10-05-11

De kracht van rilatine

Ik dacht dat deze blog al lang uit de ether zou verdwenen zijn, maar neen, wie schrijft die blijft!

Wat zou ik es laten weten? MIsschien is het wel fijn de goegemeente te laten weten dat ik de juiste dosis rilatine heb gevonden. Dat was een eerder bizarre speurtocht, omdat alle wetenschap ten spijt, de ervaring moet uitwijzen of je goed bezig bent.

Ik heb een week lang enige hoeveelheden getest. Best interessant. Vooral omdat ik jarenlang geen rilatine wou nemen. Kwestie van rebelleren, à la "ge moet mij maar nemen zoals ik ben". Daarbij voorbij gaande aan de simpele waarheid dat de enige die niet mij kon leven ikzelf was :-).

Dus voilà: ik heb dosissen uitgetest. In eerste instantie viel ik bij regelmatige inname van rilatine 10mg gewoon ronduit IN SLAAP. Ik was een zombie. Leg het maar uit: ik neem methylfenylhydrapfrthuppeldepuppepmiddel, en ik val IN SLAAP! Echt, ik kon mijn ogen niet open houden, ik sliep al knabbelend op een chocoboterhammeke, niet te doen. De verklaring is simpel, doch: mensen met ADHD hebben een constante overdosis stress, ze beseffen dat niet meer na een jaar of 40, maar dat is zo. Het is zoals een processor die altijd blijft werken. Komt daarbij, dat die processor 's avonds niet echt alles één voor één afsluit. Het is hoogstens een soort sluimerstand als je met ADHD gaat slapen. 's Morgens is het dan nog moeilijker, want die programma's zijn niet gedefragmenteerd, en alles start door mekaar weer op. Geen wonder dat een mens daar nogal gestresseerd en moe van wordt.

Met rilatine krijg je ineens een opkuis van inkomende mail, en een grondige defragmentering. Er worden mapjes aangemaakt, en er komt enige orde op de schijf in je hersenen. En dan is het ineens zo rustig, maar ZO rustig, dat je eindelijk slaapt. De gekende stress valt ineens weg, en de slaap neemt even over Vandaar: overdosis rust, dus.

Maar de regelmatige dosissen van 10mg hadden een nadeel: ik vergat geregeld tijdig de volgende pil te nemen, en de terugval bij het uitwerken van 10mg (bij mij zo na een uur of 3), is verschrikkelijk. Maar eerst moest de juiste dosis worden vastgesteld. Dus nam ik 1 dag 10mg per keer, dan 15mg per keer en dan 20mg per keer. Dat laatste was er zwaar over, mijn hartje ging iets teveel te keer.

Uiteindelijk neem ik nu 30 mg met vertraagde afgifte, en in de vooravond nog een extra 10 mg. En dat werkt prima voor mij!

Ik krijg een pak meer gedaan, simpele zaken zijn minder een euvel, en ik heb toekomstplannen. Ik heb zelfs een AGENDA! (blijft een moeilijke zaak, vraagt enige inspanning, is nog steeds kleurrijk gegeven)

Met de inname van rilatine kwam ook een minder leuk bijverschijnsel: het heet de realiteit. In ADD-modus zie ik niet zo 'klaar', de wereld is een soort marktplaats, vol geluid en beeld, maar niks is echt scherp. In rilatine-modus trekt de mist op, en verdwijnt de ruis. Wat ik zag was niet altijd even mooi... Ik heb veel verloren onderweg, ik heb veel misbegrepen, ik heb veel niet gedaan, het is nogal hard om zo jezelf tegen te komen.

Maar goed, daar ben ik nu. Rilatine heeft mij niet veranderd, maar wel de manier waarop ik met dingen kan omgaan. Ik heb nog steeds moeite met structuur en planning, dat zal nooit mijn forte worden. Maar ik ben nu wel in staat om aan iets te beginnen, en tàdààààààààààm: ook iets af te werken. Een heerlijk gevoel!

Ik heb ondertussen zowat alles gelezen over ADHD wat er bestaat. Dat helpt ook, zeker nu ik besloten heb om als zelfstandige coach door het leven te gaan. Het zijn embryonale plannen, maar ik werk er aan!

10:18 Gepost door Wan | Permalink | Commentaren (8) | Tags: adhd, rilatine, werk, dosering rilatine, agenda |  Facebook |

10-05-10

adhd vergaat niet

Ik heb hier al een en ander neergeklad over hoe het is om als adhd-er door het leven te gaan. Meestal klinkt het best grappig. Ik kan er vaak mee lachen, maar eigenlijk is het vreselijk.

