19-06-07

Daaaaaaaag, allemaal

Mijn geduld heeft het begeven... Ik ben in de winkel naar de foto's gaan piepen. Euh... Wat men met een zekerheid grenzende waarschijnlijkheid mag beweren is: ik had heel duidelijk een bad hair day!!! Jongens toch, tijd om naar de kapper te gaan. Ik vind het nu best grappig: een blinde kan zien hoe gespannen ik was. Foto's en ik, nee, dank u. Het moet een goeie fotograaf geweest zijn: mijn twee ogen open, zowaar... En geen bijster opvallend smoelwerk... Hm, mijn vel heeft er ook al beter uitgezien, maar dat schrijf ik dan gemakshalve toe aan de korrel van het papier en "den druk", liever dan aan mijn ongezonde leefgewoontes, nietwaar. Misschien toch een vitaminekuurtje beginnen... Maar goed, het is wat het is, en geloof me: het was nog niet de ergste bad-hair-day, dit is dus doenbaar, hoe raar ik ook kijk. Ain't nothing like the real me anyway hé!!! Allez toe, nog een toemaatje:

Wan met kindjes 1
 

(Foto: copyright Kristof Ghyselinck)

14:03 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: artikel, pers, dag allemaal, fotograaf |  Facebook |

Een speciale dag

Ik moet even nakijken welke datum we vandaag hebben, dat weet ik niet zo heel erg goed - één van de nadelen van dag in dag uit thuis te zijn, dan doet het er zoveel niet toe hé. Welke datum het ook moge zijn, het is een beetje een speciale dag vandaag.

Cee doet haar eerste spreekbeurt op school. Ze zit pas in het 2de studiejaar, dus zo'n spreekbeurt is héél wat. Ze geeft 'm over haar huisdieren. Die zijn, logischerwijze, ook de mijne: Turbo de Kater en Mimi de Poes. Ze zocht vanalles op over katten in boeken en op internet, maar is vandaag zonder enige leiddraad naar school. Twee weken zat ze teksten af te pennen... Nu zegt ze :"och, ik zeg wel wat". OK. Emmeke wist ook meteen iets: "Ja! en zeg er vooral bij dat Tuur ne kakzak is!" en ze gieren zich een bult. Ik hou mijn hart vast; ik vrees dat het imago van Tuur vanaf vandaag een deuk krijgt; hij zal wellicht, ocharme, omschreven worden als een dikke, luie, lompe kakzak. Zucht. Dat is hij helemaal niet: hij is zwart en zacht en lief en mijn allerbeste vriend in tijden van nood. Zo, da's rechtgezet.

Vandaag tekenen Stefan en ik ook de eerste papieren aangaande het patentenbedrijf. Stefan is een béétje overgestressed aan het geraken, vrees ik. Het is veel voor ene mens. Het feit dat hij zowel op het werk moet verder werken (in de al gebruikelijke opgejaagdheid van 8 tot 8), als van hot naar her moet crossen om de oprichting rond te krijgen, is -hoe zou ik het zeggen- redelijk belastend. Je kan hier momenteel de zenuwen voelen zinderen. Onze vakantie binnenkort zal net op tijd komen, voor de zenuwen helemaal afknappen.

Vandaag is denk ik ook Dag Allemaal-dag. Wat goed is, dan kan ik stoppen met me af te vragen wat er zal gebeuren; vanaf vandaag zal ik het ervaren. Ik heb er wel vrede mee, ondertussen. Vandaag in de Dag Allemaal, maar vier jaar geleden of zo (ik hou die tijdslijnen niet goed bij) zat ik bij Verhofstadt in "De Zevende Dag"... No big deal. Ik moest er eerst enige vragen voorbereiden, en samen met de andere "gasten" moesten we het gesprek inoefenen. Sigfried Bracke legde tenslotte de vragen in de juiste volgorde vast, zodat we een soort scenariootje hadden, en zodat Verhofstadt op de hoogte kon worden gebracht van onze vragen. Uiteraard, zo gaat dat nu al es met mij, was ik mijn vraag totaal vergeten tegen dat ik op antenne moest. Sigfried Bracke deed een intro waarop mijn oorspronkeijke vraag wellicht naadloos aansloot, maar ik was ze dus vergeten, en "hervormde" een beetje de intro, in de zin van "of beter, Sigfried",... Man! Ik schaamde me dood. Ik heb dat stuk nog op video: hilarisch, eigenlijk, je kan zo zien dat ik val, maar op mijn poten terecht kom. Je ziet ook hoeveel moeite ik had om Verhofstadt aan het woord te laten, ik zit echt op mijn tanden te bijten. AARRGGHH. Maar goed, vandaag is het dus Dag Allemaal Dag. Ik zal 'm pas morgen toegestuurd krijgen, dus als iemand een foto van me opvangt: geef es wat commentaar, want ik heb de foto's zelf nog niet gezien, en ik heb niet mee gekozen dewelke er in het boekje konden komen. Zeg me: zijn mijn ogen OPEN op de foto?

