29-05-09

"Dan heb ik net m'n kamer opgeruimd is mijn leven een puinhoop..."

Het is weer officieel: mijn leven is een puinhoop. Ik ben niet van plan daar meteen iets aan te doen, omdat ik er waanzinnig goed in ben om van een puinhoop een nog grotere puinhoop te maken, allemaal met de beste intenties om de boel op te klaren. Deze keer laat ik de boel de boel.

Het is niet gemakkelijk om alles z'n beloop te laten, zeker niet omdat ik behoorlijk triest ben. Ik ben ook niet zinnens om nu meteen weer een depressie te gaan ontwikkelen. Depressies zijn geweldig in tegenwoordig, maar je komt er niet zo ver mee. Sommige mensen komen sterker uit een depressie, sommigen komen er al helemaal  niet meer uit. Misschien zijn er ook mensen zoals ik die lacunaire depressie hebben. Dat is dan eigenlijk iemand met een min of meer aanvaardbare staat van chronische depressie, die af en toe vergeet dat ze in die staat van aanvaardbare chronische triestheid leeft. En die korte lacunes vormen dan mijn momenten van geluk. Misschien heb ik zonet de staat van de helft van de wereld bevolking beschreven, wie weet.

In elk geval: ik ben niet in mijn uppie. Ik ben op weg naar de volgende lacune weliswaar, maar het is een niet echt goed ogende aangename weg die ernaar leidt. Ken je dat, van die typische midlife momenten waarop je je jezelf teistert met existentiële vragen zoals "wat ga ik met mijn leven doen?" of "wat doe ik hier eigenlijk in dit huis?" of "is samenleven wel iets voor mij?" of "wie gaat er de huisbaas nu eindelijk es bellen om te zeggen dat ons kookvuur naar de sjokkedezen is?" In een dergelijk moment wordt alles van existentiële waarde, want ineens hangt alles aan elkaar. Het zijn momenten van wondere logica: omdat je schoenen knellen staat je huwelijk op springen en zo van die dingen. Ik kan er moeilijk mee om, ik ben heel goed in het aan elkaar breien van dingen die niks met elkaar te maken hebben, alles wordt een groot geheel, een soort Wankosmos. En voor wie met mij wil leven is het zweten, want in een Wankosmos is Wan de zon. En rond die zon draait alles, en alles is elke futiliteit en elke mijlpaal die voorheen niks met elkaar te maken hadden, maar die nu in kosmische eenheid het Wandom uitmaken.

In mijn Wankosmos ben ik niet bereid tot compromissen. In mijn wancosmos zitten de dingen anders in elkaar, en dat is zo moeilijk uit te leggen. Zo moeilijk, dat ik uiteindelijk stop met uitleggen, en dan heb je de big bang. Dan spat alles uiteen: mijn werk, mijn relaties, mijn vriendschappen, mijn zon, mijn leven. Zoals ik al zei: het is een beetje van een puinhoop...

12:30 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ha, back in town! xxx

Gepost door: Ariane | 02-06-09

De commentaren zijn gesloten.