29-05-09

"Dan heb ik net m'n kamer opgeruimd is mijn leven een puinhoop..."

Het is weer officieel: mijn leven is een puinhoop. Ik ben niet van plan daar meteen iets aan te doen, omdat ik er waanzinnig goed in ben om van een puinhoop een nog grotere puinhoop te maken, allemaal met de beste intenties om de boel op te klaren. Deze keer laat ik de boel de boel.

Het is niet gemakkelijk om alles z'n beloop te laten, zeker niet omdat ik behoorlijk triest ben. Ik ben ook niet zinnens om nu meteen weer een depressie te gaan ontwikkelen. Depressies zijn geweldig in tegenwoordig, maar je komt er niet zo ver mee. Sommige mensen komen sterker uit een depressie, sommigen komen er al helemaal  niet meer uit. Misschien zijn er ook mensen zoals ik die lacunaire depressie hebben. Dat is dan eigenlijk iemand met een min of meer aanvaardbare staat van chronische depressie, die af en toe vergeet dat ze in die staat van aanvaardbare chronische triestheid leeft. En die korte lacunes vormen dan mijn momenten van geluk. Misschien heb ik zonet de staat van de helft van de wereld bevolking beschreven, wie weet.

In elk geval: ik ben niet in mijn uppie. Ik ben op weg naar de volgende lacune weliswaar, maar het is een niet echt goed ogende aangename weg die ernaar leidt. Ken je dat, van die typische midlife momenten waarop je je jezelf teistert met existentiële vragen zoals "wat ga ik met mijn leven doen?" of "wat doe ik hier eigenlijk in dit huis?" of "is samenleven wel iets voor mij?" of "wie gaat er de huisbaas nu eindelijk es bellen om te zeggen dat ons kookvuur naar de sjokkedezen is?" In een dergelijk moment wordt alles van existentiële waarde, want ineens hangt alles aan elkaar. Het zijn momenten van wondere logica: omdat je schoenen knellen staat je huwelijk op springen en zo van die dingen. Ik kan er moeilijk mee om, ik ben heel goed in het aan elkaar breien van dingen die niks met elkaar te maken hebben, alles wordt een groot geheel, een soort Wankosmos. En voor wie met mij wil leven is het zweten, want in een Wankosmos is Wan de zon. En rond die zon draait alles, en alles is elke futiliteit en elke mijlpaal die voorheen niks met elkaar te maken hadden, maar die nu in kosmische eenheid het Wandom uitmaken.

In mijn Wankosmos ben ik niet bereid tot compromissen. In mijn wancosmos zitten de dingen anders in elkaar, en dat is zo moeilijk uit te leggen. Zo moeilijk, dat ik uiteindelijk stop met uitleggen, en dan heb je de big bang. Dan spat alles uiteen: mijn werk, mijn relaties, mijn vriendschappen, mijn zon, mijn leven. Zoals ik al zei: het is een beetje van een puinhoop...

12:30 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-05-09

kippenhokblues

Nu zijn we alweer dinsdag, en ik wou nog wel vorige week heet van de naald mijn relaas doen over mijn kippenhok. Niet dat dat iemand interesseert maar het is toch wel een stukje waard in het kleine verhaal van mijn kleine leven.

Margot was er niet, die was uit spelen bij een vriendinnetje, en Charlotte verveelde zich steendood bij haar saaie moeder die moest werken aan een lesvoorbereiding. Ze vroeg of de saaie moeder soms  zin had om pannenkoekjes te bakken. Moeder is nog steeds en voor eeuwig op dieet, maar stemde toch in, het kind mocht toch ook iets leuks aan de middag hebben. De voorwaarde was wel dat Charlotte de eitjes uit het kippenhok zou halen.

Moeder typte verder aan de les, tot Charlotte weer binnen kwam: "aaa! er  zitten allemaal beesten in dat kot!". Charlotte is echter onze dramaqueen, wat betekent dat "VOL met beesten" net zo goed kon zeggen dat er één spin zat of zo, dus ik reageer zeer gematigd, en stuur haar terug: geen eikes, geen pannenkoeken. Ze komt terug: "je MOET meekomen, het zijn er echt véél en de eieren zitten er vol van en ik ook!!". Hm. Slof slof, moeder gaat een kijkje nemen...

