12-09-08

Long time no see

Jaja, het kan heel even. Wat gaat die rottijd snel.

Het wordt een schets, lezers die hier terecht komen zullen de lettertjes zelf een beetje met lijntjes moeten verbinden om tot een samenhangend geheel te komen.

De vakantie is voorbij. Al lang, eigenlijk, maar bon. Ons verlof was de max: rust rust rust. En veeeel lezen, wat een absoluut genot. Ik las twee chicklitboeken in evenveel dagen-om maar te zeggen dat ze niet veel om het lijf hadden. In haar schoenen, en Zo is ze nu eenmaal of zoiets, elfs de titel bleef niet hangen :-). Maar ik las ook twee heerlijke boeken: Het ongrijpbare meisje van Mario Vargas Iljosa of hoe heet hij, en mijn topper dee zomer heette Birds without Wings van ene Louis De Bernières. Zo'n boek waar je mee slapen gaat, en opstaat, en eet, en waarvan je helemaal triest bent als het eenmaal uit is. Alsof ze een arm of een been hebben afgesneden, ken je dat gevoel?

Terug thuis was er eerst de heisa rond Bambou. Die werd heel goed verzorgd in haar pleeggezin, en zag e stralend uit.(Zei ik dat al? Ik herlees mijn blogs nooit). Bambou kwam zo binnen:klein katje klein

Het is zo' schatje. Een kleine terreur ook, maar toch. In eerste instantie zoeken we een nieuwe thuis voor haar, maar jah... Ze is zoooo lief, en aanhankelijk, en zacht en ze bromt en spint zo dankbaar... Ik riskeer dus een scheiding, maar uiteindelijk besluiten we haar te houden. Nu is ze al een flinke poezemie.bambou100908

Ze is nog steeds even lief, en zit zelfs bij Stefan op de schoot; Kitty Power!

Dus hebben we nu 3 poezen. It's  bit of a crowd, dat wel. Poesjaaa is herdoopt in Prinses, omdat ze zo flink groot en waardig is geworden. Bovendien waakt ze over en speelt ze met Bambou. Prinses heeft het liefste karakter dat ik ooit bij katten waarnam. Mimi hoeft ht onge geweld niet, en gaat niet zover als waken en spelen. Ze houdt het bij van verre tolereren - of niet.

De allergrootste mededeling is wel deze: ik geef les. Jawel, het ging allemaal nogal rap. Ik ben de laatste dagen dus doorheen een deeltjesversneller geslingerd, en ben daar menig maal mezelf tegengekomen. Ik geef les aan volwassenen, wat voor iemand met een doorgedreven faalangst een serieuze drempel was. Maar, alle zenuwen en emoties waren overbodig: ik vind het lesgeven super. Al heb ik nu dus 0 tijd over: ik moet zelf enorm veel bijleren, en cursussen voorzien voor een vak of zes. Gene kak, al zeg ik het zelf.

Voorts volg ik zelf ook les : de buikdans herbegint, en ik volg een cursus aromatherapie. Ik zou ook een cursus dactylo volgen, maar dat valt in het watr omdat ik zelf les moet geven...

Ik kan niet zoveel meer bloggen, maar ik zal proberen af en toe bij te pennen. Vanaf februari wordt het minder druk, en dan kan-ie-wel-weer.

De commentaren zijn gesloten.