16-08-10

Verwijder de deurposten

Heb je dat ook wel eens dat de deur open staat en dat je er toch nog in slaagt om met je neus tegen de deur te knallen? Ikke wel. Ik loop door het deurgat, vergeet terstond wat ik wou gaan doen, ik keer me om en loop terug. Doe dat maar eens, het effect is altijd hetzelfde: BOENK! Loop net voorbij het deurgat, blijf staan, keer om met 1 been als as, en KNAL, gegarandeerd, tenminste als je het verkeerde been als as neemt - waar ik wel héél goed in ben. En op den duur doet dat zeer, altijd zo met de helft van uzelf tegen de deurposten botsen. Ik heb trouwens nog zo'n boenker: de hoek van het bed. Ik denk dat de blauwe plek boven mijn knie deel is gaan uitmaken van mij gelijk de Noordzee deel uitmaakt van de kaart van België. Alleen is mijn plek dan de Noordzee in de winter, nogal donker.

Ik deed iets eerder impulsiefs, misschien zei ik het al: ik nam een jaarabonnement bij de fitness. Dat deed ik vorige week, en weet je hoeveel keer ik al ging? 1 keer. Om een test te doen. En weet je hoe de test was? Bijzonder slecht. Mijn conditie zit zowat op - 12 op een schaal van -12 tot 10, en mijn vetgehalte is aub 34% !! Er is dus werk aan de winkel, maar nu moet deze adhd-barbapapa erin slagen om op REGELMATIGE basis, liefst op afspraak om de stok achter de deur te behouden, te gaan trainen. Dat is een hele uitdaging, ik kan het u verzekeren. Maar als ik nu niet ga, dan word ik een blubberpudding voor de rest van mijn dagen, en dat wil ik echt niet. 1 redelijk goed ding: mijn gewicht is nog binnen de perken, maar ja, een blubberpudding van 60kg of ene van 70kg of ene van 80 kg, dat blijft een blubberpudding hé. Ik  MOET gewoon weer stevigheid in die massa krijgen, ik heb grote plannen, maar ja, ge kent dat met mij. Fin, wat ik doe doe ik, we zien wel hoever we ermee geraken.

Tussen nu en 23 augustus ga ik ook op agenda - prospectie. Voor adhd-ers is het doorgaans noodzakelijk een prothese te vinden voor het verstrooide hoofd, en dat is dan wat men een agenda noemt. Ik heb er momenteel zo'n 20-tal liggen, allemaal met 1 dingetje ingevuld, of gebruikt voor andere zaken. Een agenda bijhouden is iets van het allermoeilijkste niveau voor iemand met ADD. Je moet het bijhebben, en dus niet vergeten, of verliezen, of achterlaten of ergens ongepast leggen en zo. Je moet het invullen, op de juiste dag en al, EN dan moet je er ook nog in kijken en er op kunnen betrouwen... Dat zijn alle mogelijke valkuilen op een rij voor een ADDer! Stap 1 is dus: koop een GOEIE voor u persoonlijk geschikte agenda. Dat gaat om grootte en vorm en uitzicht en in de hand liggen  en dies meer, wat voor non -ADDErs nauwelijks van minder belang zou kunnen zijn. Ik moet iets vinden dat ik zinnens ben OVERAL MEE te doen, gelijk mijn gsm en mijn bankkaart (als ik die niet vergeet, of in de vuilbak heb gekieperd Schamen). De mijne moet dus redelijk groot zijn. Ik ben tot de conclusie gekomen dat alles groot is: mijn "handtas" (lees: rugzak, knalgroen), mijn portemonnaie (lees halve boekentas), mijn gsm (archaïsch model, ik heb lang gezocht om er ene met grote knoppen te vinden, die los stonden van elkaar, ik ben niet zo precies in het kloppen op die knoppen)... Dat komt omdat grote dingen gewoon makkelijker op te merken zijn,  in de rugzak, op tafel , én als je ze uit de vuilbak moet krabben Lachen. Dus moet de agenda in die reeks passen - mijn geschrift is trouwens ook niet echt "petite". Ik laat de vorderingen qua hoofdprothese zeker nog na op dit net.

