11-05-09

lesgeven en zo

Ziezo, mijn dag zit er weer bijna op. Ik ben uit bed gerold, en ben er weer in gerold. Het is nog steeds een miserie, opstaan. Maar ik ben er wel achter dat er een truukje is: als ik erin slaag om mijn ogen open te krijgen voor ik effectief wakker word, is het al een begin. Dan is er een kans dat ik mijn hersenhelften aan elkaar krijg, door heel traag mijn dag te gaan synchroniseren met de Aardse tijd. Daartoe moet ik vrij oermens - achtig en basic, mijn dag overlopen. Mijn brein wordt niet geactiveerd door het simpele feit dat ik gedaan heb met slapen. Ik moet het als het ware "aan" zetten 's morgens, en dat is niet bepaald gemakkelijk. Als ik de aanknop niet vind, zoals deze morgen, dan zit er niet veel anders op dan terug te kruipen (en dan mag dat kruipen letterlijk genomen worden) en het  proces te herbeginnen. Ik ben blij dat ik nu het soort leven heb waarin ik de kans krijg mijn dag 2 maal te starten; vroeger moest ik meteen gaan presteren , wat dus niet lukt zonder bewustzijn.

Nadat ik mijn 2de start had genomen, wat al snel een uur in beslag neemt, want het gaat om een soort 'oprommelen en klasseren van 's nachts verloren gelopen info', ben ik aan mijn les voorbereiding voor vanavond begonnen. Het ging redelijk vlot, het was de laatste theorieles. De voorbereidingen  voor de komende lessen zullen een pak warriger zijn en moeilijker.

Ik geef nog steeds heel graag les. Mijn gebrek aan orde speelt me parten doch, net als mijn eeuwige verstrooidheid en vergetelheid. Ik vergeet bvb ineens waar ik les moet geven, terwijl dat toch elke week in hetzelfde lokaal op hetzelfde verdiep is. Maar soms zit ik zo in gedachten verzonken, dat ik niks meer herken, en niet meer kan zeggen op welk verdiep ik me bevind, en ineens weet ik dus ook niet meer in welk lokaal ik normaal zit... zeer gênant. Ik heb ook wel wat administratieve taken te vervullen, inherent aan de functie van docent. Ik doe mijn best, maar het vraagt een uitzonderlijke aandachtsspanne die ik ternauwernood kan leveren. Mijn gebrek aan zelfvertrouwen kan ik denk ik goed wegsteken als ik vooraan sta in een lokaal, maar daarbuiten valt het zo goed niet mee, en val ik nog steeds door de mand.

Ik ben dan ook nog steeds in begeleiding bij de vdab, om uit te maken waar ik nu eigenlijk voor sta, en welke jobs en omgevingen mij helemaal zouden kunnen liggen. Lesgeven in de avondschool is er zeker één van, zoveel is zeker. Maar ik weet absoluut niet of ik mijn lesgeven zal mogen verder zetten in een volgend schooljaar, dus ik moet mijn opties open houden. Vandaar het helpende en waakzame oog van de VDAB, meer bepaald van Job & Co. Ik heb al heel veel inzichten gekregen door de gesprekken met de consulente, en daar kan een mens alleen beter van worden.

Ik ben er vandaag ook weer in geslaagd om niet te gaan vreten. Mijn dieetperiode loopt dus nog, met de moed der wanhoop. Ik eet genoeg om in leven te blijven, maar vandaag heb ik een totaal van nauwelijks 800 KCal in mijn systeem gepompt. dat is 2/3 van wat ik mag hebben, maar het is nog teveel om af te blijven vallen. Ik doe heel hard mijn best,maar de realiteit is, dat ik de neiging heb om te vervetten. Ik heb gewoon vet-genen. Ik denk dat ik er nooit kan in slagen om op deze muizenmanier te blijven eten. het is wel gezond, veel groenten en zo en geen cola meer, maar ik eet gewoonweg heel graag. het zal op termijn afwegen worden wat ik het meeste waardeer: eten met als gevolg steeds meer Wan, of niet zoveel eten en afzien met als gevolg een Wan in maat 38. Wanneer zal ik gelukkiger zijn: als ik kan aanvaarden dat ik dik zal worden, of als ik zal aanvaarden dat ik als ik niet dik wil worden van alle lekkers zal moeten afblijven voor de rest van mijn dagen? Ik weet het niet, de toekomst zal het uitwijzen.

Voor de rest niet veel te melden. Ik erger me aan de Tom Boonen verslaggeving. Ik erger me,omdat de pers allerlei specialisten op een kluitje gooit, die allemaal moeten zeggen dat het mogelijk is dat een man die drinkt niet goed meer weet wat hij doet. Tiens, dat is nu es nieuws zie. Ik erger me omdat ze weglopen van een in mijn ogen vrij simpele realiteit: den Tom snuift. En den Tom durft serieus door te drinken. Hij is daar zeker niet alleen in, dus waarom al die excuses? omdat den Tom ne goeie coureur is, en geld in 't laadje brengt tiens. Het is een goeie coureur. Dat wil zeggen dat hij goed op een  velo kan zitten en trappen. Daar verdient de brave man zijn centen mee. In zijn vrije tijd houdt hij van de meisjes, drinkt hij en snuift hij. Ik ken er zo een dozijn, van die mannen. Al zijn het geen coureurs. Die mannen moeten ook oppassen: als ze met stuff betrapt worden, dan krijgen ze een fikse boete, en gaan ze de cel in. Zo is dat. Of ze nu goede werknemers zijn of niet. Ze zeggen: ha ja, ik drink al es, ik snuif al es, en boenk tegen de lamp. Brute pech, den bak in en een strafblad. Maar Tom niet. Tom weet van niks. Raar dat hij die cocaïne nog vond in zijn beschonken toestand hé, of dat hij nog wist hoe te snuiven en wat! Hij heeft nog geluk gehad, hij kon nog zijn eigen benen afgezaagd hebben en er niks meer van weten! Wat een gelul zeg! Hij drinkt zwaar door af en toe, het is een jonge vent hé, en hij snuift regelmatig een lijntje. Waarom zeggen ze dat niet gewoon??? Zo'n zever. Een kuisvrouw in dezelfde situatie zou stante pede haar job kwijt zijn en gestigmatiseerd zijn voor de rest van haar dagen. Tom, 't is tijd dat je mijn vader eens tegen 't lijf loopt, die zou zeggen: doe wat je moet doen, doe wat je wil, maar wees zo eerlijk met jezelf om de verantwoordelijkheid van wat je doet op te nemen, zo leef je langer...  Al dat gelul, wie houden ze nu voor de gek? Tom heeft dikke sjans dat hij geld waard is, anders maakte het niemand wat uit wat hij deed in z'n vrije tijd, en kon hij snuiven tot hij blauw zag. Misschien doet hij dat nog wel,als zijn ster dof begint te worden en een ander jong wonderkind op de velo zijn plaats inneemt. Hopelijk heeft hij tegen dan vrede met zichzelf.