Nu zijn ze dat eigenlijk nog niet. Ik ga wakker proberen worden, zodat ik misschien wat later een ietwat deftiger post na kan laten. By the way: Sara Bettens in "Het beste moet nog komen". Ik zal me met veel genoegen door haar laten wakkerpraten. Tot straks, als de mist optrekt!

14-06-07

Huismus

Ik moet het kort houden. Er is zoveel te doen. Deze morgen eerst naar school gereden met een en ander dat Emmeke vergeten was, en meteen boodschappen gaan doen, goed hee. Dan es in een kleerwinkel gaan neuzen of er iets te vinden was voor mijn moeder. Goed punt gescoord: ik heb alleen gekeken, en niks gekocht. Dan verslag uitgebracht van mijn bevindingen aan mijne mama. Terug naar huis. het is de bedoeling dat ik mijn was gedaan krijg, en zelfs nog aan de strijk ga. Wat moet dat moet.

Het bedrijf van Stefan staat nu echt klaar op de rails. En iedereen is ingelicht, iets waar we redelijk bang voor waren, want verandering wordt soms al es niet makkelijk verteerd. Maar iedereen staat volledig achter zijn plan, en dat is een enorme geruststelling. Uiteraard blijft het een risico, maar dat gaan we dan maar met volle overtuiging aanvaarden. Stefan is Europees Patentgemachtigde, en start logischerwijze 'iets' in de patentenbranche. Zonder het ingewikkeld te maken wil dat zeggen dat hij de uitvindingen of nieuwigheden aanhoort, begrijpt, en vervolgens de meestal technische uitvinding in een juridische vorm giet die dan door het Europees Patentenbureau of wel of niet als patenteerbaar wordt beoordeeld. Tot nu toe heeft hij denk ik nog geen afwijzingen gekregen, dus hij is écht goed in het schrijven van patenteerbare uitvindingen. Het is een moeilijke job, gezien hij als ingenieur niet alleen de technische kant van de zaak door en door moet begrijpen (niet gemakkelijk, het gaat altijd om iets dat nog niet bestaat, nietwaar), maar dan ook over het talent moet beschikken het tekstueel en juridisch juist te beschrijven. Hij is dus eigenlijk ingenieur-jurist-copywriter, en dat is best uitzonderlijk. En natuurlijk ben ik er heel fier op, het mag gezegd worden!