WAAAAAAAAAAAAAAAAAAh!!!!!!!!!!!!

Inderdaad: het hele hok zit vol krioelende kleine beesies. Nog nooit gezien, ook al is het hok nog niet zo lang geleden helemaal uitgemest geweest. Ik vis de eitjes die idd zwart zagen van de beesterijen uit het hooi en loop naar de buurman, die meer verstand heeft van die dingen. Ondertussen kruipen die beestjes overal op en onder en tussen en krijg ik zowat de stuipen. De buurman lacht eens hartelijk:"ha, ja, kippenvlooien hé". Vlooien?? Vlooien????

WAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHH en nog eens WAAAAAAAAAAh!!

Ik hol naar huis met de pot eieren ver voor me uit, ik gooi mijn kleren uit, charlotte insgelijks. als er een vlo op een halve kilometer van mij zit, bijt ze, dus die troep op mijn kleren en armen beloofde niet veel goeds. Ze zaten in ons haar en eentje kroop in een neusgat van Charlotte, mottige zesbenigen.

Naar de winkel, om verdelger, de buurman zei dat er niet veel anders aan te doen was. Ik kwam terug met een spuitbus en een poeder. Ik liet de kippen vrij, en begon aan een namiddag lange lijdensweg. Niet omdat het zo'n drama is, maar omdat ik niet van de handigste ben, en niet zo happig ben noch op vlooien noch op verdelgingsmiddel.

Ik trok mijn vieze kleren weer aan, en een regenjasje en lange tuinhandschoenen. Ik deed de kap op mijn hoofd en daarboven een douchemuts, dat is de meest sexy dracht waarmee ik me ooit in het openbaar heb getoond. Had ik een mondmasker en een ruimtepak ik had het er nog boven gedaan. eerst spuiten, dan al het hooi eruit en in een doos doen, anders liggen de beestjes zowat overal. dan nog eens spuiten. en dan nog een fijn gezicht: in mijn tuin liep een wezen met een regenjas en een douchemuts bij 25 °C met lange en veel te grote tuinhandschoenen jacht te maken op de arme Pouline en Poulette en de hoogst nerveuze Jef, mijn kiekens. In de hand een doos vol poeder, welk op die kiekens behoorde gestrooid te worden. Die dieren kennen mij en komen altijd naar me toegelopen, tot die eerste poederstrooiing. Vals van mij: anders krijgen ze wat eten of toch wat lekkers, en nu een poeierdouche. Het zijn geen al te snuggere beesten, maar een tweede keer lieten ze zich toch niet vangen. In hun getok hoorde ik zo de afwijzing en de teleurstelling over mijn valse gedrag, ocharme.

Na de jacht moest ik het kot UITSPUITEN met de tuinslang. Bah en nog es bah. ik heb er wat Mr Proper in gedaan, en helemaal geschuurd. Zot mens. en dan uitgespoeld en uitgetrokken en laten drogen, en dan houtvezels en ...poeder er weer in. en dan de kippen onder luid protest er ook weer in. Het heeft al bij al wel 6 uur werk gekost, met jacht en wachttijden erbij. Amai mijne frak, ik moet nog steeds krabben als ik eraan denk.

En van pannenkoeken kwam niks meer in huis, arme Charlotte.

dat verhaal wou ik effe kwijt, maar er zijn nog heel veel andere dinges te zeggen, dus ik kom nog terug!

16:39 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-05-09

belangrijke dag vandaag

Jemig. Ik ben zo zenuwachtig als de pest. Dat komt door de onrust in mijn hoofd, en tegenstrijdige toestanden. Die tegenstrijdige toestanden vinden plaats tussen wat ik moet doen, en wat ik wil doen.

