen toekomst." Ik zeg: OK, leg af, en denk: NO WAY.

Dit is nu toch om te kakken hé. ZIJ belden MIJ. IK werd VOOR HUN OMZET TE SPIJZEN aangeworven, contract en al. HUN klant gooit me weg, en ZIJ gaan MIJ dan zeggen wat ik fout deed... Tot voor enige weken kende ik noch GIL, noch Veronove. De arrogantie, van een interimbureau met meisjes van hoogstens 24 jaar, om mij dan ten eerste als hun bron van omzet NIET te gaan verdedigen bij hun "klant", en mij dan ten tweede op basis van wat hun "klant" zegt even de les te gaan spellen, dat is er over. Te denken dat deze rimpel in mijn bestaan van enig belang is voor de rest van mijn leven... Nee, sorry. Wandoeniemee. Daarenboven is de informatie van Veronove aangaande het waarom van hun afwijzing, van geen enkel belang voor mij. Veronove wijst me af, omdat er een economisch betere oplossing bestaat, hoe je het draait of keert. En ik denk dat die oplosing niet van bij GIL Interim komt. Ik zou 1800 euro bruto verdienen, lager kan niet. Daarom viel ik in de smaak, daarmee kon Veronove naar hun interimbureau stappen, die een geschikte  jonge kandidaat van uit de buurt had, maar die meer vroeg. Ik heb wellicht gewoon goed geholpen om de prijs te drukken. Ik denk niet dat Veronove dat tegen GIL zal zeggen. Veronove wou denk ik zowel van GIL als van mij af, ze hadden een andere vis op het oog, en moesten dit strategisch aanpakken. VERONDERSTEL IK, dit zijn bedenkingen, geen feiten, let wel. Ik wil alleen uitleggen waarom het waarom van de zaak van geen belang is. WAT veronove ook te zeggen had over mij tegen GIL, het kon niks goeds zijn. Om iets goeds wijs je nl geen mensen af. GIL zelf is ook niet blij, want door dit verlies vloog een beetje omzet weg. Ik ben dus voor beiden de pineut, en beiden moeten aan mekaar toegeven dat ik niet geschikt ben voor de job. Ze moeten elkaar in stand houden, niks aan te doen. DUS: waarom moet ik dan bij drie meisjes met een pak minder ervaring met gebogen hoofd gaan zitten luisteren wat ik allemaal fout deed? Ik zal u zeggen wat ik fout deed: niks. Ze kenden me niet eens, ik was een pion. Ik ben daar niet eens kwaad voor, zo gaan die dingen. Maar ik ga niet de belachelijke vernedering ondergaan en parking gaan betalen om willens nillens op mijn kop te gaan laten schijten door drie goed bedoelende meisjes van de helft van mijn leeftijd.
Dus om exact 15.00u stuurde ik hen een mailtje, dat ik afzag van de afspraak, om de redenen die ik net beschreef. Ik zei dat ik best naar hun advies zou komen luisteren, eenmaal ze zelf de 40 voorbij waren, en nadat ze zelf 10 werkgevers hadden gehad. Nu is hun advies denk ik toch, net iets te beperkt, en te gekleurd. En mijn zelfvertrouwen zit danig onder nul, zodat ik meer afbraakwerken ten allen koste moet vermijden. Vandaar, dus. En nu wil ik er niks meer over horen.
Het is een jammere zaak, ik kreeg weer es een lekkere dreun right in the face, het is jammer, maar het is zo, het leven. Jammer dat het niet goed liep, maar goed, zoals ik zei, ik kan het niet als méér zien dan een rimpel in mijn verder oeverloze stilstaande water bestaan.