Ik weet pas enige jaren dat mijn ploetermoedergehalte een medische oorzaak heeft. In het begin was ik wat verward, en geloofde ik de zaak niet zo.  ADHD ? So what. Het was een labeltje dat op een kaft in de kast werd geplakt. Ik was best opgelucht dat er zo'n labeltje was, maar ik heb er eigenlijk niet zoveel mee gedaan. Behalve mijn eigenste zelve geweest, blunders begaan, veel huishoudelijke taken niet gedaan, en als het dan weer eens fout liep mijn labeltje uitgehaald en gezegd "o ja, ik heb adhd". Ik kan mijn miserie beter situeren, maar ik kan er nog steeds zeer moeilijk iets mee beginnen. Ik heb werkelijk een patent op dingen in de soep laten draaien. Voordeel is wel dat ik ook makkelijker dan een ander weer uit de soep geraak. Maar er gaat geweldig veel energie in het uit een soep geraken waar je zonder adhd in de eerste plaats niet in was geraakt.

Nu bijvoorbeeld, zit ik hier te typen, terwijl ik eigenlijk aan een thesis voor mijn massagecursus zou moeten werken. De thesis moet af zijn eind mei, en ik deed nog niks, omdat ik het geheel en al vergeten was dat dat moest. Nu mijn collega cursisten hun werk afgeven, valt dus mijn euro ruim laat. Ik kwam vervolgens tot de constatatie dat ik alle info omtrent de formaliteiten van de thesis kwijt ben. Dus schreef ik de nodige info over in de les. Om nu weer vast te stellen dat ik dat blad voor de tweede keer kwijt ben. En nu durf ik het niet meer vragen om nog es over te schrijven, omdat ik me uiteraard doodschaam. Twee weken geleden ben ik vergeten naar de les te gaan, omdat ik dacht dat het maandag was, terwijl we dinsdag waren. Voor mijn thesisje vrees ik het ergste. Ik zou het nog kunnen redden hoor, ik heb het voordeel dat ik in tijdsnood megasuperhard kan presteren, als de druk maar hoog genoeg wordt gehouden,maar ik heb dus info nodig waarnaar ik moet durven vragen EN Ik nam ondertussen impulsief ook voor andere dingen initiatieven die ik eigenlijk deze maand af moet zien te krijgen, en dat lijkt me  nu geheel en al onrealistisch. Ik ben nogal flippende om dat ik momenteel niet weet wat eerst gedaan, en er is ook niks waarmee ik vooruit kan, omdat ik onderweg essentiële dingen en info en mensen kwijtspeel.

Mijn pc is ondertussen veranderd in een soort post-it drager, net als de achterdeur en de deur van de oven. Overal post-it, zelfs soms op de televisie, dan zien alle nieuwslezers er verdacht geel of groen uit. ADHD is een vloek. De vloek zorgt ervoor dat de strijk onmenselijke torens worden, dat de was elke dag verder gaat, dat je op je werk uitgelachen, vernederd en ontslagen wordt, of dat je maar meteen zelf ontslag neemt. Het zorgt ervoor dat je altijd op je hoede bent, om je eigen ik niet te tonen. Het beëindigt vriendschappen, omdat je vergeet te mailen en te bellen. Impulsieve uitspraken jagen mensen op de kast (hier zit de kast al vol :-)), impulsieve uitgaven jagen een rekening in het rood. Impulsieve vreetbuien doen de weegschaal kreunen. Het is maar adhd, het is niks ergs, je ziet het niet echt, het is niet confronterend voor de medemens. Maar het is een kleine hel vol onbegrip voor mij.

 

16:13 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: adhd |  Facebook |

23-04-10

Puistensnor

Het is me weer wat! Ik volg enkele cursussen, en ik leer nogal uiteenlopende zaken. Op dinsdag leer ik hoe ik mensen moet masseren in het eerste jaar "Massagetechnieken". Op donderdag vind je me in het Atelier, waar ik leer schilderen en glas bewerken en omspringen met textielverharder en zo meer.

Nu ben ik voor beide cursussen geweldig entoesiast begonnen, en tot hier toe hou ik het zeer ontypische adhd wel goed vol ook. In het atelier vond ik een thuishaven, dat is zo opvallend, het kan bijna niet anders dan dat ik ergens artiestengenen in mij heb. De massagetechnieken liepen het eerste semester iets vlotter dan het tweede. In het eerste semester zagen we Zweedse Massage, nu zijn we overgestapt naar Shiatsu. Ik ben zot van de filosofie die erachter schuilgaat en de Intro tot de Chinese geneeskunde, maar ik ben veeeeeeeeeeel te stijf en de houterig om de massage zelf uit te voeren.

Voor leken: Shiatsu massage wordt op de grond op een soort tatami gegeven, wat betekent dat de masseur hetzij op de knieën zit, hetzij ondersteboven hangt, hetzij in een andere voor mij wreed ongemakkelijke houding allerlei acties moet uitvoeren.

Nu, in dat eerste jaar zien we niet alleen massage, maar ook ontharingstechnieken. Mannekes, ik ben veel, maar ik ben geen ontluikende schoonheidsspecialiste! Ik heb de eerste ontharing op mezelf uitgevoerd, en ik ben een vierde van een onderbeen ver geraakt. Het zag eruit als een bos waar een bulldozer door had gereden.

Een tweede ontharingsbeurt leverde al 1 volledig geplukt onderbeen op. Ik was best fier, want het is geen makkie om je eigen kuit van z'n begroeisel te ontdoen zonder langs alle kanten hete was te smossen!