Vandaag is een eerder belangrijke dag. Een coördinator op school zal in de pauze een 'informeel' gesprek hebben met mijn studenten. Over mij en mijn houding en aanpak, denk ik. Na de les heb ik dan zelf functioneringsgesprek. Ik weet niet wat ik ervan moet verwachten. Ik probeer positief te blijven, omdat ik niet echt redenen heb om onzalige dingen te verwachten. Maar ik ben een gehavend mens; het verleden heeft mij niet veel anders geleerd dan te vrezen wanneer anderen een oordeel moeten vellen. Ik kan geen redenen bedenken waarom ik niet verder zou mogen doen, maar daar gaat het niet om hé, het gaat er om wie wél redenen kan bedenken. En er zijn een bende mensen die, zo heb ik reeds mogen ondervinden in mijn woelige maar non-conformistische bestaan, geweldig creatief zijn als het aankomt op dingen bedenken. Vandaar mijn onrust: ik weet dat het niet altijd aankomt op iets goed doen. Het is niet omdat je een supervoetballer bent dat je in het nationale elftal mag; dat zal ervan afhangen of je ook goed in ploeg kunt spelen, en leuk bent, en het spel wil spelen zoals men zegt dat je moet spelen. En in dat laatste blink ik nooit uit hé. Vandaar dat ik al mijn opties moet openhouden. Het is een spannende dag. Ik hoop van harte dat de school het beeld dat ik er tot nu toe van had niet zal schenden, en ik hoop dat ik voor een keer ongelijk heb over de beoordelingsgewoonten van mensen.

Het is tevens een drukke dag. Ik moet mijn les voor vanavond nog verder voorbereiden, en dat is een moeilijke bevalling. Ten eerste doe ik dat voorbereiden maar zo goed en zo kwaad als ik het kan wegens nooit geleerd hoe het eigenlijk hoort, en ten tweede is het een soort praktijk verkooples, waar ik het einde niet van kan zien, wegens teveel opties. Hoogst verwarrend voor mij.

Om af te sluiten: ik voel me niet te best. Ik heb al enige dagen iets onder de leden; een verkoudheid is  het niet, ik heb geen koorts, maar ik voel me zo lullig, weet-je-wel: zo van ik wil wel maar ik kan niet. Ik denk dat het wel es puur van de zenuwen kan zijn. Mijn arme hoofd zit vol wespennesten, gedachten die tollen en tollen. Onaangename gedachten over stomme toestanden die ik veroorzaakte, maar je kan de klok niet terugdraaien; gedachten over mensen die ik niet kan uitspreken, en dat is bijzonder frustrerend, maar ik ben niet diplomatisch genoeg om de dingen duidelijk te maken zonder dat ik op de mensen hun ziel ga trappen; leuke gedachten over opruimen en herinrichten en dingen die ik zou willen proberen te maken, als ik er de ruimte en de tijd en de rust voor had... Het is een alllegaartje waar iedereen wel es mee te maken heeft. Alleen is mijn processing-periode iets langer.

Ik zie deze dag niet zo graag, zonde. Ik zal mijn best doen om er toch een positieve draai aan te geven, want ik vind zo'n verloren dagen zo triest.

11:28 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-05-09

In hoogste staat van verstrooidheid

Het was weer zo'n dag... Ik staar nu al twee dagen naar een leeg papier, met als titel 'rollenspel verkoopstechniek'. Ik wil maandag een praktijkles geven, maar ik kan maar niks geschikts uitvinden om het over te hebben. Normaal laat mijn creativiteit me niet in de steek, maar deze keer heb ik een serieuze duimzuigersblok.

Gisteren dacht ik "och, dan doe ik iets anders dat dringend is, geen paniek, het komt wel, dat verkoopscenario." Ik kon helemaal kiezen, want in dit huishouden is er heel veel dringend. Ik heb gekozen voor de was. Mijn was van vorige week was nog niet gedaan, en die van deze week stond er al bij. Ik kan het niet bolwerken, alles neigt nogal naar achterop raken.

In de KERSTvakantie moest de hele zolder leeg; dat leidde tot heel wat miserie en plaatsgebrek, want ze zouden de zolder isoleren, dus alles moest echt naar beneden en ergens een voorlopige plaats vinden. Die voorlopige plaats werd de garage. Veel ging naar het containerpark, en de dozen en dozen en dozen kledij van allerlei allooi werden uitgemest en gesorteerd en weggegeven en weggegooid en zo. "de rest" , zijnde dozen en dozen en dozen papieren (mijn kleine geschiedenis in papiervorm zeg maar) en dozen en dozen en dozen plushen beesten en beestjes zou ik meteen na de kledij aanpakken. Juist. Ze staan er NOG! 3/4 van de garage staar vol dozen en ik moet die uitdunnen en tenslotte elimineren. Dan zou ik dat doen in de paasvakantie, en dan net na de paasvakantie en kijk: ze staan er nog. Het is rampzalig. Iemand zei vandaag nog over zichzelf "ik ben een inert mens" en ik moest daar hartelijk mee lachen, maar eigenlijk ben ik net zo inert. De 'scope' van die opruimtoestand schrikt me af,echt , het is een BERG materiaal. Stel je voor!!! allemaal papieren, allemaal boeken, allemaal herinneringen, allemaal afleidingen... Ik haal dat nooit als ze me daarvoor aan mijn lot overlaten. Ik zal een strenge opzichter nodig hebben, het is geen goed idee mij met oude brol alleen te laten. Maar maak dat nu eens aan iemand wijs. Echt, ik PANIKEER als ik eraan denk, het zal me dagen en weken kosten zonder leiding en structuur... Help.