Ik zal me ook niet laten onderdompelen door mijn schoonvader die ineens weer beeld zonder klank gaf, omdat een loser in de familie niet zo aangenaam is; ik zal zelfs proberen om de woorden van mijn moeder "het ligt aan jou, het is allemaal jou schuld, en IK mag het weer aan uw vader gaan vertellen, en hij vindt het al zo'n schande, hij zegt niks meer, wat scheelt er toch met jou, zo'n diploma's en geen werk. Je had moeten doen wat ik je zei om te doen" En daarmee bedoelt mijn moeder dat ik ofwel advocaat had moeten worden, ofwel examens had moeten meedoen om aan 'de Staat' te gaan werken. Ik zal er niet verder op ingaan. Wie deze blog volgt, zal me al beter kennen dan mijn moeder, dat is niet zo moeilijk. Iemand als ik die aan de staat werkt, dat is zo'n beetje even gepast als Bin Laden op de koffie bij Bush, keuvelend over god de vader. Sommige dingen gaan niet samen.

Dus voilà, deze wonden kunnen nu weer helen, life goes on. Ik gun iedereen al het geld, al de fijnste jobs van de wereld, het grootste geluk ooit, maar ik vraag er 1 ding voor terug. Laat me nu eens allemaal gerust. Het spijt me ten zeerste te moeten zeggen dat het me allemaal worst zal wezen. Wees gewoon gelukkig, stoef niet met wat je hebt, uiteindelijk is wat je bent het enige wat telt - en het enige waarop ik zo arrogant zal zijn om te beslissen of ik je nog in mijn omgeving wil, of niet. Ik ben het gezeik meer dan moe.

18-10-07

Tand/blad Vulling

Hoera! De krater linksboven in mijn eetservies is gevuld! Ik was als behoorlijk bevende baobab de pijnbank op gaan liggen. De tandarts bekeek mijn ruïne es van alle kanten, en besloot een soort tand te metsen... Viva, viva! Geen boringen! Geen spuiten! Wel een spuugzuigerke, maar so what: zuig moet zijn. Ik heb nu een deftige, schoon witte namaaktand. Blij blij blij.

Ook mijn papierke gaan halen bij de uitbetalingsinstelling: flink! Ben wel iets vergeten te melden, en ik ben enige dagen te laat, maar bon, de schade is dus beperkt.

Deze namiddag wat met mezelve en ik zitten brainstormen over mogelijke in te slagen wegen voor de toekomst. Het werd een vrij warrige boel. Ik denk dat ik de vergadering met de betrokken partijen nog es zal moeten samen roepen. Nota's nemen, deze keer. Het wringt allemaal een beetje, ik ben precies niet goed in staat door te denken. Er zijn wat grove lijnen en bedenkingen, maar als ik concreet wil worden, zie ik wazig, en loopt alles in elkaar. Geen paniek, ik oefen.

Mijn ouders kwamen langs. Mijn moeder zou mosselen klaarmaken. Ik lust geen mosselen, maar da's geen probleem. Ik zou wel een boterhammeke eten samen met de kindjes. Blijkt dat de mosselen alleen voor Stefan en mijn vader zijn. Gezien er ook een vriendin meegekomen was, waren er dus enige mensen die geen eten zouden hebben. Oopsie. No problem: ben efkes naar de winkel gesjeesd. Nu wordt het gecompliceerd: de mannen moeten mosselen met frietjes eten, de kindjes een boterham, de vrouwen scampi's en rijst. Moeder en dochter samen in de keuken. Allebei zo verstrooid als wat (mijn moeder vond uiteindelijk haar mosselgroenten terug tussen de koffietassen in de kast, om maar één ding te vernoemen), het moet een test voor de lachspieren zijn om ons bezig te zien. Doch: ons motto is altijd geweest "il y a de l'ordre dans le désordre", en zo ging toch iedereen schoon samen met z'n eigen menu aan tafel. Ik heb niet zoveel gegeten; mijn eetlust gaat in 't negatief als ik mosselen in mijn gezichtsveld heb. Ik ben een slechte Belg: geen bier, minimum friet en geen mosselen. Ik vind een mossel geen beest om op te eten. Een mossel heeft een schelp, en die zit bovendien dicht. Ge moet daar in mijn ogen niet aan prutsen, die schelp is hard en zegt: stay away. Maar neen, we gaan dat arme beest stomen of wat dan ook, die schelp gaat open en wat zien we: de inhoud van de schelp. Nu mag je me alles wijsmaken, maar niet dat die inhoud er smakelijk uitziet. Geel/oranje/beige vaste gummy met een darm in. En de gummy hangt vast. Hoeveel tekenen moet je nog hebben om ergens gewoon AF te blijven???? Om maar te zeggen: mosselen, ik mot ze niet.