Bon,  ik ben in een rotbui vandaag, zeker fout opgestaan (hoek van bed edm, weetjewel). Ik zal nu een rilatine nemen, dan komt het ook wel wat beter meteen. Dan Kind 1 naar de surf doen, en naar de werkwinkel om een attest van werkloosheid (goed voor humeur - not), dan inschrijven in tweede jaar avondschool (goed voor humeur, echt wel!), dan Kind 1 weer afhalen, dan naar huis of naar Telekleding enige (3!) zakken kledij gaan afgeven, dan koken (deze middag niet in geslaagd- ADD, nietwaar, mealtime mania), afruimen, etc etc en hopelijk morgen beter allemaal. Met fitness in het programma.

12:23 Gepost door Wan | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-08-10

Gedaan met Toscane

Kijk es aan, zo rap gaat dat zie: onze reis zit er alweer op. 14 dagen Toscane, in een agriturismo in the middle of nowhere. Het was super.

Fin, het begon nogal hobbelig, want we reden er in 1 ruk naartoe en we waren doodop. 1400km overbruggen is niet onmogelijk maar het is wel om een vierkant gat van te krijgen. Manlief reed het overgrote deel, in Milaan nam ik het stuur over - ik had de nacht ervoor gewoon niet geslapen (wegens véél te georganiseerd hé, alles moest dus nog de laatste nacht gebeuren, inpakken, opruimen, etc etc...), en mijn lenzen plakten in mijn ogen na 8 uur airco. Om dan van Milaan naar Firenze te rijden in de avondspits en door de bochten in een auto die ik niet gewoon ben... Hmmm. Het duurde niet lang, ik heb hoogtevrees en in de bergen waren slingerbaantjes met wegenwerken, ik deed het bijkans in mijn broek, dus heb ik met moeite 200km gereden. Man viel in stukken vaneen toen we eindelijk onze bestemming hadden bereikt. Mijn achterwerk daarentegen leek een enorme blok beton, grutjes, ongezond.

Ons huisje daar was wel de max, midden tussen de olijfbomen en de wijnranken. En de muggen en de mieren en de spinnen ook. De charmes van het buitenleven. Binnen de eerste 24u stond ik zo vol beten dat het leek of ik de builenpest had. En JEUK! Oela, niet niks! Ik snapte maar niet waarom ik alle beten had, terwijl ze manlief blijkbaar niet konden smaken. Manlief vond mij maar een seut en een zaag, de muggen moet je erbij nemen, vond hij. HA! Tot hij ineens de Himalaya in schaalformaat op zijn benen zag verschijnen! Niet normaal, en ik kreeg het door: dit waren geen muggenbeten, maar volgens mijn bescheiden mening vlooienbeten. In de agriturismo waren huisdieren toegelaten ,en er liepen (tot mijn verrukking hoor!) enige katjes en een hond op het erf. Het kan dus wel, mijn vlooientheorie. Maar goed, een mens went aan alles, dus ook aan bultige kuiten en jeuk buiten handbereik.

Het regende ook nogal es. Soms met fikse Toscaanse onweersbuien erbij. Zeer spectaculair! Super mooie kleuren en contrasten, ik had alleen mijn schildersgerief niet bij. Jammer. In de regen (lees: stortbuien) zijn we min of meer per abuis in Firenze beland. Firenze in de gietende regen, dat is weer eens wat anders. Iedereen zeiknat, je ziet wat! Er was niet zo heel veel volk , dat was een voordeel. Natte voeten waren een nadeel, welke omgebogen werd naar een voordeel: we kochten schoenenLachen. Italian shoes, weet-je-wel ,in de solden dan nog!

