10-08-10

Gedaan met Toscane

Kijk es aan, zo rap gaat dat zie: onze reis zit er alweer op. 14 dagen Toscane, in een agriturismo in the middle of nowhere. Het was super.

Fin, het begon nogal hobbelig, want we reden er in 1 ruk naartoe en we waren doodop. 1400km overbruggen is niet onmogelijk maar het is wel om een vierkant gat van te krijgen. Manlief reed het overgrote deel, in Milaan nam ik het stuur over - ik had de nacht ervoor gewoon niet geslapen (wegens véél te georganiseerd hé, alles moest dus nog de laatste nacht gebeuren, inpakken, opruimen, etc etc...), en mijn lenzen plakten in mijn ogen na 8 uur airco. Om dan van Milaan naar Firenze te rijden in de avondspits en door de bochten in een auto die ik niet gewoon ben... Hmmm. Het duurde niet lang, ik heb hoogtevrees en in de bergen waren slingerbaantjes met wegenwerken, ik deed het bijkans in mijn broek, dus heb ik met moeite 200km gereden. Man viel in stukken vaneen toen we eindelijk onze bestemming hadden bereikt. Mijn achterwerk daarentegen leek een enorme blok beton, grutjes, ongezond.

Ons huisje daar was wel de max, midden tussen de olijfbomen en de wijnranken. En de muggen en de mieren en de spinnen ook. De charmes van het buitenleven. Binnen de eerste 24u stond ik zo vol beten dat het leek of ik de builenpest had. En JEUK! Oela, niet niks! Ik snapte maar niet waarom ik alle beten had, terwijl ze manlief blijkbaar niet konden smaken. Manlief vond mij maar een seut en een zaag, de muggen moet je erbij nemen, vond hij. HA! Tot hij ineens de Himalaya in schaalformaat op zijn benen zag verschijnen! Niet normaal, en ik kreeg het door: dit waren geen muggenbeten, maar volgens mijn bescheiden mening vlooienbeten. In de agriturismo waren huisdieren toegelaten ,en er liepen (tot mijn verrukking hoor!) enige katjes en een hond op het erf. Het kan dus wel, mijn vlooientheorie. Maar goed, een mens went aan alles, dus ook aan bultige kuiten en jeuk buiten handbereik.

Het regende ook nogal es. Soms met fikse Toscaanse onweersbuien erbij. Zeer spectaculair! Super mooie kleuren en contrasten, ik had alleen mijn schildersgerief niet bij. Jammer. In de regen (lees: stortbuien) zijn we min of meer per abuis in Firenze beland. Firenze in de gietende regen, dat is weer eens wat anders. Iedereen zeiknat, je ziet wat! Er was niet zo heel veel volk , dat was een voordeel. Natte voeten waren een nadeel, welke omgebogen werd naar een voordeel: we kochten schoenenLachen. Italian shoes, weet-je-wel ,in de solden dan nog!

Ik las 8 boeken uit: Mannen die vrouwen haten, Wat wil je nou?, Ik was ALice, De geschiedenis van de liefde, Een schitterend gebrek, De affaire, Brideshead revisited, Remarkable creatures. Op 10 dagen ,geen slecht gemiddelde, maar ik lees dan ook ontzettend snel. Vraag me niet hoe ik dat doe, ik wist niet dat ik sneller kon lezen dan anderen tot ik door had dat andere mensen doorgaans geen 8 romans in 10 dagen uitlezen. Het eerste boek, de eerste van de befaamde "Millenium-reeks" van Stieg Larsson, heeft me niet kunnen bekoren. Hoewel iedereen het heeft over een meesterwerk, vond ik het nogal doorzichtig; ik vond het geweld een beetje zwaar erover en niet bijdragend tot de suspens, neen, het was niet echt mijn ding. Ik was wel lyrisch over De geschiedenis van de liefde, waarmee ik luidop kon lachen. Hoewel het tragisch is, vond ik het grappig geschreven. Ik moet nu nog enige boekjes lezen, welke ik leende van mijn schoonzus maar waar ik niet meer toe gekomen ben.

Behalve lezen, slapen, eten ,koken en een stad in de striemende regen gaan bezoeken deden we niet veel. We zagen ook nog Arezzo en Siena, maar ik was enthousiaster over de steden die we vorig jaar zagen, Volterra en San Gimignano, en Luca en Pisa. Op den duur lijken ze allemaal op elkaar. Ik ben dan ook een verwerpelijke cultuurbarbaar. Ik hou wel van een uitstap hoor, ik geniet van het zicht in de straten en van enige opmerkelijke architectuur, en van de kleuren die veranderen met het licht. Maar dan heb ik het wel gehad, ik geniet niet van in torens trappen gaan lopen, of van church-hopping. Ik hou ook niet van het enorme toeristische gedoe rond deze of gene plaats of de hypes rond musea die must-do's zijn. Ik hield ook niet van het overdonderende Hollands overal - jeemig wat een invasie.

Maar: al bij al heb ik best genoten, het was rustig en het was mooi, meer moet ik niet hebben op reis.

Nu terug thuis is het andere koek. Zo is het altijd hé, we kruipen 14 dagen even ons eigen leven uit, en als we uit dat holletje terug moeten kruipen, valt de realiteit nogal hard terug op onze kop. Ik heb een traziljoen wasmanden om gewassen te krijgen, de strijk denk ik niet eens aan, zo ver geraak ik toch niet in een jaar :-).

In elk geval nam ik wel 1 besluit: ik wil volgend jaar of de daaropvolgende jaren niet meer met zo'n ton boven mijn bikinibroek rondlopen - de foto's zijn autch, heel erg autch. Dus vatte ik de koe bij de horens en ik nam vandaag een JAAR(!!!)abonnement bij de fitness. Ik had een goed gesprek met een begeleidster daar, en lichtte haar in over mijn eigen schitterend gebrek genaamd adhd, welke mij binnen de kortste keren de hele fitnessmotivatie zal doen vergeten. Ik heb haar nodig om mij verder op pad te houden. Het is noodzaak hoor: mijn bloeddruk doet het nog steeds niet echt helemaal goed, dus ik MOET bewegen, én mijn rug heeft het nodig. In de zin van " A: Een borstelstok en B: mijn rug - zoek de 0 verschillen"... Ik ben zooooo stijf, het is erbarmelijk, ik lijk wel 70! Plus dat ik opdracht kreeg van de cardiologe om 10cm romp kwijt te geraken. Ik zal het weten te zeggen hoe mijn goede voornemens het stellen doorheen het jaar. MIjn abonnement vervalt op 11/10/2011. Wish me luck.

Er is nog zoveel te vertellen, maar helaas staat het huis hier even in rep en roer wegens de meiden die elkaar een beetje het leven zuur maken. Ik zal even checken - tussenkomen doe ik niet meer zo gauw, dat is vermoeiend en niet echt wenselijk, ze moeten leren om zelf hun onenigheden effen te trekken. Ze staan op de drempel van de puberteit, we kijken er naar uit, het zal een vuurwerk worden van kleurige hormoonuitspattingen  met het nodige lawaai en oe's en aa's. Maar ik ben fier op mijn meiden, het zijn echt prima kinderen, en de onenigheden horen er gewoon bij. C'est la vie.

21:47 Gepost door Wan | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.