Goed. Terwijl ik hier zit, hoor ik het laatavondnieuws. Ik sta telkens weer versteld van deze wereld. Allez, hoe absurd IS het toch allemaal hé? eerst: mazout is te duur. Vervolgens: Benazir overleeft aanslag, maar vele mensen vonden vandaag de dood. Afsluiter: Frans Bauer hangt in Hasselt de vrolijke Frans uit. In België zingt dus Frans Bauer schlagers, terwijl in Pakistan mensen in stukken vaneen worden geblazen. En weet je wat zo raar is: beide nieuwtjes worden u gewoon even gezegd, en bij beide nieuwtjes zeggen we dan: a ja. We gaan niet grienen van de schlagers, en we gaan niet grienen van uiteengereten mensen. A ja. Frans Bauer is niet echt interessant, en her en der verspreide mensendelen in Pakistan ook niet. Is dat nu niet vreselijk? Weet iemand eigenlijk hoeveel mensen er zo per dag naar de verdoemenis worden geblazen? Doet het er iets toe? Wat een wereld zeg: boemvol mensen die mekaar in niks meer overtreffen dan in onovertroffen onverschilligheid. A ja. Gisteren zag ik de korte documentaire over Che Guevara. Goh, wat een intrigerende man vond ik dat. Dat waren toen ook nogal tijden... Ik denk dat ik es op zoek moet naar het gedachtengoed van Che. Gewoon omdat ik benieuwd ben naar zijn drijfveren om in een godvergeten gat nagenoeg alleen in een totaal fout politiek klimaat revolutionair te wezen. Dit terzijde.

Morgen is normaal kuisdag, maar ik roep mijn interne "Vergadering Voor de Toekomst" bijeen. Ook op de agenda: Margot bij de tandarts... Charlotte mag nog steeds niet naar de karate, dus het legt ernaar aan dat het een betrekkelijk rustige dag wordt.

23:57 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: tandarts, onverschilligheid, werk |  Facebook |

03-08-07

Zoals altijd

Het is niet anders dan anders: na het hevige onweer in de hersenpan gisteren, trokken de wolken vandaag op. Niet in het minst omdat ik een weldoende slaap achter de rug had.

De vorige nachten liep het grandioos fout. eerst waren er de zieke kindjes, en dan de vreselijke koude. Hoe het juist komt weet ik niet, maar bij wijlen rol ik mijn bed in, en dan begint het. Dan krijg ik het onwaarschijnlijk koud. Mijn handen verkrampen, dan worden mijn voeten ijsklompen, dan beginnen de rillingen en het kippenvel, tot ik geheel en al onderkoeld geraak. Stefan, die doorgaans kan bijverdienen als warmtebron, kan hier niet tegen op: mijn lichaam neemt gewoon geen warmte meer op. Ik denk dan vaak "voilà, dit is het: ik ga dood", omdat het proces een beetje hetzelfde verloopt als in het uur des oordeels. Gezellig. Dus gebeurt het dat ik in het putje van de zomer opsta, en getooid met een hemd, een t-shirt, een fleece, een joggingbroek en kousen rillend onder een donsdeken met erbovenop een wollen deken kruip. En dan is het wachten tot de slaap het van de koude wint. Het is een bijzonder onaangenaam verschijnsel, en is moordend voor een goeie nachtrust. Gisteren was ik al bang om onder de wol te kruipen (zonder er als een versterkte kledingburcht uit te zien). Ik lag neer, en ik had warme handen, en dat voelde zoooo goed. Ik ben op een warmtegolf naar het land achter de regenboog gesurft, en zie: de dag begon veel beter.