Bambou heeft de zelfgemaakte vilten oliëter van Margot te pakken gekregen. Een oliëter is een olifant die iets teveel lijkt op een miereneter. Bambou heeft het vilt kapot gebeten en heeft de vulling eruit gepeuterd; nu is het een oliëter met een gatenslurf en uitpuilende bullingen, en ik krijg het vilt niet aan elkaar. Dus plan ik een kous over die kapotte slurf te trekken, maar dan is het een heel gek gezicht. Ik denk er nog es over.

Vanavond is het fuif ter gelegenheid van het einde van het buikdanssemester. Dat is wel fijn, maar het vraagt wel wat voor dit inerte mens om nog op pad te trekken. De mannen mogen meekomen deze keer, maar stefan blijft thuis. Ik neem me voor om niet lang weg te blijven, omdat ik morgen absoluut moet werken, ik moet erin slagen om dat rollenspel in orde en voorbereid te krijgen. Het is uiterst verwarrend.

17:53 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-05-09

Verstrooid en geheugenloos

Zoeffff weer een dag die er bijna op zit. Gisteren was de laatsts buikdansles, en ik was behoorlijk moe. Giet daar dan nog een glas bubbels bij, en ik viel bijna uit elkaar. Geen wonder dus dat ik er deze morgen weer eens niet uit gerold geraakte. Ik werd wakker doordat ik stemmen hoorde, enige seconden later drong het tot hare wakkerheid door dat die stemmen van mijn huisgenoten waren, en niet van de onbekenden waarmee ik in mijn droom aan het shoppen was. Nog enige seconden later kwam de cognitie dat het ochtend was, en niet, zoals mijn derde wakkere hersencel nog doorgaf, midden in de nacht. Het is geen doens, die ochtenden. Soms sta ik op en moet ik tot mijn verwondering vaststellen dat ik aan het rondlopen ben! Mijn benen werken dus zonder dat de motor bovenaan werkt, ongelooflijk hé?

Deze morgen heb ik naar believen verkwanseld. Ik moet werken, maar met zo'n mist in mijn hoofd lukt dat niet, dus begon mijn dag eerder zacht, zodat de mist kon optrekken. De buurvrouw verwittigde me dat ik de kinderen per uitzondering zelf van school zou moeten halen. Ik zag het al aankomen: breuk in de gewoonte, dus dat is risky business om te vergeten. Voor de zekerheid heb ik Stefan ingelicht. En goed ook, ik was het na een half uur al vergeten. Stefan komt plots binnen met een "maar hoe is dat nu toch mogelijk????" , waarna ik verdwaasd opkijk à la "wat krijgt die nu weer?" om vervolgens met een adrenalinestoot naar de klok te kijken en te merken dat ik nog welgeteld 1 minuut heb om aan school te staan! Dat zijn mini hartinfarcten , niet omdat ze nu geen menuutje zouden kunnen wachten, maar omdat ik besef dat ik het inderdaad weer vergeten zou zijn... Je zou dan denken dat me dat maar één keer per dag overkomt, maar neen: even later sta ik weer voor de zelfde situatie wanneer ik de meiden nagenoeg vergeet af te halen bij de crea. Ik zeg dat ik het afwasmachien zal leeghalen en begin prompt een wasmachine te vullen. Werkelijk, gemakkelijk zijn dit soort dagen niet.

In een wilde natuurminnende bui heb ik weer allerlei zaden meegebracht om te cultiveren. Echter, ik heb geen plaats en ik ben niet zo precies in die dingen. Ik heb es wortelen gezaaid in een hoekje van de tuin en daar zijn geen uitgekomen, maar er zat er wel één in een pot op het terras. Ik heb ooit ook nog sla gekweekt; na verloop van tijd hadden we een slatapijt, onmogelijk om die bende in deftige staat op te eten. Of de radijzen... veel te dicht op elkaar en niet uitgedund dus radijzen zo groot als speldekoppen, mmm. Dat belooft dus weer. Onze tuin is nog steeds de weide hier langs het huis dat we huren ,maar ik moet toegeven dat er toch een béétje kleur in zit.

Mijn kiekens doen het ook zeer goed. Pouline en Poulette leggen nog steeds hun eike, wat ons opsolfert met 14 eieren per week. En ik die op dieet ben, en van eieren moet afblijven. Ik moet van veel afblijven. Niet omdat ik er niet aan zou mogen komen, maar omdat ik geen maat ken, en mij dus aan vanalles zou laten gaan. Beter dus om er even in ' t geheel NIET aan te komen, zelfs geen beetje.

Stefan is er niet vanavond, ik zal dus wat verder oprommelen (was doen en afwassen en al die hevige spannende dingen). Morgen moet ik ECHT aan het werk, dus ik neem me voor wat vroeger in mijn bed te rollen zodat ik geen mist heb bij het opstaan.

O ja, vandaag gingen we om een fiets voor CHarlotte. Ze kan eigenlijk met haar 10 jaar en 147cm wel al op mijn fiets, maar toch. We kochten een occasie fiets omdat het toch maar voor een korte tijdspanne is qua dienst. We zijn heel fier terug naar huis gereden, twee meiden vooraan en fiets achteraan, moeder achter het stuur van haar geliefde kever. Welke tegenwoordig bekleed is met een prachtig zebramotiefje...Ik heb de zetels overtrokken omdat er een vieze colavlek op was. Beetje een kitcherig gezicht, vooral omdat het stuur ook in zebramotief is, maar funny.

In een volgende stukje zal ik eens de verbetertoets achterwege laten, zodat het de gemeenschap duidelijk kan worden, hoe geweldig ik kan typen. De tekst die ontstaat door geen verbeteringen aan te brengen, kan al eens hilarisch zijn.

Hoe zou het ondertussen eigenlijk zijn met de benen van Tom Boonen? Of met de smsjes van Bart Somers? Of met de detective van De Decker? Prangende vragen toch. Een mens zou er zowaar een poepje van eigen deeg van gaan ruiken, maar die kikker gaat desalniettegenstaande niet op. De heerlijke taalfouten op de radio en de televisie doen me heimwee krijgen naar de tijden van "Alles kan beter". Er zou stof te over zijn.

20:22 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-05-09

lesgeven en zo

Ziezo, mijn dag zit er weer bijna op. Ik ben uit bed gerold, en ben er weer in gerold. Het is nog steeds een miserie, opstaan. Maar ik ben er wel achter dat er een truukje is: als ik erin slaag om mijn ogen open te krijgen voor ik effectief wakker word, is het al een begin. Dan is er een kans dat ik mijn hersenhelften aan elkaar krijg, door heel traag mijn dag te gaan synchroniseren met de Aardse tijd. Daartoe moet ik vrij oermens - achtig en basic, mijn dag overlopen. Mijn brein wordt niet geactiveerd door het simpele feit dat ik gedaan heb met slapen. Ik moet het als het ware "aan" zetten 's morgens, en dat is niet bepaald gemakkelijk. Als ik de aanknop niet vind, zoals deze morgen, dan zit er niet veel anders op dan terug te kruipen (en dan mag dat kruipen letterlijk genomen worden) en het  proces te herbeginnen. Ik ben blij dat ik nu het soort leven heb waarin ik de kans krijg mijn dag 2 maal te starten; vroeger moest ik meteen gaan presteren , wat dus niet lukt zonder bewustzijn.

Nadat ik mijn 2de start had genomen, wat al snel een uur in beslag neemt, want het gaat om een soort 'oprommelen en klasseren van 's nachts verloren gelopen info', ben ik aan mijn les voorbereiding voor vanavond begonnen. Het ging redelijk vlot, het was de laatste theorieles. De voorbereidingen  voor de komende lessen zullen een pak warriger zijn en moeilijker.