Dat was het voor vandaag; morgen naar JOb & co en gaan bodystylen en buikdansen. De laatste buikdansles, helaas. In vol ornaat zal ik gaan, ik heb geïnvesteerd in een buikdansoefenpak! Goed hé!

17-06-08

De vele Wan gezichten

aik met rode kop heel kleinWan drinkt wijn heel kleinwan drinkt thee heel klein

Jaaa man! Een mens is een schizo wezen, als je 't mij vraagt. Bezie dit zootje nu toch...

Wan danst kleinWan lang haar heel kleinMadame Soleil heel klein

En de allermooiste komt nu nog. De ware aard van La Wan:

Wan zot heel klein

Jammer dat ik geen foto kan trekken van de veranderende moods, dat zou nog een schonere variëteit bieden. En waarom zette ik dit alles nu weer zo te gooi en te grabbel? Dat ben ik helaas vergeten ondertussen. Fin, het is nooit te laat om u publiekelijk belachelijk te maken zeg ik dan, meer reden heeft ne mens niet nodig.

Voor de rest heb ik me tussen deze post en de vorig vooral geperfectioneerd als Grumpy Old Woman. Met enige verbazing moet ik toegeven dat het wààr is wat ze zeggen: eenmaal de 40 voorbij valt uwe frank heel langzaam dat je inderdaad OUD wordt. Dat merk ik aan veel dingen, maar vooral aan de kleine ergernissen, en de onverschrokken manier waarop ik als oudere die ergernissen verantwoord acht én ze ook nog verkondig als waarheden. Dat is de exacte reden waarom ik als puber geen deftig gesprek met mijn ouders kon voeren. Dat belooft. Ik had altijd gedacht dat het besef alleen al dat ik oud word en met mij mijn visie en gedachten me van een betweterige en bekrompen houding jegens mijn puberende meiden zou weerhouden, maar helaas. Het is eigen aan een ergernis dat ze de rede overtreft. Ik heb nog enkele jaartjes om me in rede te oefenen. Doch bekijk de foto's en zeg me of u het woord rede kunt rijmen met wat u ziet :-).

Een echtscheiding kado. P magazine geeft een echtscheiding cadeau. Wel: Ik Erger Me. Waarlijks. Ik kan het niet hebben. Het moet zeker dienst doen als origineel, maar ik vind het zelfs niet origineel. Ik vind het, als welgeaarde Grumpy Old Woman een onnozel, plat commercieel verkoopsinitiatief, dat kant noch wal raakt, en -hier komt het- een teken is van het waardeverval van onze hedendaagse samenleving. Nah. Let wel, ik ben niet zo het huwelijkstype, iedereen doet ermee wat hij wil. Trouwen of niet, en scheiden of niet, whatever. Ik ken moeders die kinderen hebben van drie vaders, ook goed, je zal me niet horen oordelen, ieder zijn leven, leve de vrijheid. Ik ken moeders die jolig rondneuken en thuis huistuinenkeukenvrouwtje spelen, wederom: be my guest. Ik ken gelukkige en ongelukkige gescheiden moeders, allemaal mogelijk.
Maar dat een magazine, en dan nog P-Magazine een echtscheiding als cadeau geeft, dat is er ene te ver. Ik weet dat het volledig past in het tijdsbeeld waarin de Phaedra's en Wendy's in onze Vlaamsche Klei hun vent zoeken via den teevee, ik wist niet dat Ware Liefde in een scenario kon voorspeld en uitgespeeld worden. Ik had nooit gedacht de tijd mee te maken waarin een echtscheiding als "tof" zou bestempeld worden, een cadeau. Het is iets met waarden, weet-je-wel. Waarden bied je niet te koop aan. Of erger nog: gratis, als een parel voor het zwijn. Ik behoor tot de groep der naïeve konijnen, leef en laat leven, bloemetjes, liefde en vrede op aarde. Mijn waarden, of ze goed zijn of niet, ieder de zijne, zijn niet meer van deze tijd. Ik ga nog zware tijden tegemoet.

Mijn dieetpogingen kloppen alle records: ik weeg nu 68. Juist: ik verdik sneller dan het licht. En dat terwijl ik netjes mijn maag voor elke maaltijd vul met koolsoep, dat ik nu 2x per week 2 uur buikspieroefeningen doe, en water drink. Ik voel me geweldig, dit is zo lonend. Weet je wat? Ik heb er genoeg van. Mijn hele familie, langs welke kant ook, is zwaarlijvig. So be it. Ik kan er nog 20 jaar tegen vechten met godweetwelke middeltjes, of ik kan de realiteit onder ogen zien: ik heb geen karakter om te diëten, geen discipline om iets langer dan een week vol te houden. Dus zal ik dik en vet worden. Niks aan te doen, foert. En hiermee bevestig ik de regel dat je kan doen wat je wil, maar als je stopt met roken verdik je. Mijn stofwisseling ligt eigenlijk gewoon stil. Om nu niet dik te worden kan ik maar één ding doen, en dat is niet eten. Met mijn reserve kan ik nog een hele tijd door. Ik krijg verleidelijke voorstellen, maar geen enkele die "gewoon" is. Ik heb al een pak gelezen over voeding en stofwisseling, de theorie ken ik. De praktijk is een andere zaak. Er zijn een paar simpele regels voor wie wil vermageren: of minder input, of betere output. Per uitzondering: wie geld heeft en wil vermageren, gaat gewoon naar een dokter, natuurlijk. Dan zijn er uiteraard de vele supplementen en pillen en speciale voeding en proteïnetoestanden... Wat ook geld kost, en tijd. Ik moet het zonder geld en zonder karakter stellen, wat helaas iets te weinig is om resultaat te boeken. Volgens de BMI index ben ik trouwens perfect. Het is het beeld en het gevoel dat fout zit. Kan ik dus beter het beeld aanpassen en het gevoel, dan me rot te gaan voelen over een tekort aan geld en karakter nietwaar. Mocht er een handleiding bestaan " Hoe verlies ik enkele kilo's: een gids voor hapgrage, luie, arme en ongeduldige dikke vrouwen" wel, dan mag je 't me nog laten weten. Anders word ik maar een gezellige dikkerd.