Vandaag werd een deel van het bureau geleverd, en zijn mijn ouders langsgekomen. Fleske open laten poppen, drankje, taartje, apéritiefje, tafelen... Het was een welkome afleiding.

De dag heeft een blauw gat geschoten in een donkere hemel. De wolken zijn niet weg. De onzekerheden blijven, maar ze geraken gerangschikt. De kinderen zijn immens druk, werk is voor ons beiden een vraagteken, en ik heb maandag een mammografie op de agenda. Zeer uiteenlopende onzekerheden en veroorzakers van enige stress. In mijn warrige brein loopt alles door elkaar. Ik weet best dat het geen zin heeft zich zorgen te maken. Ik weet ook dat positief denken veel leed kan doen wegsmelten. Ik ben alleen verkeerd geprogrammeerd: alle onzekerheden versmelten, en groeien tot een kluwen. Het duurt enige dagen voor ik dat kluwen uiteen krijg, en weer netjes in proportie in de juiste lade kan opbergen.

Ik kreeg ook een voor mijn doens zeer afwijkende gedachte: doorgaans voel ik me vreselijk ongelukkig omdat het lijkt of het niemand wat kan schelen wat ik doe. Terwijl ik zelf heel hard probeer niks te doen wat iemand kan schaden. Nu dacht ik: infeite: als het niemand wat kan schelen, dan kan ik net zo goed iets doen dat ik graag doe, zonder iemand daar verder rekenschap van te geven. Als het dan toch zo is dat het werkelijk geen zak uitmaakt, kan ik maar beter mijn blik versmallen, en doen wat ik wil. Kunst is dan, om van dat eeuwige schuldgevoel af te geraken, maar in die gedachtengang hoort geen schuldgevoel thuis. Het idee kwam maar heel even in me op, maar misschien moet ik er maar verder op doorbreien. Het is tenminste nieuw, en zoiets nieuws brengt hoop.

Voedings-update: vandaag had ik het op kiwi's en komkommer gemunt. Vanavond toch enige kip naar binnen gewerkt, om mijn maaltanden content te stellen. Tot hier toe gaat het met grammetjes bergaf. We zitten aan 63.2 deze morgen. Tot mijn grote ergernis lijkt mijn buik niet van plan te wijken. Wellicht zal het veel meer vergen dan wortelen, komkommers en kiwi's om dat jarenlang opgestapelde buikvet aan te pakken. En dat is andere koek. Gezonder eten is één ding, maar de discipline gaan opbrengen om als in verval zijnde vrouw van middelbare leeftijd nu ook nog elke dag oefeningen te gaan doen... UH! Ik zal het nog even aanzien. ALS ik dit kan volhouden tot ik die 60 zie verschijnen (en helaas ook daarna, anders was het weer een maat voor niks!) en ik zie mijn navel nog steeds niet, jah... Misschien. Positief denken: als ik het goed heb, heb ik nu al iets smallere polsen en enkels. Nu de rest nog.

00:22 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dieet, stress, werk, kinderen |  Facebook |

21-07-07

zalig de darmen van geest

Naar 't schijnt was het vandaag nationale feestdag... Dat was te merken toen bleek dat de winkels toe waren. een mens zou al es denken dat dat kwam door de Gentse feesten, maar neen... Ik weet uit mezelf nooit welke datum we hebben, dus dat kan al es voor verrassingen zorgen, nietwaar...

Om nog maar es op de darmkwestie terug te komen: het begint zo een beetje op mijn zenuwen te werken. Omdat er niks op mijn darmen werkt, ziet u. Had ik het onzalige idee gehad een Darlin in te nemen, "een natuurlijk laxerend middel"... Ja amai. Ik zal geen details geven, behalve dat zo'n piepklein pilleke geweldig explosieve gevolgen heeft, die niet voor herhaling vatbaar zijn. Nu zijn we terug naar af, en loop ik zo opgeblazen rond, dat ik vrees dat de zwaartekracht zijn grip op me zal verliezen. Straks ga ik rondzweven gelijk een special shape neongasballonneke... Vreselijk gevoel. Nu ja, zorgen voor morgen.