Ik geef nog steeds heel graag les. Mijn gebrek aan orde speelt me parten doch, net als mijn eeuwige verstrooidheid en vergetelheid. Ik vergeet bvb ineens waar ik les moet geven, terwijl dat toch elke week in hetzelfde lokaal op hetzelfde verdiep is. Maar soms zit ik zo in gedachten verzonken, dat ik niks meer herken, en niet meer kan zeggen op welk verdiep ik me bevind, en ineens weet ik dus ook niet meer in welk lokaal ik normaal zit... zeer gênant. Ik heb ook wel wat administratieve taken te vervullen, inherent aan de functie van docent. Ik doe mijn best, maar het vraagt een uitzonderlijke aandachtsspanne die ik ternauwernood kan leveren. Mijn gebrek aan zelfvertrouwen kan ik denk ik goed wegsteken als ik vooraan sta in een lokaal, maar daarbuiten valt het zo goed niet mee, en val ik nog steeds door de mand.

Ik ben dan ook nog steeds in begeleiding bij de vdab, om uit te maken waar ik nu eigenlijk voor sta, en welke jobs en omgevingen mij helemaal zouden kunnen liggen. Lesgeven in de avondschool is er zeker één van, zoveel is zeker. Maar ik weet absoluut niet of ik mijn lesgeven zal mogen verder zetten in een volgend schooljaar, dus ik moet mijn opties open houden. Vandaar het helpende en waakzame oog van de VDAB, meer bepaald van Job & Co. Ik heb al heel veel inzichten gekregen door de gesprekken met de consulente, en daar kan een mens alleen beter van worden.

Ik ben er vandaag ook weer in geslaagd om niet te gaan vreten. Mijn dieetperiode loopt dus nog, met de moed der wanhoop. Ik eet genoeg om in leven te blijven, maar vandaag heb ik een totaal van nauwelijks 800 KCal in mijn systeem gepompt. dat is 2/3 van wat ik mag hebben, maar het is nog teveel om af te blijven vallen. Ik doe heel hard mijn best,maar de realiteit is, dat ik de neiging heb om te vervetten. Ik heb gewoon vet-genen. Ik denk dat ik er nooit kan in slagen om op deze muizenmanier te blijven eten. het is wel gezond, veel groenten en zo en geen cola meer, maar ik eet gewoonweg heel graag. het zal op termijn afwegen worden wat ik het meeste waardeer: eten met als gevolg steeds meer Wan, of niet zoveel eten en afzien met als gevolg een Wan in maat 38. Wanneer zal ik gelukkiger zijn: als ik kan aanvaarden dat ik dik zal worden, of als ik zal aanvaarden dat ik als ik niet dik wil worden van alle lekkers zal moeten afblijven voor de rest van mijn dagen? Ik weet het niet, de toekomst zal het uitwijzen.

Voor de rest niet veel te melden. Ik erger me aan de Tom Boonen verslaggeving. Ik erger me,omdat de pers allerlei specialisten op een kluitje gooit, die allemaal moeten zeggen dat het mogelijk is dat een man die drinkt niet goed meer weet wat hij doet. Tiens, dat is nu es nieuws zie. Ik erger me omdat ze weglopen van een in mijn ogen vrij simpele realiteit: den Tom snuift. En den Tom durft serieus door te drinken. Hij is daar zeker niet alleen in, dus waarom al die excuses? omdat den Tom ne goeie coureur is, en geld in 't laadje brengt tiens. Het is een goeie coureur. Dat wil zeggen dat hij goed op een  velo kan zitten en trappen. Daar verdient de brave man zijn centen mee. In zijn vrije tijd houdt hij van de meisjes, drinkt hij en snuift hij. Ik ken er zo een dozijn, van die mannen. Al zijn het geen coureurs. Die mannen moeten ook oppassen: als ze met stuff betrapt worden, dan krijgen ze een fikse boete, en gaan ze de cel in. Zo is dat. Of ze nu goede werknemers zijn of niet. Ze zeggen: ha ja, ik drink al es, ik snuif al es, en boenk tegen de lamp. Brute pech, den bak in en een strafblad. Maar Tom niet. Tom weet van niks. Raar dat hij die cocaïne nog vond in zijn beschonken toestand hé, of dat hij nog wist hoe te snuiven en wat! Hij heeft nog geluk gehad, hij kon nog zijn eigen benen afgezaagd hebben en er niks meer van weten! Wat een gelul zeg! Hij drinkt zwaar door af en toe, het is een jonge vent hé, en hij snuift regelmatig een lijntje. Waarom zeggen ze dat niet gewoon??? Zo'n zever. Een kuisvrouw in dezelfde situatie zou stante pede haar job kwijt zijn en gestigmatiseerd zijn voor de rest van haar dagen. Tom, 't is tijd dat je mijn vader eens tegen 't lijf loopt, die zou zeggen: doe wat je moet doen, doe wat je wil, maar wees zo eerlijk met jezelf om de verantwoordelijkheid van wat je doet op te nemen, zo leef je langer...  Al dat gelul, wie houden ze nu voor de gek? Tom heeft dikke sjans dat hij geld waard is, anders maakte het niemand wat uit wat hij deed in z'n vrije tijd, en kon hij snuiven tot hij blauw zag. Misschien doet hij dat nog wel,als zijn ster dof begint te worden en een ander jong wonderkind op de velo zijn plaats inneemt. Hopelijk heeft hij tegen dan vrede met zichzelf.

