02-06-08

Berichten van een Oekedoeleke

Zozie, ik ben weer wat gekalmeerd, en hoop dat het deze keer niet weer de mist ingaat.
Wat hebben we vandaag. In dit bericht een mixke over de "lochtink", de RVA dokter en de rugschool, mijn Oekedoelekopje, dieetupdeet, en dies meer.

Jawel vrienden en vijanden van hare Wannigeheid: ik heb me in de tuin gesmeten. Ik ben aan het wroeten en spitten geslagen, samen met Hij die het gras af heeft gereden. Wan heeft DE peperplant geplant, en ze heeft die gezelschap gegeven van DE tomaat. Beiden werden onder een draadconstructie met afdak gezet. Ik heb een stukske kruidentuin aangelegd. TTz ik heb potten ietwat chaotisch ingegraven en daar dan mijn kruiden in gezet. Ziet er Wannig uit. En de grootste uitdaging of them all: ik heb wortelen gezaaid en ajuinen en sala. Jammerlijk genoeg hield ik het zakske met de wortelzaadjes niet goed vast, en riep Kind 1 plots "Oesje mama! al die zaadjes liggen nu in 't gras!" Ha, voilà, voor je 't weet rijdt Hij de wortelen af ipv 't gras. Typisch. En tussen kruiden en groenten staan de aardbeien. Geen idee of er ooit wat aan komt gegroeid, maar ne mens kan maar proberen. Het geheel werd netjes afgezet met een boordje in Bankirai - te kort, uiteraard. Wat een wonder hé, nu mijn rug redelijk OK is, kan ik weer in de aardkorst gaan wroeten met blote handen, zalig. Hoewel ik aan het gillen ben geslagen toen een unidentified object zich klaarvoeliglijk over mijn hand een weg baande. Bleek het een slijmerige tettink (regenworm) te zijn, bwurks.

Dus, ja, mijn rug dot het héél goed. Al ben ik er nu wel ahter dat er naast Ostenil ook een goeie hoeveelheid cortisone in de spuiten moet gezeten hebben. Hence de rooie kop en de zwelbuik van toen. Ik ga nu ook naar de rugschool, DBC heet dat, in St Lucas te Gent. Dat zou de rug- en buikspieren een beetje moeten aansterken in een 2 x 2uur/week en dat voor 2 maanden programma... O help. Vadsige Wan moet oefenen. Er staat daar een spiegel, en in die piegel zie je niet alleen het vet zoas het is, je ziet ook hoe scheef en ineengedoken je placht te zitten. Wreed. Maar het kan natuurlijk alleen mar gezond zijn. Voor de rug, de beweging in het algemeen, en wie weet: het gewicht.

Vlot van de rug naar de weegschaal. Trompetgeschal! De weegschaal zegt 66.2kg. Dat is dus een neiging naar beneden van 1.6 kg. En dat met nagenoeg geen wijziging in eetpatroon, zij het véééééél meer water drinken (een glas elk uur, probeer ik), koolsoep voor het hele gezin, en slaatjes. Ik ben er nog niet aan toe om 's morgens yoghurt en zelfgemaakte muesli door mijn strot te persen. Echter ik hanteer wel de regel: eerst het gezonde, en als er plaats over is (...zucht...) het ongezonde: eerst water, een stuk fruit, en sap, dan chocomelk en choco met boterhm, als ie er nog bij kan (...zucht, helaas...). Is het leven nu mooi en goed? Helaas:

We gaan naadloos over naar Het Abces. Mannekes! Ik heb een EI op mijn kaak,niet te geloven. Ik lijk André Vanduyn wel, met alle respect voor de man hoor. Ik moest dringend naar de tandarts, en zelfs de tandarts schoot gewoonweg in de lach. Niet normaal hoe DIK dat ding was.

dikke kaak 2

Om te lachen hee??? Nog een voor aanzichtje, om het leedvermaak helemaal rond te krijgen? Hierzie:

dikke kaak 1

En dat, fabelachtige lezertjes, is wat we dan een scheef bakkes noemen! Toen ik opstond zaterdagmorgen, zat mijn oog zelfs bijna dicht. Ik kon nauwelijks praten - een zegen voor de huisgenoten, we lagen hier constant dubbel van 't lachen, al deed dat lachen zeer. De tandarts nam een naald en prikte door de kaak heen vanbinnen, om de boel te laten draineren, maar er kwam alleen een bende rode bloedcellen naar buiten gespoten. Ik zit hier dus nog steeds met die voze kaak... Ik moet nu een antibioticakuur doen, a rato van 2000 mg/dag. Was ik van de pillendraaierij voor de rug vanaf en tadaam: nu dit weer. Mijn moe zou zeggen "'t kwaad moet érgens uitkomen". Maar toch niet dààr....

Bij de RVA arts was het plezant vertoeven met mijn scheef gezicht. Mijn rug is nu geen bezwaar meer voor welk werk dan ook, hoewel: trekken sleuren, dragen en heffen mogen nog steeds niet, maar... het rapport van de psycholoog trok zijn aandacht. "Zware ADHD", daar wordt niet mee gelachen. De arts was oprecht geïnteresseerd omdat hij zelf veel werkt met adhd-kinderen, en zich afvroeg hoe het dan afloopt eens men ouder is. Awel zo hé, werkloos, wroetend in de tuin, karotten groeiend tussen het gras, met een scheef gezicht achter de pc een blogske intypend wegens niet goed genoeg om wat anders te doen. Tjah.

00:27 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tuinieren, rugpijn, hernia, abces |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.