En die zullen er rap zijn: morgen moet ik in deftige kleren geraken, geleend van een vriendin, voor Het Jubileumfeest. Met zo'n blaasbuik wordt dat een opgave en vooral een heel schoon zicht. En dan moet ik er NOG wat eten bij proppen...aiaiai, miseriecorde.

Margooke is erdoor gekomen, eindelijk. Ocharme, ze heeft echt afgezien. eerst waren er twee dagen en nachten van hevige hoofdpijn. Deze morgen is ze dan uit bed gestrompeld, alleen om boven de wc te gaan overgeven. En dat terwijl ze sedert donderdagmorgen niet meer had gegeten... Toen dat achter de rug was, kreeg ze weer één van haar fameuze neusbloedingen. Ze heeft een zwak adertje in haar neus, en bij ziekte of opwinding barst dat, met opzienbarende bloedingen tot gevolg. Ik schrok me rot de eerste keer! Nu hebben we een soort "neuswand verstevigende zalf", en gaat het beter, maar deze morgen was't dus van dattem. Ochère toch. Dan heeft ze haar laatste roes uitgeslapen, en een uurtje geleden leek alles achter de rug, gelukkig. Straf viruske, ik wens het niemand toe!

Dat gebloed en gedoe toegevoegd aan de twee katten die het huis 14 dagen helemaal voor zich alleen hadden, noopten me tot enige huishoudelijke activiteiten. Ik ben content: heel het huis gekuist.

Stefan heeft Pouline, Poulette en Jef van een nieuwe voordeur voorzien. Ge zou nu denken dat die kiekens tijdens de werken weer den hof zouden gaan omploegen, maar neen: ze bleven gebiologeerd naar het geklop geboor en gezaag kijken in hun ren. Rare beesten. Nu dat gedaan is, moet ik nog hun eigenlijke hok gaan uitmesten. Altijd weer een fijne bezigheid: stof, stro, zaagsel en hopen kippenkak rond mijn oren. Maar een mens kan zich daar al es in uitleven.(Zij het iets minder als zo'n kakske mot in uw bot valt, maar dit terzijde). Ik heb dat hok ooit uitgeschuurd met Dettol en een schuurborstel, kun je 't geloven. Die beesten liepen twee dagen erna nog high van de ontsmettingsgeur. Niet doen, dus.

Om maar te zeggen dat ik weer "thuis" ben. Ik ben nog steeds onrustig hoor (tiens?); ik droom nog steeds van in de auto stappen, en de zon achterna te rijden, maar het voelt niet meer aan alsof ik hier gevangen zit met geknipte vleugels.

Stefan werkt nog twee dagen in Brussel, en dan is 't zover: dan staat hij op eigen benen, en moet hij Tech IP Consulting uit de grond stampen. Wat hij doet is dus teksten schrijven voor uitvinders die een patent willen op hun nieuwtje. Zonder tekst, geen patent. En er worden nogal wat uitvindingen gedaan, dus hij zal z'n werk hebben... Ik daarentegen...

Ik zit vast. Nog steeds. Ik moet aan de slag hé, alleen: wat? waar? hoe? Ik heb de vorige maanden die gedachte deskundig in de donkere achterkamer van mijn grootste nachtmerries verdrongen, maar die luxe heb ik nu niet meer. Het maakt me doodsbang en soms triest en zelfs misselijk. Maar wat is er beter: doodsbang zijn, of walgen van de volledige afhankelijkheid waarin ik me nu bevind? Ik flip soms enorm als mijn gedachten me meesleuren. Dan word ik opstandig, en walg ik van "het systeem", van geld, van de ratrace, van de verplichting die ik voel. En dan wil ik gewoon weg. Maar zo werkt het niet. Verantwoordelijkheid is niet mijn sterkste vak, helaas. Er komen ongetwijfeld nog schrijnende twijfels en wantoestanden, zoveel is zeker. Maar morgen is het feest, dan zien we wel weer.