Een derde beurt en mijn twee onderbenen waren bijna helemaal onthaard. Iets te enthousiast, wellicht, want de dag erna trof ik her en der een dikke rode pukkel aan, oops.

Niet getreurd, niet opgeven. Ik besloot vorige maandag mijn bovenlip eens aan te pakken. Met hars, deze keer, moet lukken, dacht ik. Lukte ook hoor, ging heel erg vlot!

En nu zit ik hier, met onder mijn neus een heel veld ontstoken poriën, al dan niet met witte kop, puisten alom. EN ZEER DAT DAT DOET!! Ik smeerde er al vanalles op, en ik heb een geweldige tip voor alle onervaren bovenlipmolesteerders: als je puisten tot gevolg hebt, smeer ze dan in met biologische lavendula vera etherische olie! Het is echt het enige dat de genezing van mijn nieuwgeboren bergketen bevordert.

Goh , ik heb nog zoveel te vertellen, maar ik heb nauwelijks nog een rustig moment om hier aan mijn pc'tje te zitten en alle maffe gebeurtenissen mede te delen. Ik slaag er ook niet meer in om dagelijks verslag uit te brengen, mijn huishoudelijke leven is zo mogelijk nog chaotischer geworden. ADHD geneest niet hé, soms denk ik "goh, ik ben toch goed bezig!", en dan word ik wakker Lachen.

Ik ben met zoveel dingen bezig, een mens zou er niet meer aan uit geraken. Ik ben de voorbije maanden ook flink depressief geweest hoor. Dat kwam hoofdzakelijk door een verkeerde medicatie. Momenteel ben ik weer in een mentale up. Dat vertaalt zich in het heen- en weer vliegen van hier naar daar, aan 1000 dingen beginnen, de mensen in de massageles op de kast jagen, ENORME hoopgevende vooruitzichten... Het is niet te doen, ik ben dan ook soms uitermate moe, al is het maar van te denken aan alles wat mogelijk is in dit leven.

Ik denk dat het een pak  nuttiger zou zijn trouwens om deze blog geheel en al aan ADHD te gaan besteden. Dan is het misschien mogelijk voor de lezer om wat meer inzicht in de materie te verwerven, of om wat te kunnen relativeren indien de lezer met adhd'ers te maken heeft. Ik weet het nog niet. Voorlopig hou ik het dus maar bij de bezigheden en toestanden in mijn bestaan - soms zijn die ook al duidelijk adhd-ish.

21:24 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: adhd |  Facebook |

08-06-08

Een beetje verstrooid

Ken je dat liedje van André Hazes "een beetje verliefd, ik was een beeeeee     tje  verliefd..." Ik zing dat op eigen uit de toon vallende wijze als "een beetje verstrooid, ik was een beeeeeee   tje verstrooid...". Ik heb ook het adhd-lied, dat op een soort toon van Er wonen twee motten wordt gezongen:
"Want ik hèb adhd
en dat valt heus niet mee
Elke dag cha os ten top
en 't hele gezin weer op z'n kop..."

Afin, dit alles terzijde. Vandaag was een onwaarschijnlijk atypische dag. Een wonder is geschied, tot groot verschot van zij die er getuige van waren: ik ben vroeg opgestaan, ik heb meteen mijn kleren aangedaan, en ik ben stante pede aan mijn dag begonnen. Tromgeroffel en... APPLAUS!!!!! Hij vroeg of er wat scheelde, en dan iets ongeruster of ik zinnens was hier een gewoonte van te maken. Hij is nl. een heel vroege vogel, we kruisen elkaar soms als ik ga slapen terwijl hij opstaat, bij wijze van spreken. En als hij dan opstaat is er STILTE. Dan leest hij z'n boek, in stilte, en komt tot RUST. In normale omstandigheden zit Hij te lezen, en dan komt Kind 2. Die zit dan mee te lezen, of kijkt naar TV. Dan komt Kind 1, met piepogen en een ochtendhumeur aanzetten. En dan komt Wan, zonder enige hersenactiviteit behalve de levensnoodzakelijke functies de keuken in. Het duurt gemiddeld tot rond 10.00u voor er enige deftige communicatie, laat staan actie, te bespeuren valt. Zo gaat het normaal. Maar niet vandaag. Vandaag was er volop communicatie en actie rond 08.00u - dat is voor mij het laatste deel van de nacht, doorgaans. Wat wil zeggen: weg rust, weg stilte, span uw zenuwen...Hihi.

We aten op tijd (zij het dat het weer niet ontdooid was op tijd, maar bon, leve de microgolf); ik was al blij dat er eten in huis was. Eten in het algemeen betekent voor La Wan een dagelijks probleem. Dat heb je als je geen besef hebt van tijd. Ik deed mijn commeskes (veel, want morgen is vaderdag, nietwaar. Detail hierbij is dat ik in de winkel ineens wreed nar de wc moest, maar het was er vreselijk druk, en ik was te beschaamd om te vragen of ik effie van hun sanitair gebruik mocht maken. Dus stond mijn blaas op springen en begon ik heel raar achter mijn kar te lopen. Ik moest bovendien blijven bewegen, wilde ik geen natte voeten kweken, wat vooral in de rij aan de kassa nogal hyper moet overgekomen zijn. Ook het weg en weer lopen in dezelfde rayon en op het juiste moment het benodigde eruit pikken zal raar overkomen op hun security opnames. Nu goed, ik ben droog thuis geraakt, da's 't bijzonderste.