Dat was het voor vandaag; morgen naar JOb & co en gaan bodystylen en buikdansen. De laatste buikdansles, helaas. In vol ornaat zal ik gaan, ik heb geïnvesteerd in een buikdansoefenpak! Goed hé!

10-05-09

zou ik het nog kunnen?

Kijk eens aan! ik vond mijn oude blogstek nog terug! Deze keer meen ik het echt: ik begin er weer aan. Om eerlijk te zijn: ik begon mijn uitlaatklep hier te missen. Ik dacht er even aan om geheel en al een nieuwe blog te beginnen maar waarom zou ik?

Ik zou hier nu meteen helemaal van wal willen steken, maar dat gaat niet: de meiden moeten in bed, en ik heb nog een lesvoorbereiding te maken.

In't kort even wat er anders is geworden: ik kan typen! ttz: ik heb een typecursus gevolgd, maar de meest gebruikte toets is nog steeds de backspace toets. Doch: ik typ met 10 vingers en hoewel de lezer dat niet kan zien, is het voor mij een HELE verbetering en het gaat sneller.

Ik zit in mijn derde jaar buikdans ondertussen; in september naar 't laatste jaar. Ik heb nogal wat lessen moeten missen, dus vind ik zelf dat ik in het twee-en-een-halfde jaar zit, maar de essentie is dat ik ook daar bij de gevordereden begin te behoren. EN ik vind het nog steeds de max.

De meiden zijn uiteraard gegroeid, en komen in een prepuberale fase, wat bijzondere dialogen oplevert. En wat leidt tot grotere inzichten in de termen zoals daar bestaan 'kalm blijven', 'niet ontploffen, zen zen zen'...

Ik ben op dieet weeral-nog-altijd. Ik ben nu 6 kilo kwijt, maar geen ziel die er wat van merkt, wat niet motiverend is. Ik zal nog voort mezelf uithongeren tot ik mijn streefgewicht heb bereikt, OF tot een goed mens eindelijk eens ZIET dat ik moeite, onmenselijk veel moeite heb gedaan om mijn natuur dermate te verloochenen dat ik ben afgevallen. Ik ben nog steeds dik, denk ik, anders zouden mensen wel wat merken hé. Tjah. Het is hard, ik weer niet hou vrouwen dat doen, zo weinig eten en afvallen. Ik weet niet hoe ze't volhouden.

En dan is er nog het werk: ik geef nog steeds les, ik geef heel graag les, maar mijn gebrek aan assertiviteit en mijn onzekerheid en totaal gebrek aan organisatie zorgt al eens voor misverstanden en miserie.

Ik heb ondertussen drie katten, geen idee of ik dat nog neer pende. Kat 3 is een verhaal op zich waard (kegelde onlangs mijn gsm in het afwaswater, alwaar het een uur of wat heeft liggen weken met alle gevolgen vandien. Funny kat.)

Mijn rug is een pak beter na de rugschool. Misschien ook het vermelden waard toch.

En zo voort en zo verder. Nu eerst de meiden in bed.

21:49 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |