17-06-08

De vele Wan gezichten

aik met rode kop heel kleinWan drinkt wijn heel kleinwan drinkt thee heel klein

Jaaa man! Een mens is een schizo wezen, als je 't mij vraagt. Bezie dit zootje nu toch...

Wan danst kleinWan lang haar heel kleinMadame Soleil heel klein

En de allermooiste komt nu nog. De ware aard van La Wan:

Wan zot heel klein

Jammer dat ik geen foto kan trekken van de veranderende moods, dat zou nog een schonere variëteit bieden. En waarom zette ik dit alles nu weer zo te gooi en te grabbel? Dat ben ik helaas vergeten ondertussen. Fin, het is nooit te laat om u publiekelijk belachelijk te maken zeg ik dan, meer reden heeft ne mens niet nodig.

Voor de rest heb ik me tussen deze post en de vorig vooral geperfectioneerd als Grumpy Old Woman. Met enige verbazing moet ik toegeven dat het wààr is wat ze zeggen: eenmaal de 40 voorbij valt uwe frank heel langzaam dat je inderdaad OUD wordt. Dat merk ik aan veel dingen, maar vooral aan de kleine ergernissen, en de onverschrokken manier waarop ik als oudere die ergernissen verantwoord acht én ze ook nog verkondig als waarheden. Dat is de exacte reden waarom ik als puber geen deftig gesprek met mijn ouders kon voeren. Dat belooft. Ik had altijd gedacht dat het besef alleen al dat ik oud word en met mij mijn visie en gedachten me van een betweterige en bekrompen houding jegens mijn puberende meiden zou weerhouden, maar helaas. Het is eigen aan een ergernis dat ze de rede overtreft. Ik heb nog enkele jaartjes om me in rede te oefenen. Doch bekijk de foto's en zeg me of u het woord rede kunt rijmen met wat u ziet :-).

Een echtscheiding kado. P magazine geeft een echtscheiding cadeau. Wel: Ik Erger Me. Waarlijks. Ik kan het niet hebben. Het moet zeker dienst doen als origineel, maar ik vind het zelfs niet origineel. Ik vind het, als welgeaarde Grumpy Old Woman een onnozel, plat commercieel verkoopsinitiatief, dat kant noch wal raakt, en -hier komt het- een teken is van het waardeverval van onze hedendaagse samenleving. Nah. Let wel, ik ben niet zo het huwelijkstype, iedereen doet ermee wat hij wil. Trouwen of niet, en scheiden of niet, whatever. Ik ken moeders die kinderen hebben van drie vaders, ook goed, je zal me niet horen oordelen, ieder zijn leven, leve de vrijheid. Ik ken moeders die jolig rondneuken en thuis huistuinenkeukenvrouwtje spelen, wederom: be my guest. Ik ken gelukkige en ongelukkige gescheiden moeders, allemaal mogelijk.
Maar dat een magazine, en dan nog P-Magazine een echtscheiding als cadeau geeft, dat is er ene te ver. Ik weet dat het volledig past in het tijdsbeeld waarin de Phaedra's en Wendy's in onze Vlaamsche Klei hun vent zoeken via den teevee, ik wist niet dat Ware Liefde in een scenario kon voorspeld en uitgespeeld worden. Ik had nooit gedacht de tijd mee te maken waarin een echtscheiding als "tof" zou bestempeld worden, een cadeau. Het is iets met waarden, weet-je-wel. Waarden bied je niet te koop aan. Of erger nog: gratis, als een parel voor het zwijn. Ik behoor tot de groep der naïeve konijnen, leef en laat leven, bloemetjes, liefde en vrede op aarde. Mijn waarden, of ze goed zijn of niet, ieder de zijne, zijn niet meer van deze tijd. Ik ga nog zware tijden tegemoet.

Mijn dieetpogingen kloppen alle records: ik weeg nu 68. Juist: ik verdik sneller dan het licht. En dat terwijl ik netjes mijn maag voor elke maaltijd vul met koolsoep, dat ik nu 2x per week 2 uur buikspieroefeningen doe, en water drink. Ik voel me geweldig, dit is zo lonend. Weet je wat? Ik heb er genoeg van. Mijn hele familie, langs welke kant ook, is zwaarlijvig. So be it. Ik kan er nog 20 jaar tegen vechten met godweetwelke middeltjes, of ik kan de realiteit onder ogen zien: ik heb geen karakter om te diëten, geen discipline om iets langer dan een week vol te houden. Dus zal ik dik en vet worden. Niks aan te doen, foert. En hiermee bevestig ik de regel dat je kan doen wat je wil, maar als je stopt met roken verdik je. Mijn stofwisseling ligt eigenlijk gewoon stil. Om nu niet dik te worden kan ik maar één ding doen, en dat is niet eten. Met mijn reserve kan ik nog een hele tijd door. Ik krijg verleidelijke voorstellen, maar geen enkele die "gewoon" is. Ik heb al een pak gelezen over voeding en stofwisseling, de theorie ken ik. De praktijk is een andere zaak. Er zijn een paar simpele regels voor wie wil vermageren: of minder input, of betere output. Per uitzondering: wie geld heeft en wil vermageren, gaat gewoon naar een dokter, natuurlijk. Dan zijn er uiteraard de vele supplementen en pillen en speciale voeding en proteïnetoestanden... Wat ook geld kost, en tijd. Ik moet het zonder geld en zonder karakter stellen, wat helaas iets te weinig is om resultaat te boeken. Volgens de BMI index ben ik trouwens perfect. Het is het beeld en het gevoel dat fout zit. Kan ik dus beter het beeld aanpassen en het gevoel, dan me rot te gaan voelen over een tekort aan geld en karakter nietwaar. Mocht er een handleiding bestaan " Hoe verlies ik enkele kilo's: een gids voor hapgrage, luie, arme en ongeduldige dikke vrouwen" wel, dan mag je 't me nog laten weten. Anders word ik maar een gezellige dikkerd.

Zo, ik moet dringend de schappen van mijn eBay winkel gaan vullen - met kledij waar ik toch niet meer in kan :-)




De commentaren zijn gesloten.