Ik las 8 boeken uit: Mannen die vrouwen haten, Wat wil je nou?, Ik was ALice, De geschiedenis van de liefde, Een schitterend gebrek, De affaire, Brideshead revisited, Remarkable creatures. Op 10 dagen ,geen slecht gemiddelde, maar ik lees dan ook ontzettend snel. Vraag me niet hoe ik dat doe, ik wist niet dat ik sneller kon lezen dan anderen tot ik door had dat andere mensen doorgaans geen 8 romans in 10 dagen uitlezen. Het eerste boek, de eerste van de befaamde "Millenium-reeks" van Stieg Larsson, heeft me niet kunnen bekoren. Hoewel iedereen het heeft over een meesterwerk, vond ik het nogal doorzichtig; ik vond het geweld een beetje zwaar erover en niet bijdragend tot de suspens, neen, het was niet echt mijn ding. Ik was wel lyrisch over De geschiedenis van de liefde, waarmee ik luidop kon lachen. Hoewel het tragisch is, vond ik het grappig geschreven. Ik moet nu nog enige boekjes lezen, welke ik leende van mijn schoonzus maar waar ik niet meer toe gekomen ben.

Behalve lezen, slapen, eten ,koken en een stad in de striemende regen gaan bezoeken deden we niet veel. We zagen ook nog Arezzo en Siena, maar ik was enthousiaster over de steden die we vorig jaar zagen, Volterra en San Gimignano, en Luca en Pisa. Op den duur lijken ze allemaal op elkaar. Ik ben dan ook een verwerpelijke cultuurbarbaar. Ik hou wel van een uitstap hoor, ik geniet van het zicht in de straten en van enige opmerkelijke architectuur, en van de kleuren die veranderen met het licht. Maar dan heb ik het wel gehad, ik geniet niet van in torens trappen gaan lopen, of van church-hopping. Ik hou ook niet van het enorme toeristische gedoe rond deze of gene plaats of de hypes rond musea die must-do's zijn. Ik hield ook niet van het overdonderende Hollands overal - jeemig wat een invasie.

Maar: al bij al heb ik best genoten, het was rustig en het was mooi, meer moet ik niet hebben op reis.

Nu terug thuis is het andere koek. Zo is het altijd hé, we kruipen 14 dagen even ons eigen leven uit, en als we uit dat holletje terug moeten kruipen, valt de realiteit nogal hard terug op onze kop. Ik heb een traziljoen wasmanden om gewassen te krijgen, de strijk denk ik niet eens aan, zo ver geraak ik toch niet in een jaar :-).

In elk geval nam ik wel 1 besluit: ik wil volgend jaar of de daaropvolgende jaren niet meer met zo'n ton boven mijn bikinibroek rondlopen - de foto's zijn autch, heel erg autch. Dus vatte ik de koe bij de horens en ik nam vandaag een JAAR(!!!)abonnement bij de fitness. Ik had een goed gesprek met een begeleidster daar, en lichtte haar in over mijn eigen schitterend gebrek genaamd adhd, welke mij binnen de kortste keren de hele fitnessmotivatie zal doen vergeten. Ik heb haar nodig om mij verder op pad te houden. Het is noodzaak hoor: mijn bloeddruk doet het nog steeds niet echt helemaal goed, dus ik MOET bewegen, én mijn rug heeft het nodig. In de zin van " A: Een borstelstok en B: mijn rug - zoek de 0 verschillen"... Ik ben zooooo stijf, het is erbarmelijk, ik lijk wel 70! Plus dat ik opdracht kreeg van de cardiologe om 10cm romp kwijt te geraken. Ik zal het weten te zeggen hoe mijn goede voornemens het stellen doorheen het jaar. MIjn abonnement vervalt op 11/10/2011. Wish me luck.

Er is nog zoveel te vertellen, maar helaas staat het huis hier even in rep en roer wegens de meiden die elkaar een beetje het leven zuur maken. Ik zal even checken - tussenkomen doe ik niet meer zo gauw, dat is vermoeiend en niet echt wenselijk, ze moeten leren om zelf hun onenigheden effen te trekken. Ze staan op de drempel van de puberteit, we kijken er naar uit, het zal een vuurwerk worden van kleurige hormoonuitspattingen  met het nodige lawaai en oe's en aa's. Maar ik ben fier op mijn meiden, het zijn echt prima kinderen, en de onenigheden horen er gewoon bij. C'est la vie.

21:47 Gepost door Wan | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |