06-06-08

Over verstrooid gesproken

Het kan soms erg gesteld zijn met Wannen op de wereld. Ik vraag me soms echt af of het niet de eerste tekenen van frontaalkwabdementie zijn... Het is of dat, of een deel van mijn hersenen opereert echt in een parallelle dimentie. Moet je nu es luisteren:

's Morgens is het alle hens aan dek: Hij moet de kindjes en eentje van de buren naar school brengen. Nadat de olijke bende veilig en wel de schoolpoorten binnen zijn, moet Hij doorrijden naar de garage, alwaar een groot onderhoud des bolide zal plaatsvinden. La Wan -zich nog met één oog dichtgeplakt en vrij onfris door het ochtenduur slepend- zou Hij dan afhalen in de garage. La Wan moet dus voortmaken, en dat betekent nooit goed nieuws. Doch, het is een kleine inspanning, en Hij heeft niet al te in de garage moeten zitten wachten tot Wan hem kwam oppikken. Dat betekent dus dat mee naar huis rijdt, en dat de auto in de garage blijft. Dit voor alle duidelijkheid.

Menig uur later, moet La Wan de kindjes afhalen op school. Wat ze succesvol volbrengt, hoera. We komen thuis, de boekentassen worden naar goeie gewoonte geplant waar ze vliegen willen, Kind 1 en Kind 2 ontladen efkes van een fijne schooldag. Tot daar alles in orde. Tot Kind 1 zegt "waar is papa?", waarop ik zeg, "a, in den bureau zeker?". Waarop Kind 1 zegt: "Ma neen, dat kan niet, zijnen auto is er niet." (Hier gaan we) Waarop ik zeg "Oe??? A, tiens, ja... Oesje, zou hij nar een klant gemoeten zijn? Heeft hij daar iets van gezegd? Goh, ik ben dat zeker weer vergeten..." DAH 1???????????????

Kind 1 zegt: zou het alarm op staan, ik zou iets moeten halen in den bureau. Hm, dat is kinky, want dat alarm is alarmerend hevig. Waarop ik besluit zelf naar den bureau te trekken.
Ik open de deur, en schrik me ROT, want daar zit, braaf achter zijn bureau: HIJ. DAH ?????????????????????

"HOE??? Maar, allez! Zittegij nu hier???" Vraagt Wan. Waarop hij zegt "???????????????????????" ..."Jamaar, uwen auto is er niet, en .... " DOINGGGGGG...Daar valt mijn euro: ik heb de man zelf drie uur geleden bij de garage gaan afhalen, tuurlijk staat de auto er niet... Jongens toch...

Vandaag gingen we uit eten, met enige vroegere collega's van Hij. Dat heeft Hij zowat elke drie uur van elke dag van de laatste twee weken blijven herhalen, to be sure, weetjewel. Deze morgen zegt hij dus "vandaag is dat etentje, je weet wel"... "Wat? Welk? Wie ?..." Hij schoot bij deze gewoon in de lach, dit slaat alles. Hij zegt, jah, n op een morgen zal je opstaan, mij zien en zeggen: hé, wie zijde gij en komde gij hier veel?... Nu lach ik daar nog mee, mar wie weet hoe lang nog...

21:33 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.