23-05-08

Pletpech

Hier gaan we weer voor een typische Wan-Toestand.

Gisteren was donderdag. Ik hou de dagen niet uit elkaar, laat staan de data. Je mag me op elk gegeven moment vragen welke dag we zijn, of welke datum we hebben, ik zal je aankijken alsof je me een of ander lang vergeten axioma vraagt. Dat gebeurt nu eenmaal als je niet in een dagdagelijkse maalstroom zit gedirigeerd door wekkers, gsm's, files, lunchpauzes, en zo meer. Nadeel is dat het ongelooflijk verwarrend is. Fin, hier wou ik het helemaal niet over hebben, hoe kom ik erbij, eigenlijk.

Gisteren kwam ik thuis met drie meiden. Jawel eentje meer dan anders, tijdelijk. Iedereen dikke lol natuurlijk - dat heb je als er iets anders dan anders is, maar helaas snel was de lol voorbij: Margot raakte boef met haar vingers tussen de autodeur geklemd, en gilde zich kapot. Ik moest uitstappen en helemaal rond om haar uit haar ietwat klemmende positie bevrijd te krijgen. Gegil en getier alom, meisjes huilende van al de commotie. Margot in een pot ijs geplant met haar vingertjes (het viel mee, het zal er wel geplet uit, maar tenminste niet weer ter hoogte van haar nagels...)

Een laag anti-trauma zalf, een zwachtel, en het euvel was net op tijd verholpen om weer in de auto te kunnen stappen en naar de logopediste te rijden.

Stefan zou Margot terug gaan ophalen, dus dat deed hij ook. Enige tijd later komt hij terug, met de lakonieke mededeling "dit is nu toch niet meer om verder te vertellen..."
Ik ben niet bij de pinken, vergeef me de woordkeuze even.
Hij toont me zijn pink: BLAUW en PURPER en geplet, wegens... per abuis z'n autodeur dichtgegooid wijl z'n pinker nog tussen zat! Hup, weer ijs, weer anti-trauma zalfke. Ocharme toch. De pink van pa zag er veel erger uit dan de twee vingertjes van Margot: papa had de deur wèl op z'n nagel gemikt.

Hoe erg het ook was, de toevalligheid dat er twee met hun vingers tussen de autodeur geklemd geraken binnen de twee uur, was eerder hilarisch. Konden ze opscheppen over de schoonste zwachtel. Margot was het voorval al snel vergeten; die heeft een rare pijngrens. Papa zat echter nog een tijdje een beetje sip en zuurkes in de zetel, lijdzaam het hevig kloppen in de vingertop te ondergaan. Chère toch, ge moet het maar tegenkomen. Zelf ben ik ook ooit zo een tijdje verdacht dicht bij een koffer van een wagen blijven staan omdat, zo bleek, mijn duim ertussen zat. Ik herinner me dat ik daar schoon bleef staan, en dat dat geen zeer deed, tot ze die koffer weer openden en de duim vrij kwam. Broeha, andere koek.

Later op de avond ben ik met mijn Plukkende Engel, zijnde mijn buikdanslerares nog op zwier gegaan. Het had wellicht iets van twee pubers samen, maar daar trekken we ons weinig van aan. We hebben ons in de wijn gesmeten, en helaas ook in de nacho's. Later in de nacht, of nog beter vroeger op den dag kwamen mijn darmen daar allerhevigst tegen in opstand. Wijn, thee en nacho's met straffe saus is dus niet the way to go. Weet ik nu ook weer.

Deze morgen was er geen. Ik heb de morgen nogal aan mij voorbij laten gaan, allez, toch de morgen zoals de doorsnee sterveling die kent tussen 6 en 10u. 5u heb ik gezien, maar dan niks meer tot half elf. En dan ben ik opgestaan gelijk een zot, omdat ik nu PER SE naar de markt wou. Maar zie: gelukt!

Ik zou nog vanalles moeten vertellen, maar ik moet toegeven dat mijne kop niet mee wil, en mijn lijf eigenlijk ook niet, en dus ga ik slapen. Excuses, maar ik ga effie crashen, anders komt het week-end weer in gevaar.

23:17 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vermoeidheid, pletwonde, auto, deur, trauma, wijn, nacho s |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.