Thuis bleek ons Poesjaaaa weer verdwenen te zijn. Na de laatste inbraak bij de buren, zijn we direct gaan vragen of hij even z'n garage wou checken. Geen Poesjaaaa. Met de schrik aan het hart ben ik de hele buurt gaan afzoeken, almaar roepend Poesjaaaaa. Geen Poesjaaa te zien, alleen andere katten die me wat verdwaasd aankeken: heb je dat geschifte mens weer. De kindjes zijn ook met een klein hartje in bed gedoken. En toch: de hele avond bleef ik het herhalen: volgens mij zit ze ergens hier binnen. Het rare aan Poesjaaaa is, dat ze niet kan miauwen. Ten hoogste kirren, maar géén MIAUW. Toen de kindjes sliepen, hoorde ik gekir. Ik dacht eerst dat ik het me maar inbeelde, omdat ik zo grag wou dat ze terug kwam. Maar neen, daar was ht weer: brkirrr. Nu hoorde ik ook wat gestommel. Tiens... Brrkirrr! Brrrkirrrr! Et voilà, daar kwam Madammeke tevoorschijn, uit de schuif onder Kind 1 haar bed! Ikke door het dolle heen, nu zou ik ook rustig slapen. Ik doe het niet graag, maar ik denk eraan Poesjaaa te voorzien van een kattenbelletje. Dan horen we dàt tenminste, anders is het geen werk. Dat bubbelige gekir is heel symphatiek om horen, maar het helpt haar niet als ze in nood zit. De laatste keer dat ik haar een bendje om de nek deed, liep ze in achteruit, en dat kon ik niet langer dan een halve dag aanzien. Ze botste zo ook overal tegenop, ze heeft geen achteruitkijkspiegels hé.

Goed, ik ga slapen. Ik ben idd iets meer moe dan wanneer mijn dag pas veel later begint. Ik moet nog zoveel kwijt, maar het zal voor een andere keer zijn. Echter mijn buikdom kan er nog bij. Resultaat na een week: NIET VET: ik weeg nu 66,6, wat 0.4 kg meer is dan enige dagen terug. Ik zal het proberen vol te houden, al is mijn volharding al aan het afbrokkelen, en heb ik me schuldig gemaakt aan het eten van 3 PIMM's cakes bij een tas koffie MET suiker. Ik dronk alweer te weinig water, at geen fruit en nauwelijks groenten. En morgen is er dan het familiegebeuren met de schoonfamilie voor vaderdag, wat betekent dat ik die arme paar kilo's wellicht in drie uur er weer bij zal proppen...  Diëten, dat ligt zoooover van mijn Buikdom... Hoe moet ik de strijd winnen. Volhouden Wan, elke dag herbeginnen, stukske bij beetje. Nog 6.6 kg in 8 weken. Hm.... Duimen maar.

00:15 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: adhd, dieet, poes, ochtendmens, hazes |  Facebook |

22-05-08

Red Head

Weet je wat ik denk? Ik denk dat de nicotine uit mijn gestel is! Het is nu van 7 januari geleden dat ik gestopt ben met roken. Men zegt dat het minstens drie maanden duurt vooraleer de longen, de aderkes, de cellen, het vel en zo weer een beetje beginnen hunnen "naturel" terug te vinden. Awel: die rooie kaken, zou dat niet gewoon een gezonde blos zijn? OK, ik geef toe, dan ben ik wel hééééél erg gezond, want ik geef bijkans licht in 't donker, zo'n rooie gloeiende kaken! Kijk:

aik met rode kop klein

Het is idd nog niet eens zo goed te zien op de foto, maar nog efkes en ik sla purper uit :-)

Vandaag is donderdag: ik ga rap oprommelen, dat moet wel, want ik heb van frustratie mijnen azalee "uitgeschud", en nu liggen al de dooie blaadjes in 't rond. En is de azalea van een normale struik veranderd in een hoogstammige boom, uh.

Mijn rug doet het nog steeds goed, al lijkt het me dat nog één bijkomende spuit cht ideaal zou zijn. Kunst is om de dokter te pakken te krijgen, is knappe en ook drukbezette man. En nen goeien doktoor, dat ook, ja.

Er loen hier ineens weer 4 afspraken door mekaar, effie niet goed gepland en zo, en 't is chaos. Maar we vinden er zoals gewoonlijk wel wat op. Net zoals ik me geen leven meer zonder rugpijn kon voorstellen, en net zoals ik op dit pijnloze moment dus heel gelukkig ben, kan ik me ook geen leven zonder chaos meer voorstellen. Zou ik dan nog gelukkiger zijn? Ba neen hé, daar hangt geluk niet van af. En bij adhd doet geen pijn. Allez, toch niet aan mij.

