15-07-08

De stilte voor de storm, de stilte na de storm, de stilte - altijd

Mijn drama in zeven bedrijven duurt voort, altijd en immer. Of ik het neerpen of niet, of wil of niet, of wat dan ook, het gaat allemaal maar door en door. Ik ben er wel achter: de dromen die het meest binnen het bereik liggen, de minst onmogelijke dromen die niet uitkomen, dat zijn de zwaartste om te dragen. Ik zal niet sterven en denken, grutjes, zonde toch dat ik geen astronaut ben geweest. Hoewel dat wellicht een zonde is, raakt ze me matig. Astronaut worden kan ik vurig wensen, maar het lag nooit binnen mijn mogelijkheden. Echter sterven en zeggen: zonde dat ik nooit de moed had om voor mezelf op te komen, zonde dat ik nooit dat boekje schreef, zonde dat ik nooit van harte gelachen heb met de fratsen van mijn meiden, omdat ik teveel met mezelf bezig was, zonde dat ik een opgeruimd huis boven een creative uitlating heb gesteld, zonde... zoveel, zovéél! Zonde, een in-triest verhaal is het, te weten wat moet gebeuren om mezelf uit deze miezerige leegte te halen, en het niet gewoon, doodgewoon, te DOEN.

Ach, depressief of niet, huilen, lachen, ... ik blijf mezelf, en ik woon nog steeds op mijn eigen hondsbizarre planeet. Hoe ouder ik word, hoe vreemder ik me ga gedragen, hoe onbegrepener ik ben. Werkelijk, ik word met de dag meer verstrooid. Ik kan het niet helpen, ik kijk naar de wereld rond mij, als een vis in een bokaal. Het gebeurt allemaal wel, en ik sta er zeker midden in, en ik eet en beweeg in dezelfde ruimte, maar toch: mijn wereldje zit vlak bij mij, in mijn bokaal. Soms kom ik er es uit, ja. En dan voel ik me een vis op het droge, nietwaar. Dan ga ik stuntelen, en hakkelen, en weet ik helemaal niet hoe me te gedragen. Van buitenaf blijft het allemaal zeker wel charmant en zo, en soms hilarisch. Ik wou maar dat ik er ook zo over dacht. Charmant ipv onhandig, hilarisch ipv ronduit onnozel. Fin, ik haal mezelf niet naar beneden, ik kan er niks aan doen. Moest iemand anders met een blik cola naar de rugschool gaan ipv met een flesje plat water zoals iedereen, en dat dan natuurlijk omver motten op het matje van een collega-ruglijder, dan zou ik dat ook onnozel vinden. Gewoon objectief bekeken is het nl zo dat als IEDEREEN met een flesje plat water zeult, dat wel degelijk z'n redenen heeft. IEDEREEN weet dus blijkbaar dat colablikjes niet thuishoren in een fitnesszaal van een hospitaal. Wel, Wan kent die ongeschreven code niet. Ik ken veel ongeschreven codes niet. En dus doe ik stomme dingen, en ik vind die stomme dingen niet charmant.

Afein, om maar te zeggen dat het nog steeds geen moer beter met me gaat. Ik erger me kapot. Aan alles, nagenoeg. Alleen niet aan de poezen, die zijn wellicht mijn redding in deze toch wat droeve tijden. Ik voel me nog steeds vreselijk alleen. Ik heb denk ik tot nu toe wel es begrepen wat alleen zijn was, maar ik heb nu een vreselijk zeurderig alleen-gevoel. Niet eenzaam, dat niet, maar alleen. Ik moet ergens een flinke steek hebben laten vallen, want alleen was ik nooit. eenzaam ben ik wel es geweest, ja. Maar niet alleen. Er waren vrienden, of er was Stefan, of familie. Het lijkt wel of ik dat dus allemaal heb opgebruikt. Ik zie mijn ouders ontzettend weinig - hoofdzakelijk wegens de niet-compatibele karakters van mij en mijn moeder. Daar is niks aan te doen, het is jammer, maar het zij zo. Ik heb momenteel gewoon niet genoeg positieve energie om de berg schuldgevoelens waarmee mijn moeder me doorgaans al was het maar voor de lol (de hare dan) opzadelt, erbij te nemen. Ik heb nood aan positief geladen gezelschap, en dat zijn mijn ouders ten opzichte van mij, niet. Ik heb nooit volstaan voor hen, denk ik. Ik ben geen logisch nadenkend rekenwonder geworden, noch een welbespraakte dikverdienende advocate. Sorry, verkeerde bedrading. Ik heb niemands dromen waargemaakt. En nu zelfs de mijne niet. Tjah.

Ik ben weer aan het zagen. Jongens, wat zaag ik. Ik ben mijn eigen geleuter moe. En ik ben ook gewoon moe. Ik ga mijn poezen eten geven, nog eens diep adem halen, en slapen. Slapen kan ik goed. Ondanks alles, slaap ik als de beste. Een Meesterlijke Slaper. Da's toch al iets.

00:37 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.