05-06-08

Kaap Overschreden, santé!

Kijk nu: het tellertje ging er ineens op vooruit, en de kaap van 100000 bezoekers werd hier overschreden. Bedankt ! Laten we dit efkes vieren, glazeke, bubbels, zoentje...

klikkende glazen

Wat hebben we vandaag? Donderdag, niet interessant. Donderdag is kuisdag. In de namiddag moet ik naar den tandarts. Na een week antibioticashots, is het ei nog een duiveneitje in mijn kaak. En zie ik eruit als een gevlekte zombie, en of het er wat mee te maken heeft of niet weet ik niet, maar mijn rugpijn is in volle glorie terug. Wat ik in 't geheel niet kan waarderen. Dinsdag was 't vn dattem. Ik was met een vriendin in De Slegte mijn hart aan het ophalen tussen al die boekskes, en ineens: patat! Rugpijn, ik ben moeten gaan zitten. Nu moet ik wel zeggen dat ik daar stond met een sjakosh van 8 kilo aan mijn nek. En die sjakosh trok serieus, gezien ik ook nog scheef hing om alle titels van de boeken te kunnen lezen. Ik zag er dus een beetje uit als een zelfmoordenaar met twijfels: gewicht rond de nek, maar nog net de strop niet toe, weet je wel. De sjakosh van mijn vriendin woog mintens even zwaar, daar ligt het niet aan, maar wel aan het gewicht van onze hersenen: zij zette haar last gewoon neer op de grond, wat verstandig is, terwijl ik ze aan mijn nek let bungelen, wat onverstandig is. En zo leert ne mens altijd bij. En zo neemt ne mens dus weer biofenacskes, en moet ne mens nu gaan bellen voor een nieuwe spuit. En zo zal ne mens dus weer rood worden, en opzwellen. En zo ontstonden de gezegden :

Wie bij De Slegte staat te klungelen, laat best geen sjakosh aan zijne nek bungelen

Wie zijn sjakosh op den grond laat staan,
zal langer zonder rugpijn door het leven gaan

Soit. Het zij zo. Vandaag dus de tandarts. Gisteren ging Hij naar de tandarts. Die bleek nog altijd met mij aan 't lachen te zijn. Hij vroeg "Ha! En? Hoe is't met Elphant Woman?" Toffe kerel hee. Maar nen wreed goeien tandarts. Ik kijk ernaar uit...

Voorts moet ik zovéél doen, ik word er bijkans zot van, omdat ik het overzicht een beetje kwijt ben. Als ik dat begin te zeggen, kan je er gerust van zijn dat ik een rilatineke zal nodig hebben om even de rust weer in de rangen te brengen. Andere mensen nemen dan gewoon hun agnda, veronderstel ik. Maar hier werkt een agenda niet: ik kan ernaar staren, en netjes alles opschrijven en zo, maar het verlicht de chaos niet. Ik zou dan bij wijze van spreken dienen agenda heel de tijd voor mijn ogen moeten hangen, dan zou het misschien helpen. Ik ga er niet over beginnen, het is toch niet te begrijpen voor non-adhd breinen, waste of time.

Eerst moet ik naar de post voor de eBay zendingen. Ook dat is redelijke chaos: wie heeft betaald, wie niet, wat hoort bij wie, wat mag verzonden worden, welk ticket moet op welk pakje... Brrr. Geloof me voor mensen zoals ik is dat een uitdaging. De opvolging van de betalingen alleen al. Ik verkoop nu toch zo rons de 100 à 120 euro per maand, maar dat gaat allemaal in betalingetjes van 2 - 5 - 7 al eens 12 euro, en die betalingen gaan via verschillende kanalen, dus het is me wel wat. En dan de fotootjes en het platsen zelf, en de opvolging van verkocht, niet verkocht en de organisatie daarvan in de PC... Het is voor mensen met veel tijd. Ik wil echt dat winkeltje beginnen, dat lijkt me een pak overzichtelijker, maar ik vind er in de komende dagen de tijd niet voor, erg hé, en dat als werkloze. Mijn dagen gaan veel te snel. Bij de meesten komt dat door stressvolle invulling van een werkdag, bij mij komt dat door chaotisch en inefficiënt tijdsbeheer. WEL zeer creatief, maar dat is 't hem nu juist: ik krijg dan zeg maar onder  het stofzuigen of afwassen of wat dan ook ineens een ferme ingeving, en dan MOET het gebeuren, wil ik niet dat mijn hart uit mijn borst gaat hoppen. En voilà: heel de dagplanning naar de sjokkedezen, alle agenda's ten spijt. Agenda's kunnen geen rekening houden met plotse hyperactiviteit en creatieve ingevingen, noch met plotse lethargische total shut-downs, eigen aan mijn bedrading. Echter: ik zit er niet meer zo danig mee. Het huis is hier weer een puinhoop, maar dan is het zo. Opruimen moet wel, maar of ik het vandaag doe of morgen, de rommel loopt echt niet weg.

Geloof me of niet, maar ik denk dat ik zo ongeveer nu pas, een jaar en een half na mijn laatste publieke werkervaringsdébâcle, tot rust kom. Ik heb de neiging de dingen, incluis mezelf, meer te aanvaarden zoals ze zijn. Hormonale opstoten zorgen voor hevige woede-uitbarstingen en een stevige breuk in de gelijkmoedigheid, maar ook dat is dan zo. Donderbuien gaan over. Weet u, het doet er ook allemaal niet zoveel toe. Ik snap niet hoe ik dat vroeger niet heb gezien. Ik jaag me nog steeds op in kleine en grote dingen, maar dat is niet erg. Integendeel: meer mensen zouden zich es moeten opjagen over grote en kleine dingen, en het niet erg vinden. Want het is niet het opjagen dat ons stresseert, het is het ergeren eraan dat 't em doet. Dus voilà: jaag u es goed op vandaag, en zeg dan tegen uzelf: ha zie nu: ik heb me opgejaagd, maar da's ok. En drink dan een glas, piest ne plas, en laat de zaak gelijk ze was. En de wereld zal er zonniger uitzien!

09:53 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Oei, niet zo'n goed nieuws van het rugfront dus... Ik hoopte nochtans keihard met je mee dat het wondermiddel stand hield!

Gepost door: Zita | 05-06-08

100.000 kaarsjes Wanneer is het feest? Hop naar de 200.000 met of zonder Relatine :)

Gepost door: Trouwe fan | 06-06-08

De commentaren zijn gesloten.