Zo, ik moet dringend de schappen van mijn eBay winkel gaan vullen - met kledij waar ik toch niet meer in kan :-)




08-06-08

Een beetje verstrooid

Ken je dat liedje van André Hazes "een beetje verliefd, ik was een beeeeee     tje  verliefd..." Ik zing dat op eigen uit de toon vallende wijze als "een beetje verstrooid, ik was een beeeeeee   tje verstrooid...". Ik heb ook het adhd-lied, dat op een soort toon van Er wonen twee motten wordt gezongen:
"Want ik hèb adhd
en dat valt heus niet mee
Elke dag cha os ten top
en 't hele gezin weer op z'n kop..."

Afin, dit alles terzijde. Vandaag was een onwaarschijnlijk atypische dag. Een wonder is geschied, tot groot verschot van zij die er getuige van waren: ik ben vroeg opgestaan, ik heb meteen mijn kleren aangedaan, en ik ben stante pede aan mijn dag begonnen. Tromgeroffel en... APPLAUS!!!!! Hij vroeg of er wat scheelde, en dan iets ongeruster of ik zinnens was hier een gewoonte van te maken. Hij is nl. een heel vroege vogel, we kruisen elkaar soms als ik ga slapen terwijl hij opstaat, bij wijze van spreken. En als hij dan opstaat is er STILTE. Dan leest hij z'n boek, in stilte, en komt tot RUST. In normale omstandigheden zit Hij te lezen, en dan komt Kind 2. Die zit dan mee te lezen, of kijkt naar TV. Dan komt Kind 1, met piepogen en een ochtendhumeur aanzetten. En dan komt Wan, zonder enige hersenactiviteit behalve de levensnoodzakelijke functies de keuken in. Het duurt gemiddeld tot rond 10.00u voor er enige deftige communicatie, laat staan actie, te bespeuren valt. Zo gaat het normaal. Maar niet vandaag. Vandaag was er volop communicatie en actie rond 08.00u - dat is voor mij het laatste deel van de nacht, doorgaans. Wat wil zeggen: weg rust, weg stilte, span uw zenuwen...Hihi.

We aten op tijd (zij het dat het weer niet ontdooid was op tijd, maar bon, leve de microgolf); ik was al blij dat er eten in huis was. Eten in het algemeen betekent voor La Wan een dagelijks probleem. Dat heb je als je geen besef hebt van tijd. Ik deed mijn commeskes (veel, want morgen is vaderdag, nietwaar. Detail hierbij is dat ik in de winkel ineens wreed nar de wc moest, maar het was er vreselijk druk, en ik was te beschaamd om te vragen of ik effie van hun sanitair gebruik mocht maken. Dus stond mijn blaas op springen en begon ik heel raar achter mijn kar te lopen. Ik moest bovendien blijven bewegen, wilde ik geen natte voeten kweken, wat vooral in de rij aan de kassa nogal hyper moet overgekomen zijn. Ook het weg en weer lopen in dezelfde rayon en op het juiste moment het benodigde eruit pikken zal raar overkomen op hun security opnames. Nu goed, ik ben droog thuis geraakt, da's 't bijzonderste.

Thuis bleek ons Poesjaaaa weer verdwenen te zijn. Na de laatste inbraak bij de buren, zijn we direct gaan vragen of hij even z'n garage wou checken. Geen Poesjaaaa. Met de schrik aan het hart ben ik de hele buurt gaan afzoeken, almaar roepend Poesjaaaaa. Geen Poesjaaa te zien, alleen andere katten die me wat verdwaasd aankeken: heb je dat geschifte mens weer. De kindjes zijn ook met een klein hartje in bed gedoken. En toch: de hele avond bleef ik het herhalen: volgens mij zit ze ergens hier binnen. Het rare aan Poesjaaaa is, dat ze niet kan miauwen. Ten hoogste kirren, maar géén MIAUW. Toen de kindjes sliepen, hoorde ik gekir. Ik dacht eerst dat ik het me maar inbeelde, omdat ik zo grag wou dat ze terug kwam. Maar neen, daar was ht weer: brkirrr. Nu hoorde ik ook wat gestommel. Tiens... Brrkirrr! Brrrkirrrr! Et voilà, daar kwam Madammeke tevoorschijn, uit de schuif onder Kind 1 haar bed! Ikke door het dolle heen, nu zou ik ook rustig slapen. Ik doe het niet graag, maar ik denk eraan Poesjaaa te voorzien van een kattenbelletje. Dan horen we dàt tenminste, anders is het geen werk. Dat bubbelige gekir is heel symphatiek om horen, maar het helpt haar niet als ze in nood zit. De laatste keer dat ik haar een bendje om de nek deed, liep ze in achteruit, en dat kon ik niet langer dan een halve dag aanzien. Ze botste zo ook overal tegenop, ze heeft geen achteruitkijkspiegels hé.