23:01 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: jubileum, darmen, kippen, werk |  Facebook |

18-06-07

Werk en zo

Om tegemoet te komen aan de commentaren van Stefaan, dacht ik nog een berichtje te posten. Het is op deze blog inderdaad onwezenlijk stil rond 'werken'...

Dat komt omdat ik momenteel in een impasse zit. Voor mij is werk zoeken en uit werken gaan op dit moment in de tijd een enorm complex gegeven. Laat ik dat even ontrafelen:

Vooreerst is er de persoonlijke factor: ik ben nog steeds de laatste restjes van de negatieve vorige werkervaring aan het verteren. Dat heeft me een enorme deuk gegeven, en in combinatie met de 9 vorige niet passende jobs laat dat littekens na. Ik weet niet wat ik wil gaan doen. Ik heb een te grote keuze, zeg maar. Ik kan "voortbouwen" op de jobs die ik heb gedaan, en terug aan de slag proberen te gaan als Account Manager. Dat is objectief gezien de makkelijkste weg, maar het is niet de verstandigste weg om een langdurige werkrelatie uit te bouwen. Ik kan het ook gaan zoeken in de karakteriële sfeer, wat me zeker naar de vorm zal liggen: ik kan interim werk zoeken. Dat was vroeger een garantie voor veel verandering, dus dat zit qua karakter en geest goed. Echter, tegenwoordig leiden de meeste interimjobs naar een vaste job, en dan heb ook ik het probleem van 'te hoog geschoold of te veel ervaring'. Tenslotte kan ik gaan zoeken in de sfeer van mijn "sterke kanten". Dat geeft volgens mij de meeste kansen op langdurige tewerkstelling, maar hier zit ik dan met het euvel van: niet genoeg geschoold en geen ervaring. Ik zou deze jobs zoeken ofwel aan de universiteit, omdat ik nu eenmaal graag analyseer, en -zij het op een non-conforme manier- veel informatie snel kan verwerken en kan overbrengen. een tewerkstelling als onderzoeker in de vakgebieden politiek, sociologie, milieu, psychologie trekken me zeker aan. Doch: ik ben al 40, en dat is in dit geval geen voordeel, al zou ik het zelf zien zitten om, waarom ook niet, nog te doctoreren.

Dan zijn er, naast de persoonlijke factoren, de omgevingsparameters die nu niet helemaal gunstig liggen. Stefan start op met zijn eigen bedrijf, en zal de handen vol hebben. Ik kan daar wellicht iets in betekenen, al is het maar als opvangnet. Zijn beslissing zal ongetwijfeld het ritme en de gewoontes in dit gezin beïnvloeden, en ik had die graag eerst bestudeerd en op de rails voor ik er zelf nog es een ander ritme en een zorg aan toevoeg. En tenslotte staat het groot verlof voor de deur, en heb ik geen opvang voor de kinderen. Dat ligt aan mij: ik dacht niet dat ik zo snel werk zou vinden, dus als ik toch thuis ben, is opvang betalen een zotte kost. Stefan start per 1 augustus, ook pal in dat verlof, dus met de kinderen thuis... Ik zal creatief moeten zijn om hen bij papa weg te houden zolang hij moet werken. Ik verwacht dat in september één en ander al een redelijk vaste vorm zal aannemen, en dan is mijn tijd gekomen om uit mijn persoonlijke kluwen te geraken, en ook volop te gaan solliciteren. Ik kijk er niet naar uit, want het wordt aartsmoeilijk. Ik ben momenteel niet klaar om steeds weer opnieuw gewikt en gewogen te worden, en de negatieve feed-back te incasseren. Ik heb nog twee maanden om me daartegen te harden, en ik ben daar ook mee bezig. Solliciteren is een vak. Tot voor de depressie die ik mocht doorspartelen in 1998 had ik dat vak echt in de vingers. Nu ligt dat anders, helaas. Ik ben er niet fier op, maar ik voel wel dat de tijd vele wonden heelt. Ik moet mezelf vaak in toom houden, en vooral de lange termijn voor ogen houden. Ik verwacht dat het een uitputtende strijd zal worden, maar als ik erin slaag een doel voor ogen te krijgen weet ik dat ik zal springen met mijn ogen dicht.

Ik schrijf er hier niet vaak over, maar ik ben er wel mee bezig. Ik troost me met de gedachte dat ik de maatschappij niet veel kost, en dat een niet-werkende moeder niet bestaat. Alles op zijn tijd.

12:14 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: werk |  Facebook |

24-04-07

Och ja...Pfrt.

Ja, welja. Nee. Pffrrtt. 't Gaat niet. 't Spijt me. Gisteren was ik toch weer zooo fier op mijn eigen. Ik had tegen twee uur in de namiddag de schade van de slaapkamerbom na anderhalf uur wroeten, plooien, versleuren edm weer binnen de perken gekregen, de keuken incluis afwas min of meer toegankelijk en droog gekregen, én mijn autootje van binnen en van buiten doen blinken. Zelfs "gefebrèzeerd", bij zoverre dat ik mijn Rood Keverke hoorde neuriën van contentement. In die tijd dat ik met mi amigo de stofzuiger onwijze dingen deed in de auto om 't vuil daar opgezogen te krijgen, kreeg ik een berichtje op mijn gsm. Zeggende dat mijn nieuwste werkideetjespiste een vroege dood was gestorven. BAOEM!! Major set back, meer heb ik niet nodig om BIG TIME aan het tollen te gaan. FFFRRRTTT recht naar beneden, de dieperik in. Ik kan echt geen kikker van de kant af duwen. Ik weet niet waarom, maar er is écht niks dat wil lukken momenteel. Soit. Ik klom uit het negatieve kolkje na me eerst nog es goed te hebben laten gaan, en 't was tijd om de meiden af te halen. En wat kon er nog foutlopen? Wel: ik stond fout geparkeerd, maar ik sta op het punt weg te rijden, half in half uit de auto nog wat te gillen naar een andere afhaalmama, en daar komt een kwaaie politie agent. Ik zeg nog "allez, u gaat me er toch niet opzwieren, ik rij weg..." Ja hallo! Mijnheer Agent had ook z'n dagje niet, en geeft me daar enige boerse vegen uit de pan, amai. "En wat denkte gij wel?? dakkier tot mijn pensioen waarschuwingen ga schrijven misschien??? Dakket beu ben, moek ier NOG een paalke bijzetten misschien? Dagget zou zien dagge verkeerd staat??? Dagge de boete wel in uw bus gaat vinden, zie!" Oe-oe-oe. En ik die labiel ben, en in normale omstandigheden al licht-ontvlambaar... Ik voelde zo een kleine "ploppp" onder mijn schedeldakske, en ik dacht: wegwezen, voor ik explodeer. Diene mens had natuurlijk gelijk: ik mocht er niet staan. Maar een béétje vriendelijkheid zou wonderen gedaan hebben. Het is met meer plezier betaald aan een beleefde en menselijke agent, dan aan een ontplofte zak (met alle respect), n'est-ce pas, betalen moet ik toch. Allez vooruit. La vie est belle. 

Opvolging van de vriendinnenkwestie: er is geen vervolg meer te melden. En ik tob daar uiteraard dag en nacht over verder. Tjah.

Opvolging van de moederruzie: goed nieuws, mijn ma praat weer tegen me, oef.

Opvolging Stefans bedrijvigheden: goed nieuws, wellicht start in augustus, tenzij pech op de weg (we houden er rekening mee)

Ter info: er is een retrograde van Saturnus, hemeltje!