Het Dag Allemaal verhaal wordt bij mijn ouders op absoluut boe-geroep onthaald. Ik voel me er niet bijster happy om. Natuurlijk heb ik twijfels, en weet ik niet welke gevolgen die publikatie zal hebben. Mijn kinderen staan mee op de foto; mijn moeder maakt zich er zorgen over dat de kinderen de dupe zullen worden, dat mensen hen als sukkelkes zullen aanzien, met zo'n moeder. Ik hou me vast aan de gedachte dat mensen dat nu ook niet denken, en dat mijn kinderen heel gelukkig zijn met mij. Als mensen hun mening daarover door dat artikel veranderen, dan zal ik een zoveelste teleurstelling rijker zijn. Ik ben wellicht niet zoals vele andere moeders, dat is waar, maar ik denk dat mijn kinderen niks tekort komen. Dat het hier niet altijd volgens het boekje loopt hoeft geen betoog. Maar we zijn wel een gezin waarin geleefd wordt met veel verandering, dus daartegen zullen mijn kinderen beter opgewassen zijn dan andere. Misschien dragen ze andere kleercombinaties, misschien wordt niet elke dag op hetzelfde uur gegeten, maar ze leren wel dat dat niet het allerbelangrijkste in dit leven is. Ik geef ze mee dat ze mogen praten, dat ze mogen boos zijn, dat ze ook zonder mij dingen aankunnen, en vooral dat er voor alles een oplossing is, ook al is dat niet de meest voor de hand liggende. En we lachen heel wat af. dat helpt hen relativeren, en niet te panikeren. Wie denkt dat ik een andere mama ben, heeft gelijk; wie denkt dat ik een slechte mama ben, heeft ronduit ongelijk. Ik neem me voor daar verder niet teveel woorden aan vuil te maken. Men moet oordelen op wat men ziet en ervaart, niet op denkbeelden. Ik nodig iedereen die vragen heeft, of opmerkingen na het verschijnen van het artikel, uit om met me te praten. De enige boodschap die ik wou geven is dat adhd ANDERS is, maar niet slechter of een drama of het einde van alles. Ik heb mottige tijden gehad, dat is waar, maar die heeft iedereen wel es. Ik ben nu wie ik ben, en op mijn voorhoofd staan echt geen 4 letters. Ik kan alleen hopen dat vrienden en kennissen me nu niet anders gaan bekijken, het artikel verandert me niet. Ik hoop zelfs stiekem, dat de blik achter de schermen die u te lezen zult krijgen, me eerder in een beter dan in een slechter daglicht zal stellen. Maar ik laat het oordelen aan de gemeenschap over. Ik ga nu helemaal in adhd-stijl met flair en overtuiging mijn was doen. Men moet zijn prioriteiten kennen hé.

13:33 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: patenten, bedrijf, adhd, dag allemaal |  Facebook |

13-06-07

Gewoon doen

Het was een ietwat onrustige nacht. Het artikel, en de reacties van sommige mensen erop nog voor het zou gemeengoed worden, de vriendinnentoestand, de andere familiale beslommeringen, de nakende start van het bedrijf... Het neemt al es onrealistische wendingen, en dan gaat het mekaar overlappen en ik zie door het oerwoud de slangen niet meer, weet je wel.

Wat het artikel betreft: ik voelde me heel erg geconfronteerd met mijn eigen woorden. het interview was uiteraard een momentopname, en ik lag danig ondersteboven. Ik vond dat ik mijn moeder de shock moest besparen, dus vertelde ik het. Uiteraard is dat niet op trompetgeschal en vlaggengewapper onthaald. Mijn ouders vinden het geen goed idee. Ik heb de journaliste gevraagd de tekst een beetje te herwerken, en dat was geen probleem. Maar het blijft confronterend. Voor alle duidelijkheid wil ik wel zeggen: ik heb adhd, ik ben geen adhd. Adhd is een deeltje van me, maar ik besta uit veel meer deeltjes. Het artikel gaat over het deeltje adhd, en wat dat zoal kan doen met ne mens. Er is naar eer en geweten geen woord gelogen, en als ik dat verhaal las, dan dacht ik: "man, wat is het turbulent geweest, eigenlijk. En niemand die er echt iets van afwist..." Het is ook niet meer zo belangrijk, ik maak er niet zo'n heisa van. Ik hoop dan ook vurig dat niemand er een heisa van zal maken... en het net als ik zal zien als een ongewoon avontuur. Voor de nieuwsgierigen onder ons: koop volgende dinsdag de Dag Allemaal, ik sta in het tweede deel "Tussen de mensen". Tjah.

Bon, ik ga wat verder werken. Cee moet naar een verjaardagsfeestje, Emmeke zet hier momenteel geweldig haar keel open voor een groot onrecht: zij had haar snoep al op, Cee niet, Cee eet de snoep, Emmeke wil er nog een, mag niet, dus zet ze 't op een gillen. Ach ja, als 't dat maar is hee. Vanavond komen de schoonmama en schoonpapa. Moet eten voorzien... Hm. En zoals altijd ligt het huis hier ondersteboven, en moet dat ook nog even weer doenbaar geraken... Ow ow ow, en dat met mijn overvolle hoofd. Nog snel: iemand Jobat gelezen? Er staat ne mens in van een bedrijf dat JAGA heet; diene mens zou ik graag eens spreken!

12:46 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: dag allemaal, jaga, adhd |  Facebook |

11-06-07

Arm Vlaanderen

Ok. Ik heb de verkiezingsuitslagen gevolgd tot op het punt waar ik ben ontploft. Ik kon er niet van slapen, en stelde tot mijn verwondering vast dat er in deze onzekere dame een militant moet verscholen zitten. Ik hoopte vurig dat ik het vandaag gewoon naast me neer kon leggen, maar helaas. Ik werd wakker in een droevige waarheid: ik woon in de Vlaamse klei. Ik woon in een rechtse regio. Ik leef tussen mensen die niet het goede voor eenieder wensen. Ik adem dezelfde adem als de oerconservatieve Vlaamse katholieke gemeenschap waartussen ik beweeg. Ik moet me neerleggen bij de democratie, waarin de demos hebben gekozen om de klok netjes terug te draaien. Vlaanderen boven. Excuseer me voor enige strong language, maar ik moest kotsen bij de woorden van Filip Dewinter: "het wordt tijd dat progressief Vlaanderen begrijpt dat RECHTS heeft gewonnen". Snapt u goed wat hij zegt? Progressief wil zeggen vooruitgaand, weet u. Vertaald wil het dus zeggen: joepie, laten we juichen, Vlaanderen heeft gekozen om NIET vooruit te gaan, maar netjes en properkes in het zwarte gat te blijven zitten tot we rotten. Of heb ik dat dan zo fout? Ik denk dat ik genoeg krijg van dit manke hypocriete gat; misschien moet ik emigreren naar Wallonië. Niet dat het er me daar progressief uitziet, maar het heeft tenminste de potentie om vooruit te gaan. Doe me tenminste een lol, en luister naar Yves Leterme. Indien één van u erin slaagt van die man een duidelijk antwoord, in de zin van ja of nee, te ontwaren, weet het me dan te zeggen. maar het wordt moeilijk, want zijn specialiteit is eerder "ja, wel nee, misschien, we zullen zien, daar kan ik nog geen antwoord op geven, mischien, ja, nee". Het is in dat opzicht vernieuwend dat ik zoiets al 8 jaar lang niet meer heb gehoord, da's waar. Vlaanderen, u koos voor "verandering", wel: have fun. Ik hoop dat eenieder goed voor zichzelf kan zorgen, want niemand anders zal het doen. We gaan naar héél interessante veranderende onwaarschijnlijk nuttige communautaire blabla om mee te beginnen. Hèhè, daar zullen we écht beter van worden. Dààr worden we gezonder van, groener, socialer, minder werkloos, en vooral veel rijker en beter.(Excuseer enig cynisme). Hebben de progressieve partijen goed campagne gevoerd? Neen. Ik vergoelijk ze niet. Ik heb er ook mijn ideeën over, maar zal er u niet mee confronteren.

Gisteren hadden we hier een dubbele vaderdag en een dubbele verjaardag te vieren. Voor de Vlaams Belangers onder ons: ik meld u dat Fathi, de Tunesische man van mijn nichtje, couscous heeft gemaakt zoals u hem nooit van uw leven zult eten. Blijf maar in de frieten, doe geen moeite. Ik ben blij dat Fathi erbij was: het is een geweldige man, die wat mij betreft raadgever van onze regering mag worden: het is soms super grappig om België te zien door de ogen van een nieuwkomer. Hij slaat dikwijls nagels met koppen, en is een meester in het ontbloten van complexe toestanden. Soit, dit terzijde. Het feestgebeuren liep een klein beetje uit, en ik kon zoals gezegd vervolgens niet slapen, wat betekent dat ik niet vroeg uit mijn nest ben geraakt.

Dat was echter wel nodig, want deze morgen kwam de fotograaf van Dag Allemaal hé. O jee ojee... Charlotte lag nog te slapen, Margot zat in pijama voor den teevee, en ik was terug te vinden in verticale toestand, maar verder niet wakker... En dat een kwartier voor de afspraak. Het was een symphatieke en geduldige man. Wat hebben we geleerd? Laat het er ons op houden dat ik als fotomodel in zware armoede zou hebben geleefd. Het is niet mijn ding, ik kan al met moeite stilstaan, en als ik stilsta hou ik mijn blik niet gericht, of ik ga echt megahouterig gaan staan, terwijl ik niet weet wat gedaan met mijn armen en zo. Hu. Ik ben nu echt wel helemaal benieuwd wat hiervan zal terechtkomen. Met de nodige "retouchkes" zal het wel lukken, hoop ik, en anders zal ik met flair afgaan als een gieter.