Goed, ik ga slapen. Ik ben idd iets meer moe dan wanneer mijn dag pas veel later begint. Ik moet nog zoveel kwijt, maar het zal voor een andere keer zijn. Echter mijn buikdom kan er nog bij. Resultaat na een week: NIET VET: ik weeg nu 66,6, wat 0.4 kg meer is dan enige dagen terug. Ik zal het proberen vol te houden, al is mijn volharding al aan het afbrokkelen, en heb ik me schuldig gemaakt aan het eten van 3 PIMM's cakes bij een tas koffie MET suiker. Ik dronk alweer te weinig water, at geen fruit en nauwelijks groenten. En morgen is er dan het familiegebeuren met de schoonfamilie voor vaderdag, wat betekent dat ik die arme paar kilo's wellicht in drie uur er weer bij zal proppen...  Diëten, dat ligt zoooover van mijn Buikdom... Hoe moet ik de strijd winnen. Volhouden Wan, elke dag herbeginnen, stukske bij beetje. Nog 6.6 kg in 8 weken. Hm.... Duimen maar.

00:15 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: adhd, dieet, poes, ochtendmens, hazes |  Facebook |

04-06-08

Storm in de WC-pot

Amai, dat was even "buzze geven" hé, gisteren? Wat een gedonder was me dat zeg! Het was hier schoon qua klank- en lichtspel.
Ik ben net aan de bui ontsnapt: ik had net mijn laatste boodschappentas binnen gezet, en de sluizen gingen open.

Normaal ben ik een bange kwezel als het onweert. Zeker 's nachts. Ik kruip nog steeds heel dicht bij het eerste beste levende wezen dat ik kan vinden, al is het maar om mijn hartritmestoornissen dan weer op een leefbaar niveau te krijgen. Het levende wezen die mij tegen zich aangeplakt krijgt op eerder onzachte wijze, heeft dan doorgaans elektroshocks nodig om te bekomen van de houdgreep, maar een mens kan niet alles hebben.

Gisteren was het echter voorbij voor ik er erg in had, ttz ik was zo verstrooid dat mijn aandacht niet ten volle naar het bang-worden-wegens-onweer kon gaan. Ik was afgeleid ten eerste door de fijne gedachte dat ik er hoogstpersoonlijk in geslaagd was des ochtends in de vroegte een bouwsel in elkaar te steken dat de aardbeien tegen de komende storm en hagel zou beschermen, en ten tweede door het rotgegorgel van zowat elke verbinding met de riool dat dit huurhuis rijk is...

Over het bouwsel:
Ik ben blij dat geen mens me heeft bezig gezien in den hof des ochtends om 9.00u. Ik bedacht me plots dat ze in 't weerbericht iets van hagel en storm hadden gezegd, en ergens van verre dacht ik ooit gehoord te hebben dat fraizen daar niet van houden. Nu was ik nog zo fier dat ik aardbeien had gepoot, en ik zou ze niet graag in confituur in de modder zien drijven... Niet getreurd, impulsief trok ik de tuin in. Ik vond er een stuk tuindraad , en ik knipte daar met een tang een stuk af. Wat niet vanzelve ging, wegens veel vet, weinig spier in de armen, maar bon. Vervolgens knipte ik een stuk stevig plastic uit een zak kiekeneten (war dat al niet voor dient hé). Ik plooide de tuindraad in een brugske, en kijk: die paste net over de fraizen, én ik kon die gewoon de grond in duwen. Hup, plastic erover, nietjes erin, en klaar! Nog wat gaatjes, dat de beien toch nog een béétje sop kregen, en helemaal in orde! Jammer dat ik geen schoenen aanhad, noch tuinkledij. Met slippers en een ochtendjas over de piyama in de aarde wroeten is redelijk onorthodox, bij nader inzien.

Over stortbuien en riooluiteinden:
NIET TE DOEN! Echt. Met zo'n weer kunnen de riolen het water niet slikken. Sommigen staan dan met 10cm water in hun living, wij kunnen dan niet naar de WC zonder eraf gespoten te worden. Het bad, de wc's, de lavabo's, de douche, het 'putje' in de garage: ALLES pruttelt en spuit en.... STINKT walgelijk. Wat een vieze prut dat er uit  zo'n badgat of wcgat komt als de stroom van richting verandert, ge hebt er geen idee van. En dat alles gebeurt nu niet bepaald in stilte, o neen. Het klinkt als een symphonie van uit de kluiten gewassen boeren. Of kokhalzen of zoiets, in alle geval: weinig aangenaam. Maar goed, ondanks stank en viezigheid en kokhalzende geluiden in quadrophonie bleef het hier wel droog. We klagen dus niet.

En verder: mijn gezicht begint eindelijk weer in de plooi te vallen, hetwelks ik ten zeerste kan appreciëren. Donderdag naar de tandarts, brrr.
Ik denk eraan om een eBay-winkeltje te starten, in de hoop dat het iets beheersbaarder is dan mijn losse flodders tot nu toe. Als het zover is, zet ik de link hier wel es in, voor diegenen die curieus genoeg zijn om dan es binnen te komen. Hoewel de teller op de pagina als vanzelve de 100.000 nadert, geloof ik er niet te vet veel van. De Stealth statistiek geeft met moeite 30 bezoekers per dag aan, dat zal er al meer op trekken. Logisch ook: zo 'n interessante lectuur is 't hier nu ook weer niet. En er staan geen blote madammen of hot babes tussen, pfffff. Ooit zei ik, heel lang geleden, dat ik hier es een vettig erotisch verhaal zou neertikken. het kwam er nog niet van. Misschien mag dat ook helemaal niet. Eens proberen, dan zullen we wel zien. Er is tenslotte een verschil tussen vet en goor hé.
Wat staat er nog te gebeuren? familiefeesten allerhande, ik moet ECHT de site van Hij es in orde maken, dat komt er maar niet van, ik moet nog massa's eBay toestanden gefotografeerd, gepubliceerd en verkocht krijgen, ik moet 3 meubelinterventies doen, waarvan later meer detail, onze slaapkamer moet uitgemest, gedemonteerd, versast en geschilderd geraken, er moeten verjaardags/vadersdagskado's gekocht worden, ik moet naar de VDAB met alle gevolgen vandien, ik moet naar de rugschool, en naar een scala van diverse dokters (voetendokter (steunzolen!), tandarts (aaa!), gynaecoloog (bjurks), rugdokter, oogarts (kindjes), oorarts (kindjes)...), ik moet een logo ontwerpen voor mijn winkelke, de strijk, de was en de kuis moet gedaan worden, ik moet een kleed naaien dat ik ontwierp voor Kind 1, en waarvoor de stof hier ligt te vergrijzen... Het si een beetje van een chaos, eigenlijk.

