01-06-09

12/10 in de reeks gênante momenten

Hormonen, ik wil er niet meer van horen! Hormonen zijn de baas niet alleen in mijn eigenste vrouwelijke interne huishouding, neen, ze hebben nood aan een iets groter territorium, en ze hebben mijn huishouden en daarmee een deel van mijn leven ingepalmd.

Ik ben vanzelf al een soort instabiel inert wezen, een soort dinges, uranium of zo, een bom met het ventieltje op non actief zeg maar. Maar door de hormonen gaat het ventieltje er af en dan is het maar een kwestie van gokken wie de volle laag mag delen. Ik zeg delen, want zelf vind ik het ook bepaald geen pretje om zo volatiel mee te moeten surfen op hormonengolven... Het moment van impact is altijd zo wreed en niemand komt er ongehavend uit.

Het gemene van de zaak is, dat hormonen bij midlifers zowat hun eigen ding doen. Tenslotte zijn ze ook al een jaar of veertig op deze aarde en kennen ze het lichaam waarin ze meedraaien ook al langer dan van gisteren. En dus doen ze maar op. Mocht ik van niet beter weten, ik zou zeggen dat het mijn hormonen zijn die een midlife crisis hebben, en vinden dat ze hun gangetje nu wel mogen gaan. Ze maken er een feest van, het arme lijf en mijn arme gemoedstoestand ten spijt. Of ik door dat hormonenfeest nu kompleet voor aap kom te staan of niet, jolei, ze blijven maar gaan. En dan sta ik daar, te grienen op een parking omdat ik Borsato over z'n dochter hoor zingen, of te gillen tegen mijn man dat 'een scheiding wellicht onafwendbaar is', of de pillen in de hand om weer eens een eind te breien aan dit 'armoeiege bestaan', of wanhopig elke vrouw aanklampend met de vraag of deze per toeval aub-en-'t-is-ineens dringend een maandverband bij hebben...Genânt! (En over dat laatste: er valt wat te zeggen over de solidariteit onder vrouwen als het om "die dingen" gaat, als één ding de vrouwen kan binden, dan is het wel het woord maandverband. Misschien een goeie tip voor een politieke partij: al wie op zoek is naar een verband tussen noor en zuid in ons land, ik heb het gevonden: het maandverband!) 

Hormonen! Het is maar een kwestie van een beetje chemie, maar het beheerst een deel van mijn leven. Onder druk van opspelende hormonen zeg ik wat ik niet wil zeggen, en doe ik niet wat ik zo nodig al lang had moeten gedaan hebben. En dan rusten de hormonen, en dan heb ik al de moeite van de wereld om me bij iedereen die ik te zwaar heb aangepakt te gaan excuseren, of in te halen wat ik weer eens niet heb gedaan. Zo ben ik 3 weken per maand bezig met het volgen van de hormonen en vervolgens neutraliseren van de opgelopen en aangerichte schade. Hoogst vermoeiend.

En nu wou ik nog vanalles kwijt, maar wederom ontbreekt me de tijd.  

18:39 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.