Zo, de rest van de dag zal ik besteden aan het verteren van de politieke afgang, en het in orde brengen van dit huis. Ik heb nl. alles wat nog aan het feesie van gisteren deed denken in hoopjes in de kasten en de garage gepropt. Proper in no-time, maar met de pot lookmayonnaise in de pottenkast, de borden onder de afwasbak en de vuile potten ergentwo in de garage komen we ook niet ver.

09-06-07

Dagen van niet-zijn

Vrijdag was zooooo'n horribele suffe dag. Ik kreeg echt niks gedaan. Gelukkig kwamen er plots enige dingen samen, die mijn sufk(n)op konden afzetten. De "Chinese Les" was super grappig. Ik heb in een vorig leven Chinees gestudeerd, en zoals dat placht te gaan met iets dat aangeleerd werd, ben je niet meer in staat te denken alsof je het voor de eerste keer hoort. Als ik 'shi' zie staan in een transcriptie van het Chinees, dan kan ik dat nooit meer als "sjie" lezen, het klinkt nl. meer als "sjurh", chi klinkt meer als thuh edm. Het was supergrappig en leerrijk om het es te proberen door te geven. We hebben in elk geval gelachen.

Dan ging ineens alles tegelijk: ik zou mijn Buurvrouw afhalen, en kon ineens niet op tijd aan het station zijn, ik moest nl. ook de meiden afhalen. Zoals ik al zei is mijn buurvrouw niet het type om te gaan panikeren, dus nam ze met pak en zak de bus, en haalde ik haar op aan de bushalte. Ondertussen kreeg ik een sms die mijn avond danig onder hoogspanning zou laten eindigen. Een kennis/vriendin ging, toch naar mijn mening, iets te ver met verscheidene commentaren. Ze belde me op, in een nogal boze stemming, en van het één kwam het ander.

Nu ben ik van nature geen voorbeeld van zelfvertrouwen, en ik slaag er nooit of te nimmer in om op een bepaald ogenblik in deftige bewoordingen te zeggen wat ik denk. (Er is een universum verschil tussen mij horen spreken, en me laten schrijven. Adhd... Ik krijg geen structuur in mijn gesprek, en ik loop ofwel voor ofwel achter, never really 'on the spot'.) Het mag bij deze bewezen zijn dat wie me ver genoeg een zetje geeft ineens een andere persoon te horen krijgt. Ik ben niet fier op de situatie die ik nu weer heb geschapen. Details zijn niet nodig, maar het gaat om ingewikkelde dingen zoals de plaats die kinderen innemen. De vriendin waarover ik spreek is zéér planmatig, wat ik waardeer en bewonder. Ik ben dat op een schaal van 0 tot 10 zo ongeveer - 20... De vriendin plant graag, en gaat zover ze kan op de vraag van haar kinderen in. Zo willen haar kinderen in hun vrije tijd graag spelen met de mijne. Klein detail: mijn kinderen vragen daar niet naar. Dus ga ik meestal niet op de vraag in. Dat is niet zomaar een beslissing: gezien ik niks kan plannen, niet het samen spelen, niet het boodschappen doen, niet wat dan ook, weet ik oprecht vaak niet hoe mijn dag eruit zal zien, en hou ik zoveel mogelijk tijd vrij. Ik hou best van haar kinderen, ze zijn fijn om mee om te gaan, maar ze nemen in mijn leven niet echt een primordiale plaats in, ze zijn net als alle andere kinderen wat dat betreft. Echter, de vriendin plant graag, én plant naar de wil van haar kinderen, én gaat ervan uit dat het mij dan ook maar moet passen. En daar ging het dus fout. Om dan te moeten horen dat zij het beste voor had met haar kinderen en ik dus niet, wel... Dat kwam niet al te zacht over. De woorden vlogen weg en weer, en the point of no return was heel snel bereikt. Ik ruzie niet graag (geraak niet goed uit mijn woorden, en als ik eruit geraak ben ik véél te direct en te hard) dus hield ik het dan maar op stilte. Ik legde af na een kort "dag", en hoopte dat het hierbij zou blijven, shit happens. Nee hoor: ik kreeg nog een sms. Ik heb een hekel aan natrappen. En ik weiger me schuldig te voelen omdat ik zelf beslis hoe ik mijn tijd invul. Of niet invul, in dit geval. Ik begrijp haar standpunt volkomen, en kan haar emoties zeker begrijpen. Ik vrees dat dat omgekeerd niet helemaal het geval is, en er worden dingen bijgehaald die de zaak véél te ingewikkeld maken. Hondejammer allemaal. Ik lijk wel overhoop te liggen in al mijn vriendschappen hé. Ik beken: ik ben een moeilijk te vatten mens, en het enige consequente aan me is de veranderlijkheid. Het vraagt een sterk mens om mijn basis te vinden, en dan geldt maar één ding: you love it or you hate it. Een basisprincipe is: niet aan mijn vrijheid komen, en dat werd hier even aangevallen in mijn opinie. Fin, ik hoop dat het kan geklasseerd worden als een klein meningsverschil op een cruciaal punt, want meer is het niet.

