25-05-08

Eurhhh OOO GONGGGG!

Het was niet mijn intentie, maar ik deed het toch: kijken naar het Eurovision Song Contest. Erger dan dat, in een soort naïeve nostalgische bui, nam ik er plots een chocolaatje, een drankje én het hele gezin bij. Vroeger keek ik ook samen met mijn moeder naar "Teurosong". Dan hing er zo'n soort spanning in de lucht, want we kenden niet echt opgeklopte voorrondes, noch de kandidaten en liedjes. Ik stam bovendien nog uit de tijd dat er alleen in de eigen taal mocht worden gezongen.
We zonken dan in de zetel, en als "ta-ta-tarara-ra-raaaaaa-rara, tata-ta-ra-ta-taaaaa-tata" - en de blauwe achtergrond met een soort pluizenlichtwiel
op de buis verscheen, dan was 't zover.

eurosongachtergrond

Dan gaven we zelf punten; soms was er daartoe zelfs een roostertje ingelast in het TV blad of zo. Er was dan ook geen ellenlange reeks deelnemers. We kregen dan punten van Nederland, en soms van Frankrijk en/of Duitsland. En de Denen kregen punten van de Zweden en de Noren en omgekeerd. En Israël deed ook mee, wat bezwaarlijk Eurozone genoemd kon worden, maar ze hadden vaak schone liedjes. Ik zong hebreeuws als geen ander: "Haleluja, la-o-la, halelujaaa, Marie chocolaa..." Of groepjes zoals Brotherhood of Man, met de symphatieke snorrevent... Fin, ik herinner me de Eurosong-avonden als iets gezelligs, en iets waarvoor we thuisbleven, zowaar. Al was het dan om de winnaar op 't einde z'n Engelstalige versie uit de strot te horen persen.

Gisteren keek ik dus met m'n eigen gezin. Alleen naar de liedjeskermis, de puntentelling vraagt teveel stilzitten, ook al is die puntentoekenning iets geworden voor tussen de soep en de patatten. Wat mij betreft kan ze net zo goed op voorhand zijn opgenomen, zo'n eenheidssoep. Nee, ik kijk met andere ogen, oudere ogen, welzeker, maar vooral andere. Ik bedenk me hoe de gay community in het hele verhaal verweven is geraakt, en ik verheug me oprecht mee met rechtgeaar(s)de gays (no offense) om zo vrij en blij Europese verbroederingen al zingend mee te mogen maken. Het heeft zo iets luchtigs hee, en hupsch, en rozigs en vredigs en de-wereld-is-mooi-ish.
En ik kijk naar die Oost-Europese prachtwijven, die allemaal vol overgave met hun kont schudden, met schone benen en billen tot aan het gat, zoals wij zeggen. Wat mij steeds opvalt: als een Ukraïnse met de voeten op de grond stampt, dan stàmpt ze. Dat hebben ze wel, onze Oosterburen: overgave en vuur. Klauw klauw, brul. Mooi.
Wat zagen we nog? Extensions, gestreken haren, gebleachte paardengebitten, dikke dames, oude venten, pruiken, veren, afgezaagde kledingtruukskes, ... Kijk, ik vind de kwaliteit van die liedjeskermis als zijnde al jaren weggestroomd tussen de goorste zeik, maar ik moet het toegeven: het IS show. Je zal maar artiest wezen op het Eurosongfestival... Chapeau voor allen, de wansmaak ten spijt.

Wie won er ook alweer? O ja, die Rus, niet? Ik heb het lied nauwelijks gehoord; al wat ik me ervan herinner is de commentaar van Bart Peeters: zet een peer een citroen en een strijkijzer op een podium en dan heb je dit. Ik zou persoonlijk gaan voor Strijkijzer, Peer, en Zaag, maar goed, het voldeed.

De kinderen stemden volmondig op Ijsland, jammer dat de twee blonde 'dames' het niet hebben gehaald, ik vond het charming en very happy. Ik ben ook altijd blij als België niet meedoet. Dan ben je niet zo moreel verplicht om OF België weeral als de grootste sul af te breken, OF om België op te fokken en dan te gaan neuten over de politieke vriendjesstemmen en boehoehoeoneerlijk het was. Zonder België is het kiezen ongebonden, én je kan doorheen de avond zomaar van favoriet veranderen.

Over de presentatie zal ik het liever niet hebben. Ik heb me geërgerd over de haarkleur en het strijkijzergehalte van de presentatrice; ik heb me geërgerd aan die twee hyperkineten in de coulissen. Over het decor wil ik het wèl hebben: ik vond het grandioos, echt, wat een podium zeg, en al die schermkes en dingetjes en toeterkes en bellekes, weeehaaaa, ik ben voor!

De oneliner die ik onthou van Bart Peeters dit jaar is "De Bulgaren zijn DOOF! De Bulgaren zijn DOOF!" en dat omdat ze punten gaven aan die groep Rijpere Dames van Duitsland. O wat was dat Lé-Lijk, met alle excuses voor het rijpere damesrijk, waar ik ook toe behoor. Je hebt mensen die moedig gaan waar anderen nooit zijn geweest, maar deze dames waren er ook nog van teruggekomen, en hadden er duidelijk droeve tijden gekend, o jee.

Het vreselijkste lied van allen vond ik Azerbeidjan, de duivel en de engel: dat deed ronduit ZééR. Kunst, welzeker, ik doe het niet na, maar als zowel de duivel als de engel zich in de ballen knepen en elkaar de hoogste noten afpersten, dan ging mijn frontaalkwab resoneren. Pàààn, ien elke oathoek van maan bràààn, zou Clément Peerens "zingen"...

Afein, ik hou het hierbij. Ik stel voor dat we volgend jaar Bart en Yves sturen, geruggesteund en verkozen door de meer zuidelijke kant van het land, op Eurosong kan alles.

Yves Laurel en Bart Hardy

 

De commentaren zijn gesloten.