In mijn Buikdom gaat het redelijk: vandaag gegeten:
Als ontbijt yoghurt met zelfgemaakte muesli (in mijn ogen vogelzaad, maar goed), wat ik vreselijk vond, en dus heb doorgeslikt met warme melk en een toast. De toast, welke afbrak en plons in de melk is terechtgekomen, maar dit terzijde. Fruitsap zonder suiker, een glas water een actimel 0%. Middagmaal is erbij ingeschoten, en werd vervangen door een tas koffie. Gezien ik drastisch de cola probeer te minderen, heeft mijn lijf duidelijk nood aan een cafeïnevervanger, en ziedaar: koffie. Nooit gedronken, ik zal toch nog volwassen worden.
Avondeten: groentenpilav met een weinig kip. Groentenpilav was speciaal: voor 2 pers: EL koolzaadolie met daarin 1 kaneelstok en 2 kruidnagel opwarmen, 1 ui en 1 look in fruiten, 1 courgette, 1 rooie peper, 1 selderstok allemaal in stukskes, bijkappen, net als 200ml groentenbouillon, en 80 gr rijst. Laten sudderen. Amandelschilfers doorroeren, opeten, mjum, en klaar in 20'! Smakelijk. Morgen ga ik weer op de gevreesde weegschaal. Ik heb de indruk dat ik weer ben bijgekomen ipv afgevallen, maar we zullen wel zien. Ik heb nog tijd. Wat me het meeste tegensteekt, is die onwaarschijnlijke bolle maag. Vroeger zat die onder mijn borsten. Nu puilt mijn maag net niet vanonder mijn borsten door naar voren... 't is echt raar om te zien. En onder die bult, zit dan een nog grotere bult: mijn buik. Vroeger had ik geen twee verdiepen nodig om mijn maag en mijn darmen in te behuizen...Nu ben ik al blij als het bij 2 lagen blijft. Ik ben eigenlijk het kwadraat van mijn vroegere zelf geworden: twee buiken, twee magen, twee kinnen, dubbele armen, kont-onder-kont... Volhouden dus maar. En oefeningetjes niet vergeten, anders zal alles nog met veel meer overgave toegeven aan de zwaartekracht. Een beetje geduld, een beetje zweet, en Wan geraakt er wel. Moehaha, yè, right....

29-05-08

STOP DE VERVETTING

Potverdikke het is waar: de tijd vliegt als je met de wekker gooit hé. Ik lijk weer es in warp-speed door de dagen te zoeven.

Deze morgen naar De Infiltrant geweest om informatie aangaande mijn rugske. Ik moest er een tijdje wachten in de wachtzaal (hoe komen ze erbij om zoiets een wachtzaal te noemen hé? Ik vind dat een geweldig negatief woord, wachtzaal. Een zaal op zich is al niet gezellig, en dan nog een zaal om te WACHTEN. Hebben onze Noorderburen daar geen alternatief voor, zoals 'botsmuts' ipv helm, of 'sleurhut' ipv caravan? De patiëntenontmoetingsruimte of zo? soit) en ik ben van armoei in een blaadje beginnen lezen, sla me dood, het was familie of tv blad of story of zoiets, ik weet het niet. Ik ben direct meegesleurd geraakt in artikels over Jennifer aniston, en kate blanchett en tom cruise en al. Ik ken daar absoluut de ballen van, ik ben helemaal niet mee met de Hollywood Scene. Maar goed, ik zit daar helemaal IN mijn verouderd boekske, en moet ineens mee naar de dokter. Verdwaasder kon ik niet zijn, ik heb me er zelfs voor geëxcuseerd "O, pardon, ik zat nog efkes bij Nathalia..." Hm.

De rug is wat hij is, en dat is: kapot. Ik heb de recente foto's gezien: 2 kleine herniaakes, en een wervel met vocht in en een goeie ontsteking erop. Niet goed, dus. Gezien ik nu kwasie geen pijn meer heb, is die ontsteking weg, en is het vocht ribbedebie. En door de spuiten is mijn schokdemper ietwat hersteld. Maar de tussenwervels die weg zijn komen niet meer terug. Het is dus geenszins de bedoeling om nu te gaan knoeien en overbelasten. Integendeel: ik moet het rustig houden. Gezien de spuiten zo'n geweldig effect hebben tot nu toe, heb ik een goeie kans om er operatieloos vanaf te geraken. Mits verstandig ruggebruik. Mits geen overgewicht. Mits aangesterkte buik- en rugspieren. Ola, wat hoort u? overgewicht? Spieren? Ik zit dus in de miserie: overgewicht aanwezig, spieren niet aanwezig, helaas. En dus begin ik morgen met een professionele begeleiding in de kliniek. Ik zal moeten 2 x per week 2 uur gaan "sporten" op verantwoorde wijze. Mijn hernia-geschiedenis bewijst wel één ding: ik heb geen benul van verantwoord ruggebruik of sporten... Dat zal FUN worden: Wan moet buikspieren kweken. HA! die spieren hebben niet eens plààts om te kweken tussen al dat buikvet! Dit wordt een lange harde weg om te gaan...

Toen ik terugkwam van de kliniek ben ik de kindjes gaan halen, en dan een kip. Om te eten, van een kraamke, weet-je-wel. En ik wou er frieten bij geven, zo vettig mogelijk, als galgenmaal/vetvoeier voor mezelf. Voor ik ermee kap, met mijn onverantwoord vreetgedrag. Maar ineens: lap: electriciteit plat voor 2 uur!! Ik stond daar schoon met mijn lauw kieken, geen groenten, en nét geschilde frieten...die ik niet kon bakken, dus. En er was geen brood in huis, en ook geen toespijs. Dus zijn we van armoei maar met z'n allen uit gan eten. Een broodje, was de bedoeling, maar neen, hare vadsigheid heeft een megaspaghetti naar binnen gewerkt... En heeft dan vanavond de vettige frieten met vettige mayonaise en vettig kippeke gegeten... Nu is het GENOEG. Ik ben mijn voedsel en aankoopplanning aan het maken voor de komende dagen. Het moet, vooraleer ik mezelf weer willens nillens een galcrisis in jaag. Geen idee of ik in mijn opzet zal slagen; ik weet alleen dat ik het hard zal te verduren krijgen. Het hele gezin moet mee de gezonde toer op. Het zal ons allemaal deugd doen om ons voedingspatroon even weer op de rails te krijgen.