Nog een klein beetje Ineke:

Nauwelijks had Ineke deze wens uitgesproken, of haar kamer werd gevuld met het licht van wel duizend sterren. Betoverd door dit mooie gouden licht draaide Ineke zich om, en zag dat zich een regenboog spande van aan de kamermuur, langs het plafond tot vlak voor haar voeten. Van bovenaan de regenboog kwam iets naar beneden gegleden. Schrijlings, zoals Ineke wel eens van de trapleuning durfde te glijden, kwam Tovenaar Kashko de regenboog afzoeven, zijn paarse jas wapperend om hem heen. Hij zoefde zo vlug, dat hij met een doffe plof pardoes op zijn achterwerk op Inekes voet belandde. De regenboog loste op in het gouden licht, en Ineke boog zich naar Kashko toe. « Tovenaar Kashko, ik ben oprecht blij U te zien » zei Ineke vriendelijk. « JAJA ZOZO NOUNOU JAAA » Kashko was druk bezig recht te klauteren na zijn vrije val. Ineke glimlachte, wat was dit toch een rààr mannetje. « Kan ik u helpen, Tovenaar Kashko ? » vroeg ze toen ze zag dat hij nogal moeite had met het gladstrijken van zijn jas, en het ontplooien van zijn gedeukte punthoed. « NEEN , JONGEDAME, DANK U HET LUKT WEL, JAJA, HET LUKT WEL, ZOZO ». Toen Tovenaar Kashko eindelijk weer op zijn eigen twee kleine beentjes stond, merkte Ineke dat het licht in de kamer was veranderd. Ze strekte haar armen uit naar de tovenaar, die dankbaar in het kommetje van haar handen ging zitten. Nu dansten er enkel nog sterretjes langs haar voeten, verder was het pikkedonker in de kamer. Ineke hield haar handen voor haar gezicht, zodat ze het Tovenaartje kon zien. « Prinses Ineke » sprak hij plechtig « ik denk dat jij een belangrijke les hebt geleerd de laatste dagen hm ? » «  Dat denk ik wel, ja » antwoordde Ineke zacht. Het was stil in de kamer, alleen de sterretjes die rond Inekes voeten dansten tingelden zo af en toe. « JAJA ZOZO, IK MAG JE WEL ZEGGEN DAT JE HEEL WAT BELEEFDER , GEDULDIGER EN MINDER BRUTAAL BENT DAN BIJ ONZE LAATSTE ONTMOETING. DAT IS GOED,PRINSES, JAJA ZOZO, DAT IS GOED » Ineke zei niets. Ze had heel goed gekeken naar tovenaar Kashko in haar handen. Ze had gehoopt ook Nono ergens te zien, maar hoe goed ze ook keek, er was geen Nono. Ze zette Kashko zachtjes neer tussen de kroontjes op haar prinsessendeken. Zelf ging ze wat verder op haar bed zitten. « AHUM » kuchte Kashko. En weer « AHUM ». « Wou je nog wat zeggen, Tovenaar Kashko ? » vroeg Ineke treurig. « ZOZO JAJA, NOU, HEB IK ZONET GEHOORD DAT JIJ WENSTE WEER TE MOGEN SLAPEN, OF HEB IK DAT VERKEERD BEGREPEN ? » « Dat heb je wel goed gehoord » fluisterde Ineke « maar alleen met Nono in mijn armen. Ik zou al wat ik heb, al mijn zoetste wensen, willen ruilen voor Nono… » « AHA ! JAJAAAA » Kashko leek nog te twijfelen. « Tovenaar Kashko, ik was fout. Ik besef nu heel goed dat ik Nono nooit had mogen inruilen voor een domme wens van me. Ik wil wel groeien, en slapen in mijn warme bed. Ik speel graag, maar niet als iedereen slaapt, het is een beetje gek, spelen ‘s nachts. En het is niet leuk zonder Nono. » Met tranen in haar ogen keek ze Kashko aan «  Beste Tovenaar Kashko, ik wil je danken omdat je me zoveel hebt geleerd, maar mag ik u nu vragen de betovering te verbreken, zodat alles weer wordt zoals vroeger, alsjeblieft ? »

Er verscheen een brede glimlach op het gezicht van de anders zo norse tovenaar. « Mijn lieve prinses, deze vraag komt recht uit je hart. Dat was de vraag waar ik op wachtte ! Je kan zoveel willen en zoveel vragen, maar wat je hart vraagt is het allerbelangrijkste, want die vraag is uit liefde gegroeid. Zal je dat onthouden, prinses Ineke ? » Ineke knikte. « jaja, zozo. »

   « Twinkerblinker sterretjes van de nachtGeef mij al mijn toverkrachtTwinkerblinker sterretjes op mijn jasIk wil dat alles weer zoals vroeger wasTwinkerblinker sterretjes op mijn hoedNono en Ineke slaap zoet »   

