09-06-08

Vaderdag zonder vader

Het hele week-end stond in teken van vaderdag. Niet dat mijn vader erbij zou zijn. Mijn vader is niet zo voor dat hele gedoe, en houdt niet bepaald van opgedrongen feesten en verrassingen. De enige feesten waar je mijn vader treft zijn die in strikt beperkte kring, door hemzelf georganiseerd. Ik geef de man zeker geen ongelijk. Hoe hij het doet om uit de klauwen der maatschappelijke gewoonte te blijven? Hij gaat op reis. Zo zat hij op z'n 60ste verjaardag ergens in Syrië; ik heb toen de halve wereld rond gebeld, om hem, waar hij dan ook zat, van een taart te voorzien... Ondertussen heb ik wel geleerd dat het voor hem echt niet allemaal hoeft.

Mijn schoonfamilie, dat is stam van en geheel ander caliber: als er geen reden is om samen te feesten, dan MAKEN we een reden. Op zich heb ik daar allemaal niks tegen, age quod agis nietwaar, iedereen zijn ding. Mijn schoonzusje is wat dat betreft een feestarchitect op zich: ze organiseert met een gemak die afgunst oproept een samenzijn waarbij gemakkelijk een man of 40 van drank, apéritief en eten wordt voorzien. Ikke, ikke niet. Ikke he-le-maal NIET. Uit respect voor mijn schoonzus, die veelal de taak op zich neemt een al dan niet noodzakelijk al dan niet geforceerd familiefeest bij haar te organiseren, voel ik me verplicht die feesten zo af en toe hier bij ons te laten doorgaan. Het is nagenoeg altijd met heel mijn hart, begrijp me niet verkeerd. Maar het is ook nagenoeg altijd een inkorting van mijn leven. Ik ben niet zoals mijn schoonzus. Ik krijg verdorie met moeite eten tijdig op tafel voor ons alleen, laat staan voor 10-12-14-16 mensen... Het is voor mijn gestel en mijn arme brein, mijn doodarme hoofd altijd een RAMP. Geen mens kent de kortsluitingen die ik dan doormaak. De ene keer kan ik ze makkelijker aan dan de andere keer, maar het blijft voor mij persoonlijk heel erg onaangnaam. Ik ontvang graag mensen, dat is het niet, iedereen mag hier nagenoeg gelijk wanneer binnenvallen. En de meeste mensen die ik ken, kennen mij ook, en die trekken hun plan. Mijn schoonfamilie is echter nogal gesteld op uiterlijkheden, en de vrouwen uit mijn schoonfamilie zijn volhardend, georganiseerd en huihoudelijke duizendpoten. Ikke? Ikke niet. NOT. En dat geeft zo'n vreselijk gevoel van tekortkoming. En dus heb ik stress bij het idee alleen al. Ik moet dan vrijwel elke 10 minuten een opkomende paniekaanval overwinnen. Ik zie alleen wat r allemaal kan foutlopen, mijn hoofd moet bij de zaak blijven, en ik kan dat gewoonweg niet, ik zweet me kapot. Het is een beetje zoals de buurvrouw van Hyacint Bucket. Fin, de dingen zijn zoals ze zijn. het is frustrerend dat ik dat allemaal niet gewoon kan zeggen. "Lieve schoonfamilie, ik ben niet van slechte wil, je bent welkom, maar alstublieft reken niet op mij om u eten te bezorgen op tijd, doe allemaal gelijk je hier thuis bent, gebruik de kookplaten, doe zelf de boodschappen, want ik heb zelfs geen BENUL van hoeveelheden die ik moet aankopen." Iedereen zegt na afloop altijd wel dat het OK was. Maar het is niet OK voor mij. Ik ben na afloop doodoppuitonnozel van de spanning. Het vraagt een ENORME concentratie en daarmee gepaard gaande een ENORME energie van La Wan. Iedereen heeft zijn sterke punten en ook enige zwakke; mijn zwak punt is de uitvoering van een plan binnen een gegeven tijdsbestek. Simpel gezegd: ik kan zoiets gewoon niet. Het is erg, ik schaam me, maar ik zou mezelf en mijn directe omgeving een heel groot plzier doen als ik dat nu es gewoon aanvaard. Enfin, tot daar.

Hij kreeg van de kindjes kadookes die ze in school hadden gemaakt, en een boek van Schopenhauer en een paar tuinlaarzen van mij. Hij is niet mijn vader, da's waar, mar 't is wel een geweldige vader voor mijn meiden, en dat mag toch es beloond worden.

Vandaag wou ik naar de zee rijden, om te ontladen van gisteren, maar ja, dat komt er met mijn organisatietalent nooit van. Ik ga dan maar wat spulletjes op eBay zetten. Ik wil geen inspannende dingen doen vandaag. Zelfs praten is al lastig. Allemaal door de opeenhoping van stress gisteren. Mijn hoofd moet leeglopen. Ik heb zelfs even koorts gekregen doorheen het proces gisteren, kun je dat geloven??? Dat komt ervan als die kortsluitingen niet anders gekanaliseerd geraken.

Wat ik ook ga doen, is wat buiten rondhangen. het zonneke schijnt, daar kikkert een mens van op. Buiten kan ik er dan een schaar bijhalen: ik heb hier nog een stapel reklameblaadjes en toestanden liggen. Die doorblder ik, en dan knip ik daar de dingen uit die ik interessant vind, of die ik ooit nog es graag zou willen. Die worden dan op een blad geplakt, gedateerd, en in een map gestoken onder de juiste sectie... Hoe? Niet georganiseerd??? Die map heet "Wish List", makkelijk voor als er iemand ideetjes wil opdoen.

Ik zou ook nog een inktvis maken voor Kind 2. Alleen mis ik nu mijn isomobollen, die zijn foetsie, en het is zo'n rommel in mijn knutselbakken... Zucht. Ik moet dat kleedje voo Kind 1 nog steeds naaien, en nu heb ik alweer een ideetje voor een rokje voor Kind 2... Ideeën ZAT, maar tijd en doe-modus te kort. Triest hoor!

13:04 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vaderdag, feesten, organisatie, inktvis |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.