Om mezelf enige vorm van opvolging op te leggen, ga ik mijn gewicht hier op de blog zetten. Te starten met mijn gewicht van morgenvoormiddag. Mijn avondgewicht na een half kieken en vier porties friet, een pudding, een kom slagroom (!) met koffie, een spaghetti bolognaise en een ontbijt including volle melk, cacao en 5 sneden waldkorn brood met choco, dat doet de blog tilt slaan. Ik geef het morgen. Ik ben een disciplinaire en diëtorastische ramp op wereldschaal, maar goed, wie niet waagt, weegt hé. Hier de wansmakelijkste buik die ik kon trekken:

buik

Prijs van de wansmaak, I know, maar zo walgelijk IS hij ook, mijn buik: zo vet, dat mijn navel van pure verbazing open valt. Hoe je dat doet? Gewoon in heel korte tijd hel veel bijkomen... Juicht! Laat klaroenen schallen, vandaag, weliswaar de navelbreuk nabij, besloot hare buikige Wannigheid tot een HALT. En u, lieve lezertjes, u zal mijn buikgetuige zijn. U wordt onderdaan van mijn Buikdom, de komende weken. U wordt de stille getuige van de teloorgang van de Vethoek. Of van mijn zeer snel aftakelende zelfdiscipline, kan ook. Ik hoop dat mijn eerlijke schaamte en de blog als getuige een steun/stok achyter de deur zullen wezen. Doel is - 5 kilo tegen 01/08/08. Et c'est partie, morgen een eerste voedselinname verslag, en de startstand op mijn kreunende weegschaal....

28-05-08

De Infiltrant

Verdikkie, ik hou het allemaal niet meer bij. Mijn dagen zijn veeeeel te kort.
Eerst en vooral nog eens benadrukken dat ik zo'n gelukkig menske ben, zo wreed wreed content, dat het geen naam heeft... En dat geluk en contentement, dat komt alleen door die al dagenlange volkomen pijnloosheid. ZALIG is dat, je kan het niet geloven wat een invloed dat op ne mens heeft, pijn.
Morgen ga ik voor een vervolgafspraak naar De Infiltrant, dat is de fysioloog die het rug/hernia/ischias/facetgewrichtwonder heeft verricht. Misschien moet ik nog een extra spuitje, misschien niet. Mijn vraag is in elk geval: wat nu? Ik voel geen pijn meer, dus doe ik maar op: sleuren, en in den hof werken, en patatipatata... Misschien beter te weten wat mag en niet mag?

Stefan heeft het grove werk verricht in de tuin. wat wil zeggen dat het meeste onkruid, nutteloze tuinbedrading, en ook wel planten en bomen weg zijn. Ik ga me wagen aan een kruidentuintje. Met een oude rozemarijn, een nieuwe salie, een oude laurierboom, en enige nieuwkomers. Tadaam: aardbei, zoete peper én een tomaat... Om te proberen hé. De laatste keer dat ik de neiging had zelf groensels te kweken stond de sla 2 meter hoog op te schieten, groeiden er wortels tussen het gras en waren de radijzen wel 3 mm groot wegens te dicht op mekaar gezaaid en niet uitgedund... Aandacht, er valt wat voor te zeggen, zelfs in de tuin.

Het tuinproject is één, ons slaapkamerproject is een ander. We gaan ervoor: nieuwe kast, alles schilderen, andere matras...We gaan kamperen in de living, en we moeten erin slagen om alles wat nu in de slaapkamer staat tijdelijk ergens anders te zetten/leggen. En dat is moeilijk, gezien het bij nadere studie gaat om een onwaarschijnlijk grote hoop vergaderde TROEP. Maar, we plannen om alles te, eh, plannen. Zo goed als zeker komt het verhuis/schilder/kampeerproject op deze blog in zes bedrijven en drieënnegentig actes...

Vandaag was het druk op de ebay verkoop: alles van mijn vorig geplaatste batch werd gekocht, ik wist niet wat ik zag! Veel werd bovendien sito presto betaald, dus moest ook veel worden verstuurd. Dat is altijd even paniek: het juiste ding naar de juiste mens sturen is voor ondergetekende nogal een daad van eer. Met het hele eBay gebeuren zit ik hier echt in een winkel:

winkelkeklein

Ik heb de bazaar al een béétje weten te ordenen in winter en zomerkledij, en in "to be sent" en "to be photographed". Ja pas op! Ik maak er mijn werk van hoor. Kijk, wat voorbeeldjes:driekwart Jeans klein

chinese schoentjes klein

bloemenbroek cakewalk klein

Leuk hé? Dan verpak ik ook alles netjes in geparfumeerd zijdepapier, voeg er een briefje aan toe en soms een snoepje. Ik verstuur alles in taartendozen van bij de AVA. De man bij de post lacht altijd als hij me met mijn pattisserietoestanden ziet binnenstuiken, maar het is fun om te doen. En zo hebben die kleertjes nog een verder leven, ipv hier op zolder of in een container te vergaan van miserie. Wat niet verkocht wordt, geef ik nog steeds weg hoor, no worries.

Hèhè, zonet gekeken naar BBC1 naar The Apprentice, waaraan we hier nogal verslaafd zijn. Volgende week wordt het spannend: ze hebben finale interviews. Wie eens "De Mens" aan het werk wil zien, moet daar es naar kijken; de uitspraak homo homini lupus est, zie je in dat programma in detail tot leven komen.