De volgende morgen slopen twee zonnestraaltjes de kamer van Ineke binnen. Eentje ging pardoes op Inekes rechteroog zitten, en eentje kriebelde Inekes neus. Ineke was lang nog niet wakker maar ze rook iets dat haar bekend voorkwam… en in haar armen voelde ze iets dat haar bekend voorkwam, en toen ze eindelijk haar oogjes open trok, zàg ze ook iets dat haar o zo bekend voorkwam…

 « NONO ! » Ineke zat meteen recht in haar bed, en knuffelde haar allerliefste knuffel bijna plat. Wat was Ineke blij ! Ze hield Nono heel dicht tegen zich aan, en rook, en knuffelde, en rook weer… « o Nono » zuchtte Ineke «  wat heb ik jou gemist ! »  Dolgelukkig zat Ineke met Nono op haar schoot aan de ontbijttafel. Koning Leo was al hard aan het werken om Mooiland mooi te houden. Koningin Lea was aan het telefoneren, en Ineke hoorde haar mama een nieuwe afspraak maken met de kleermaker. Ineke zuchte opgelucht : nu zou de jurk haar toch passen, en niemand zou merken dat ze bijna door een gekke wens nooit meer was gegroeid. Het leven ging weer z’n normale gangetje. Leo en Lea hadden het druk, en Ineke dacht eraan dat ze met Foeke afgesproken had in de boomhut. Ze wou net naar buiten lopen, naar de hut, toen ze paf ! op Foeke botste die haar net kwam halen. « AU ! » riepen ze tegelijk. Toen moesten ze hard lachen, omdat ze elkaar zagen staan, wrijvend over een dikke buil op het hoofd. Ze begonnen alletwee gelijk te vertellen. Foeke begon over zijn oplossing voor Inekes probleem, en Ineke begon over het probleem dat opgelost was, maar ze konden elkaar natuurlijk niet verstaan omdat ze alletwee door elkaar aan het praten waren. Uiteindelijk zwaaide Ineke met Nono voor Foeke’s neus. Zijn gezicht klaarde helemaal op, en toen hij die blinkende oogjes van zijn vriendinnetje zg, wist hij dat het allemaal goed gekomen was. Van pure blijdschap gaf hij Ineke n Nono een dikke zoen. Met die dikke zoen van Foeke op haar wang, en Nono in haar armen, wist Ineke wel zeker dat alles weer zoals vroeger zou zijn, en ze voelde zich het gelukkigste prinsesje op de hele wereld.  

En het Grote Feest ? Dat werd prachtig. Ineke danste in haar mooie jurk met Foeke. Alle mensen waren zorgeloos en blij, omringd met de mooiste bloemen. De sterretjes twinkelden extra die avond, en Mona scheen haar klaarste licht op het kasteel…

 En Tovenaar Kashko ? Die zit misschien wel in jouw schoen, of in je nachtkastla… of op de regenboog te wachten op je gekste wens. Denk bij je volgende wens dus heel goed na, je weet maar nooit dat plots een heel klein nors Tovenaartje op je bed komt zitten !

 

07-02-08

Extensionisme

Het is allemaal zeer verwarrend. Ik weet even niet van welk hout pijlen gesneden. Ik word later geesteskunstenaar, ervaringsdeskundige in bijna-gek-ervaringen. Hoe komt het toch dat het nu nooit es gewoon rustig wordt tussen mijn oren???

Laat ons es even kijken naar deze Wanmadam, in alle objectiviteit. Op dit ogenblik heb ik meer wel dan geen pijn in mijn rug. Ik ben bovendien ten zeerste gehandicapt door de polscysten. Mijn linkerknie is al jaren naar de botten. Ik heb naar 't schijnt adhd, en geef blijk van enige terugkerende depressiviteit. Ik heb een onaangepast slaappatroon, en energiepatroon. Hm, chouette! Waarom nem ik eens efkes de mankementjes op? Omdat ik denk dat ik, op basis van deze kleine 'normafwijkingen', er niet zou moeten aan denken om te gaan werken. Let wel: het zijn over het algemeen dingen waar een oplossing voor bestaat. Ik ga naar de dokter voor mijn rug op 16 april, dat is een begin. Momenteel ben ik denk ik met die mix een onbetrouwbare werknemer. Op goeie dagen is alles tiptop in orde, op slechte dagen kan ik nauwelijks lopen of zitten, en moeten mijn polsen in een brace, terwijl ik het einde van de wereld voorspel... Zou u, met die kennis, het aandurven om een full-time contract te tekenen? Ik vind dat puur bedrog, van beide partijen.