Morgen is 't zover: stemmen. Het werd tijd, want de informatie ging in overkill. Morgen deze tijd alea iacta est. Stem in eer en vooral in geweten, zal ik ook doen.

Kleine nota: maandag komt de Dag Allemaal fotograaf. Uh, dat wordt wat, die man zal bloed en tranen zweten. Zonder professionele remake zal ik nooit deftig pakken op papier. Ik denk dat dit de climax van het avontuur wordt. Hoewel, de publikatie zal ook wel wat geven, denk ik. Al bedenk ik me dan dat er al heel veel dag allemaals waren, en in elk ervan een verhaal, dus is dit niet zo'n hot item wellicht. Ik loop er in elk geval niet van naast m'n schoenen, en ik blijf het meeste uitkijken naar de geredigeerde versie van mijn gehakketak. Publikatie of niet, ik denk dat het raar zal doen mijn woorden met andere woorden in een professioneel geheel te kunnen lezen. Maar goed, ik zal het verloop proberen weer te geven in deze blog, ik heb a gezegd, dus een b moet wel volgen hé. Zo consequent kan ik wel zijn, denk ik.

07-06-07

Dag Allemaal

Zozie, het interview zit er op! Ik vond het super aangenaam. Natuurlijk was er een zekere terughoudendheid in het begin, maar de journaliste was zo vrij en open dat het uiteindelijk als vanzelve ging. eenmaal ik begin te tateren... Tjah. Ik ben meeeeeeega benieuwd hoe mijn gehakketak er uiteindelijk als tekst zal uitzien. Nu zal er nog een fotograaf langskomen. Hm. Wan op de foto, ik wens diene mens heel veel geluk. En geduld. Wanneer het dan juist in de Dag Allemaal komt weet ik niet, vergeten te vragen, vaneigens. Het zal gaan over hoe mijn leven gekleurd werd (en soms zwart of wit trok) door de invloed die adhd heeft gehad. Ik denk niet dat ik speciaal ben, of dat ik iets nieuws te vertellen had. Ik heb denk ik dezelfde "problemen" als elke andere adhd-er. Hoe verschillend die andere adhd-ers dan ook van mij zijn. Ik ben geen adhd, ik ben ik, en adhd is daar een deeltje van. Maar het gedrag, gestuurd door een adhd-brein, heeft gevolgen, en die gevolgen daar worden vrijwel alle adhd-volwassenen mee geconfronteerd. Niemand staat er echt bij stil, zelfs ik niet meer. Dit interview maakt wel duidelijk dat adhd niet niks is, en een leven kan bepalen. Misschien is het niet slecht dat es aan de goegemeente te laten weten. Ik spreek er zelf behalve op deze blog nooit over, ik gebruik het nooit als excuus, ik confronteer er niemand mee. Nu zullen zowat 1.5 miljoen lezers het in één klap weten. Of ik daar goed of slecht mee heb gedaan, geen idee, we zullen wel zien.

Fin, het was weer eens wat anders hé!

16:19 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: adhd, dag allemaal |  Facebook |