Tot slot: het is oorlog. Mijn lijf en ik, we kunnen het weer niet meer met elkaar vinden. Het probleem is dat er steeds meer lijf komt. Ik heb het een tijdje aangekund, stoppen met roken en niet persé bijkomen, maar nu is het hek allercharmantst van de dam. Ik zag laatst een foto van mij, en ik schaam me diep: ik ben een FORT. Erger, ik ben een ingenomen omwalde burcht zonder verdediging. Ik slaag er absoluut niet in om maar de minste bewegingsdiscipline aan de dag te leggen, en ik slaag er nog minder in om van het eten af te blijven. De gevolgen zijn redelijk katastrofaal. Ik snap het mechanisme niet: hoe kan ik nu van dag op dag stoppen met roken, verslaafd als de pest zijnde, maar er niet in z'n minst in slagen een beetje te stoppen met eten????? Zelfdiscipline. Maar stoppen met roken vraagt toch ook karakter en discipline? Waarom is het dan zo moeilijk om ook dat eten onder controle te krijgen? Ik word er GEK van, echt, ik kan mezelf slaan en haten, en dan nog blijven vreten. Weet je wat? Ik ga dat ook es aan de infiltrant voorleggen. Overgewicht is immers een dooddoener voor de rug, en misschien weet hij NOG een wondermiddeltje. Ik ben ten einde raad met mezelf, er is geen doens aan. Mijn verbranding lijkt wel gestopt, foetsjie, met vakantie of zo. En de input blijft maar draaien, ik lijk een bodemloos vetvat, bah. Ook dit: wordt vervolgd. Het doel is in elk geval om tegen 1 augustus mijn ingeslikte en opgeraapte 8 kilo weer kwijt te zijn, op één of andere manier. UH, help.

Als laatste nog es ons Poesjaaaa, dat OOK een beetje vierkant aan het worden is:

poesindemandklein

poesjaawiegklein

 En de rest, dat zien we morgen dan wel weer: over de RVA, over dokterscontroles en de weg ernaartoe, over miauwende wekkers, boekentasloze dagen en al zulks meer!

15-01-08

Moeilijke tijden

Het is niet simpel, de dag van vandaag.

De kerstrommel is opgeruimd. Da's al iets. Met mijn elk jaar terugkerende plak-de-vensters-vol-stickers-en-sneeuw-woede, is de opkuis daarvan een ongezonde bezigheid. Die verloopt in meerdere fases, die ongezonder worden naarmate de fase vordert. Fase 1 is het verwijderen van de afneembare stickers, dat valt mee; fase 2 is het verwijderen van het plaklint die de grote venster in kleintjes verdeelt, dat is iets minder: plakband komt mee, de lijm blijft hangen; fase 3 is het verwijderen van de spuitbussensneeuw, met droge doek, waardoor alles vol spuitsneeuwplaksel ligt; fase 4 is het met warm water en een spuitbus bewerken van de vensters, tot men er weer door kan kijken, da's ook ok, infeite. Fase 5 is dodelijk: hetzij met white spirit, hetzij met nagellakremover moet de lijm van de vensters worden gekrabt. Na een venster of 3 zit ik high in de sky, zoveel is zeker... Bovendien was ik wéér eens zo slim om white spirit op een sponske te doen. Moehaha: de vezel van dat sponske smolt gewoon weg, en plakte mee aan de vensters. Tjah. Fase 6 is tenslotte het "echt" kuisen van de vensters, zodat stank, white spirit, gesmolten spons edm verwijderd geraken. Een mens moet er wat voor over hebben.

Dan is het tijd voor de boom van toeters en bellen te ontdoen. Da's altijd pijnlijk. Ik wil de boom dan prompt planten, maar Stefan ziet dat dus niet zitten. Vorige keer plantte ik 'm pal midden in de tuin, en nu is dat een kloeft van een boom geworden, die bij het grasmaaien oorzaak is van meerdere aanroepingen tot de hogere machten. Ik hoop dat mijn buurfrauke nog een plaatske vindt in haar tuin; ik krijg het gewoon niet over mijn hart een goeie boom in de fik te laten steken. Het zou me een plezier doen mochten de gemeenten een kerstboomophaling doen - niet om te branden, maar om te planten. Het kan best, en het is nog goed voor het milieu ook, zo wat meer groen. Misschien zijn die bomen zelfs recycleerbaar; mocht er een goeie kerstboomverzorgende ziel bestaan, zou je er zelfs je naam kunnen aanhangen, en 'm gedurende een jaar aan de kerstboomverzorger kunnen overlaten, en dan het volgende jaar terug ophalen...Zot mens, maar toch.

Ik ben naar de receptie van de poezenboot geweest. Long time no see. Er zaten een pak minder poezewoefkes, en een pak meer wafkes. Ik ben een dierenmens, zoals de ondertussen occasionele lezer mss weet. Maar honden en ik...het werkt niet. Ik zie ze doodgraag hoor, ze zijn ook ultra schattig, maar ik kan er moeilijk mee overweg. Katten zijn anders hee. Op de poezenboot was het altijd hard werken; je kan de beestjes wat aandacht geven, dat wel, maar het moet ook vooruit gaan. Katten, die accepteren dat. Even een knuffel, efkes spelen, wat brommen en grommen, dik in orde. Honden, die willen meer. Lopen achter je aan, trekken aan alles wat los en vast zit...Hm. Katten gaan in een kattenbak, dat is afgebakend en beheersbaar en opkuisbaar en al. Honden, wel, die plassen bij gebrek aan genoeg volk om iedereen dagelijks uit te laten, waar ze staan. Zet zo een hond of 15 samen, en dat is een stinkende kledderboel. Not my cup of tea, moordend voor mijn arme rug, want dat betekent constant kuisen. Fin, het was wel fijn nog es mijn vluchtoord te bezoeken. Ik weet niet wanneer ik terug kan, dat hangt van heel wat zaken af.