Het moet nu natuurlijk lukken, dat de RVA en de vdab me zien als langdurig werkloze (hoewel ik nu zo ongeveer een jaar stempel). Dit, omdat de zelfstandige activiteit van vorig jaar ook als werkloosheid wordt gezien, en ik voor die zelfstandige activiteit ook een jaar werkloos was, ziet u. Nu ben ik plots een interessant sujet voor de overheidsdiensten: ik moet op begeleidend gesprek, en mijn profiel wordt aan bedrijven doorgegeven, die mij vervolgens opbellen voor een interview. Ik vind het lovenswaardig als initiatief. Maar ik voel me opgejaagd wild, terwijl ik geen benul heb welke kant mijn leven uitgaat. Ik kan me gewoonweg niet inbeelden dat ik weer in dienstverband op een bureau uit werken zal gaan. De ervaring (van nu meer dan 15 jaar) leert me, dat ik zoiets niet volhou, dat mijn geest afdwaalt, dat ik me ga vervelen, dat ik me frustraties op de hals haal, en dat ik uiteindelijk huilend de handdoek in de ring werp. Dus, fair is fair, zou ik nu heel kortbij moeten beslissen om van de stempelgelden af te zien, en los van vadertje staat mijn weg te vervolgen. Dan heb ik geen sociaal vangnet meer, geen inkomen, ook geen benul van een activiteit of richting, maar ook geen verplichtingen meer. Goed. Beste lezertjes, u die mijn state of mind kent: acht u me nu in staat om een dergelijke beslissing te nemen???? Neen. Correct. En dus flip ik, en zwiep ik, en overweeg ik... Onderwijl wel denkend aan het al dan niet in huis halen van brood en toespijs, of het halen van stof voor carnavalkledij, of het uitnodigen/afhalen/opvangen van vriendinnetjes van de meiden, het passen op de kater van de schoonzus, ... Mijn hoofd is gelijk een kladblok met slechts één blad, en er wordt steeds opnieuw iets anders op gekribbeld, tot je echt niks meer kan lezen.

De kat van mijn schoonzus is eigenlijk een zoon van onze Mimi. Een schat van een kater, ik was erbij toen hij geboren werd. Blijkt de brave katerman echter wormpjes te hebben. Hup, Wan naar de apotheker om anti-worm-pillen. Dewelke katerman weigert in te nemen, uiteraard. Dus pillen foutu en Wan weer naar de apotheek, om antiwormpasta. Dewelke ik morgen zal proberen aan katerman op te solferen...

Morgenavond komt de buikdanscollega langs voor wie ik de site heb gemaakt. Ze is een in Amerika opgeleide Hair-Extensioniste. Jawel, als het goed zit, heb ik morgenavond dus ineens lang haar. Ik neem absoluut een voor-en-na foto, want ik denk dat het de moeite zal zijn...Als de site online geraakt, zet ik hier een link, voor allen die lang haar op hun things-to-have-before-I-die-lijst hebben staan. Ik ben echt ongelooflijk benieuwd hoe mijn kop eruit zal zien met ECHT lang haar...Te gek.

Het zijn hier over het algemeen drukke dagen: vakantie voor de kindjes hee. Komt erbij dat iedereen, behalve ik, ????, ziek is. M heeft een vreselijke loopneus, Stefan heeft een soort langdurige niet doorbrekende griep, en C had vanavond ineens 39° koorts, en een zere keel. Pikant detail: net vanavond kwam er een vriendinnetje van C slapen. En het vriendinnetje heeft ook een vreselijke kopvalling... Ik zeg het u: volgende week lig ik in bed, te rillen en te zieltogen. Het is echt raar, want verkoudheden en sinusitis en bronchitis, dat is normaal mijn afdeling. Morgen wordt het fijn: Stefan moet vroeg uit de veren naar een klant, met loopneus en tranende ogen en grauw van de vaak; de drie meiden vallen onder mijn hoede, ik denk dat ik meer verpleegster dan oppas zal zijn. Tussendoor moet ik dan nog katermans opzoeken en koken. 's Avonds dan de extension-tijd.

Overmorgen zou ik ofwel moeten naaien, of zou ik naar mijn ouders in Brugge willen. En ik moet ook absoluut 4 schilderijen met kalligrafie kunnen maken voor in de living. Zaterdag komt mijn ex langs, dan komt er weer een vriendinnetje spelen, en 's avonds moeten we uit eten naar een vriendin. Zondag bezoek. Met iedereen die hier zo maar gelijk een halve rondloopt, vrees ik dat dit plan voor het week-end niet haalbaar zal zijn. we zullen wel zien.

Potjandorie: het is weer 1.44u 's nachts. Zie me zitten: klaarwakker, maar ik moet in bed, want morgenvroeg staan er drie hongerige meiden op ontbijt te wachten. Mijn arme ochtendkop, het komt niet goed. Zou er iets bestaan om het bioritme aan te passen? Ik ben er nl. van overtuigd dat mijn kontverkeerde bioritme verantwoordelijk is voor meer dan de helft van al mijn miserie. Als ik nu es in een andere tijdzone zou gaan wonen, zou dat dan helpen? Of zou ik dan weer afgesteld geraken op een halve dag en een halve nacht qua wakker-regime? Het is toch raar.

17-01-08

Back on Track!

Ik ben er weer! Het blogplezier verging me een beetje, de laatste tijd. Nu ik vrank en vrij en vooral betrouwbaar en SNEL kan surfen, zie ik het weer een beetje beter zitten. Dat is dan weer allemaal goed en wel, maar dat zegt niks over de inhoud van de blog. Als er niet vet veel gebeurt, kan ik ook niet vet veel vertellen hé. Hoewel... soms kan ik een heel stuk over absoluut niks uit de vingers persen, da's ook waar.

