13-05-09

Verstrooid en geheugenloos

Zoeffff weer een dag die er bijna op zit. Gisteren was de laatsts buikdansles, en ik was behoorlijk moe. Giet daar dan nog een glas bubbels bij, en ik viel bijna uit elkaar. Geen wonder dus dat ik er deze morgen weer eens niet uit gerold geraakte. Ik werd wakker doordat ik stemmen hoorde, enige seconden later drong het tot hare wakkerheid door dat die stemmen van mijn huisgenoten waren, en niet van de onbekenden waarmee ik in mijn droom aan het shoppen was. Nog enige seconden later kwam de cognitie dat het ochtend was, en niet, zoals mijn derde wakkere hersencel nog doorgaf, midden in de nacht. Het is geen doens, die ochtenden. Soms sta ik op en moet ik tot mijn verwondering vaststellen dat ik aan het rondlopen ben! Mijn benen werken dus zonder dat de motor bovenaan werkt, ongelooflijk hé?

Deze morgen heb ik naar believen verkwanseld. Ik moet werken, maar met zo'n mist in mijn hoofd lukt dat niet, dus begon mijn dag eerder zacht, zodat de mist kon optrekken. De buurvrouw verwittigde me dat ik de kinderen per uitzondering zelf van school zou moeten halen. Ik zag het al aankomen: breuk in de gewoonte, dus dat is risky business om te vergeten. Voor de zekerheid heb ik Stefan ingelicht. En goed ook, ik was het na een half uur al vergeten. Stefan komt plots binnen met een "maar hoe is dat nu toch mogelijk????" , waarna ik verdwaasd opkijk à la "wat krijgt die nu weer?" om vervolgens met een adrenalinestoot naar de klok te kijken en te merken dat ik nog welgeteld 1 minuut heb om aan school te staan! Dat zijn mini hartinfarcten , niet omdat ze nu geen menuutje zouden kunnen wachten, maar omdat ik besef dat ik het inderdaad weer vergeten zou zijn... Je zou dan denken dat me dat maar één keer per dag overkomt, maar neen: even later sta ik weer voor de zelfde situatie wanneer ik de meiden nagenoeg vergeet af te halen bij de crea. Ik zeg dat ik het afwasmachien zal leeghalen en begin prompt een wasmachine te vullen. Werkelijk, gemakkelijk zijn dit soort dagen niet.

In een wilde natuurminnende bui heb ik weer allerlei zaden meegebracht om te cultiveren. Echter, ik heb geen plaats en ik ben niet zo precies in die dingen. Ik heb es wortelen gezaaid in een hoekje van de tuin en daar zijn geen uitgekomen, maar er zat er wel één in een pot op het terras. Ik heb ooit ook nog sla gekweekt; na verloop van tijd hadden we een slatapijt, onmogelijk om die bende in deftige staat op te eten. Of de radijzen... veel te dicht op elkaar en niet uitgedund dus radijzen zo groot als speldekoppen, mmm. Dat belooft dus weer. Onze tuin is nog steeds de weide hier langs het huis dat we huren ,maar ik moet toegeven dat er toch een béétje kleur in zit.

Mijn kiekens doen het ook zeer goed. Pouline en Poulette leggen nog steeds hun eike, wat ons opsolfert met 14 eieren per week. En ik die op dieet ben, en van eieren moet afblijven. Ik moet van veel afblijven. Niet omdat ik er niet aan zou mogen komen, maar omdat ik geen maat ken, en mij dus aan vanalles zou laten gaan. Beter dus om er even in ' t geheel NIET aan te komen, zelfs geen beetje.

Stefan is er niet vanavond, ik zal dus wat verder oprommelen (was doen en afwassen en al die hevige spannende dingen). Morgen moet ik ECHT aan het werk, dus ik neem me voor wat vroeger in mijn bed te rollen zodat ik geen mist heb bij het opstaan.

O ja, vandaag gingen we om een fiets voor CHarlotte. Ze kan eigenlijk met haar 10 jaar en 147cm wel al op mijn fiets, maar toch. We kochten een occasie fiets omdat het toch maar voor een korte tijdspanne is qua dienst. We zijn heel fier terug naar huis gereden, twee meiden vooraan en fiets achteraan, moeder achter het stuur van haar geliefde kever. Welke tegenwoordig bekleed is met een prachtig zebramotiefje...Ik heb de zetels overtrokken omdat er een vieze colavlek op was. Beetje een kitcherig gezicht, vooral omdat het stuur ook in zebramotief is, maar funny.

In een volgende stukje zal ik eens de verbetertoets achterwege laten, zodat het de gemeenschap duidelijk kan worden, hoe geweldig ik kan typen. De tekst die ontstaat door geen verbeteringen aan te brengen, kan al eens hilarisch zijn.

Hoe zou het ondertussen eigenlijk zijn met de benen van Tom Boonen? Of met de smsjes van Bart Somers? Of met de detective van De Decker? Prangende vragen toch. Een mens zou er zowaar een poepje van eigen deeg van gaan ruiken, maar die kikker gaat desalniettegenstaande niet op. De heerlijke taalfouten op de radio en de televisie doen me heimwee krijgen naar de tijden van "Alles kan beter". Er zou stof te over zijn.

20:22 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Het was een hele lange tijd geleden dat ik hier nog eens op bezoek kwam, en zie, voor jou ook ! Tof dat je je blog niet helemaal hebt opgegeven. Je schrijft goed. Fijn te lezen ook dat je je weg vindt via het leraressenschap en Job & Co ! groetjes, Mus

Gepost door: Mus | 14-05-09

De commentaren zijn gesloten.