Ik moet solliciteren. Ik moet ergens aan een inkomen geraken. Dat inkomen en dat solliciteren hangt zo constant ergens in mij hoofd te bungelen. Uiterst vervelend. Ik weet dat het moet, maar ik heb geen idee hoe en waar. Bovendien doe ik het in mijn broek bij het idee alleen al. Grove faalangst. Ik heb momenten dat ik het helemaal zie zitten, en dat ik er absoluut voor wil gaan. Maar als ik het me durf concreet voor te stellen, loopt het helemaal fout. Het liefst zou ik mijn eigen ding doen, los van een bedrijf met collega's, of weer gaan studeren/doctoreren. Of ik het graag onder ogen zie of niet: voor het laatste ben ik gewoon te oud. Mijn drive is te oud, mijn hersenen zijn te oud, mijn motivatie is te oud, mijn gedrag is te oud, en mijn leeftijd op zich is gewoon te oud. O, ik kan best hier thuis dingen uitzoeken en erover schrijven, no problem, maar dat heet dan een hobby en geen werk, want daarmee creëer ik geen inkomensbron hé. Best frustrerend, maar het is zo. Qua solliciteren zwalp ik dus. Ik moet een dossier hebben voor de RVA, dus ik stuur m'n brieven wel. Niet dat ik enig antwoord krijg; mijn brief is maar één van de velen die dan bij de "werkgever" in de bus komt, en voor zo'n werkloze moet je toch de moeite niet doen te antwoorden, nietwaar. Erg is dat, maar zie: ook een realiteit. Nu, het zij zo, ik stuur mijn mails en brieven, en dan laat ik de RVA wel weten wie niet antwoordt; kan ik mijn frustraties langs daar kanaliseren, ook niet slecht.

En dan is er iets dat ik moet opbiechten: laaaang geleden was ik gestopt met roken. Met het boek van Allan Carr ging het als vanzelve, geen problemen, gewoon stoppen en gedaan. Echter, ergens drie of zes maand later, ben ik even zo gewoon herbegonnen. Slecht in m'n vel, stress, blablabla, excuses te over: ik ben er weer mee begonnen. Stom natuurlijk. Ik baalde meer dan de helft van de tijd van mezelf, ik stonk, en ik was in een mum van tijd weer een nicotinejunk. Dat is de biecht. Zwak, maar helaas waar. Nu het goeie nieuws: ik ben gestopt. Ik was het zo, maar dan ook zo beu, je kunt het niet geloven. Het was bijna zover gekomen (ge moet u dat nu serieus nekeer inbeelden) dat ik, wanneer ik mijn eerste stinkstonk vd dag opstak, ik moest kokhalzen. Mijn maag overhoop en al. En toch: voortdoen, want mijn lijf had nood aan de troep. Tot een goeie 10 dagen terug. Genoeg. Tot mijn verwondering lukt het "mentaal" goed. Ik heb geen sigarettengedachten, ik mis dat ding niet, integendeel, mijn hoofd is dik in orde met de beslissing. MAAR: mijn arme, arme lijf. Ik kon twee nachten niet slapen, de derde dag ben ik beginnen shaken gelijk een zot, ik kon bijna geen glas water opheffen, zo beven, jongens toch! De nacht na de beefdag was vreselijk: ik ben beginnen zweten, maar zwéten, echt: kleddernat en koud zweet. Dag vier was een pak beter. Sedertdien lukt het aardig, alleen ben ik zeer onrustig, zo mogelijk nog onrustiger dan anders. Allan Carr en elke wetenschapper zal zeggen dat de sigaret en de nicotine een mens nog gestresster maken, maar ik heb echt moeite met dat te aanvaarden. Misschien werkt de nicotine net als rilatine anders op mijn zenuwgestel. Wat er ook van zij: ik ben duidelijk zo mogelijke nog onrustiger, zenuwachtiger, praatzieker en beweeglijker dan met nicotine. Een héél groot verschil, is mijn spijsvertering. Die ligt momenteel absoluut stil, met alle gevolgen vandien. In die 10 dagen ben ik zo maar even 4.6 kilo verdikt. En neen: ik eet niet meer, ik snoep niet, ik ben braaf. Mijn darmen werken gewoon niet meer, en ik ben zo opgezwollen als wat. Er is niks aan te doen, ik wil dit ongemak niet door, want dat is te gevaarlijk om niet weer naar de nicotine te grijpen. Dus neem ik Movicol, zodat die darmen toch IETS doen. Ik hoop dat het gewicht en die spijsvertering zich na enige maanden zullen stabiliseren, zodat ik niet weer in de hervalstatistieken terecht kom. Ik ben van plan om binnen een week of twee een sapkuur te doen, ter volmaking van het zuiveren na drie weken tabaksvrij te zijn. Hopelijk helpt dat ook wat aangaande dat gewicht. Zéér frustrerend allemaal, na de gedane moeite om naar mijn 60 kg te geraken de afgelopen maanden...

Sporten, juist, dat is de oplossing voor de zenuwen, de beweeglijkheid, de frustraties, de spijsvertering én het gewicht... Je weet niet half hoe ik nu verziek in zelfmedelijden: mijn rug belemmert me in zowat alles tegenwoordig. Het is eigenlijk niet meer om mee te lachen. Ik kon deze morgen met moeite twee bakjes vol kleurpotloden opheffen. Of mijn wasmand naar de garage dragen. Ik heb half zittend de bedden opgemaakt. En dan zit ik nog krom van de pijn. Ik wen trouwens aan die pijn, en ik verleg het moment om pijnstillers te gaan nemen. Maar het kan zo niet verder. Die rug belemmert me niet alleen fysiek, ook geestelijk. Uit werken gaan: juist, tot de dag dat ik weer een week plat moet liggen. Laat dat in mijn proefperiode gebeuren, en ik word ontslagen; of bvb klusjes gaan doen, om af en toe wat geld in de kast te krijgen: noppes, ik kan verdorie geen schoendoos opheffen zonder pijn. Er moet IETS gebeuren. En ik ben daar zo vreselijk vreselijk VRESELIJK bang voor. Maar dit is ook geen leven. Ik ben 40 (huh, binnen een week 41!!!) en ik moet me bijna gedragen als een 80-jarige. Wie tips heeft over dokters, of methodes, of wie ervaring heeft met rugpijn, mail me, ik kan alle steun gebruiken, letterlijk en figuurlijk. Pijn hebben is een eenzame zaak.