De rookstop houdt zeer stevig stand. Ik ben er behoorlijk fier op dat het zo vlot gaat. Stoppen met roken is echt niet moeilijk. Je moet alleen die eerste sigaret niet aansteken. De merde is natuurlijk, dat herbeginnen met roken dus ook poepsimpel is. Zo is het. Men maakt je dikwijls wijs dat het moeilijk is om te stoppen. Het moeilijke is de beslissing nemen om te stoppen, dat is waar. Dat is een complex gevoel van verlies en angst en twijfel. Loslaten van iets dat vertrouwd en eigen is is altijd effe slikken. Maar eenmaal de beslissing in je hoofd is genomen, is het niet roken niet moeilijk. Je moet nl NIKS doen. En ja, er zijn enige ongemakken, dat is waar. Het kan ook niet anders hé, wie rookt is een verslaafde. Een nicotinejunk, net zoals ik. Ik heb jaren en jaren nicotine door mijn systeem gejaagd, logisch dus dat dat enige functies heeft toegewezen gekregen. Even logisch ook dat als die nicotinemanager wegvalt, een en ander weer moet leren functioneren zonder. Maar goed: mijn systeem heeft uiteindelijk nog steeds langer zonder nicotine gedraaid dan met, dus ik verlies niks, ik ga terug naar de oorspronkelijke toestand. Dat ik nu 5 kilo ben bijgekomen, is verre van plezant, toegegeven. Maar alles op z'n tijd. Vandaag is trouwens de eerste dag dat ik niet meer weeg dan de vorige dag. Ik vertrouw erop dat het opgehouden vocht en vet z'n weg naar buiten zal vinden... En anders bespaar ik dubbel: op sigaretten én op wc-papier...

Even kijken... Ik rookte ongeveer tussen 1993 en 1999. Dat zijn dus 6 jaren, of zo'n grove 2190 dagen. Ik rookte toen véél, laat ons zeggen de helft van die tijd 2 pakjes per dag. Een pakje kostte toen zo'n 3 euro. 1095 dagen à 3 euro /d en 1095 dagen à 6 euro /d dat maakt: 3285 + 6570 = 9855 euro in die zes jaar opgestookt. Dat is dus 397450 BEF. En dan ben ik gestopt, tot 2002. Ik heb weer gerookt van 2002 tot 2008, dus weer 6 jaar, à 1 pak/d à 5 euro, ongeveer. Dus dat wordt 2190 dagen x 5 euro = 10950 euro, zijnde 446100BEF in rook opgegaan. Ik heb zowaar bijna een miljoen oude Belgische franken aan teer en nicotine in mijn lijf gepompt en in de fik gestoken. Te gek hé! Had ik dat op een rekening gezet, dan stond er nu dus meer dan 20000 euro voor me klaar. Tjah, een mens kan niet gehad hebben en nog hebben. Fin, om af te ronden: als je zinnens bent om te stoppen met roken, doe het gewoon, er is niks aan.

Ik heb eigenlijk een en ander te doen. Ik moet uiteraard de sollicitatiebrieven zien te verzenden, ik wil vier bij elkaar horende schilderijen maken voor in de living, al dan niet in combinatie met kalligrafie, hetwelk ik nog in de vingers moet zien te krijgen, ik moet enige telefoontjes plegen, ik moet dreamweaver in trial downloaden en eraan beginnen, dan kan ik de site herwerken, eindelijk. En daarnaast wil ik op zoek naar stof voor gordijnen in de living, die ik zelf ineen wil steken, en stof voor een princessenjurk voor Charlotte dewelke ik haar heb beloofd. Het zijn tijdrovende dingen en nogal uiteenlopend, dus het is wat chaotisch in mijn bovenkamer qua planning.

Ik ben nu echt wel weer mijn eigenste zelve, nu de nicotinemanager weg is. Ik ben echt weer een overduidelijke zenuwpees, zo onrustig als de pest. Het is wel degelijk waar dat men vernieuwde energie voelt wanneer men stopt met roken, maar of dat in mijn geval positief is, is de vraag. Ik moet in elk geval mijn best doen om iets te vinden waarbij ik die zenuwen fysiek kwijt kan. Dat zal niet simpel zijn, gezien de kapotte rug en de mottige knie en de dikke polsen. Buiten effe staan gillen kan nog wel, denk ik. Of dansen en heel luid zingen/kwelen. O ja, dat ook nog:ik wil mijn buikdanssportzak verder afwerken met bellekes en dingeskes en kraalkes en al. Oeioeioei, en er zijn zo weinig uren in een dag.

Nu ik deze pc heb, zou ik toch eindelijk werk moeten maken van die oude droom: een boek neertikken. Ik ben wel zover dat ik besef dat ik geen seconde een verhaallijn kan aanhouden, dus het wordt een boek zonder verhaallijn. Ik heb mezelf ook weten te overtuigen dat ik zomaar kan 'schrijven', dat ik niet per sé goed moet zijn, of een Booker-Price roman moet nastreven. Gewoon doen, net als stoppen met roken. Ooit hé, ooit komt het ervan.