21-05-08

Gewoon Ineke

In 't kort vandaag: goed geslapen, deze morgen weer pijnloos, joepie! Dat gaat al de goeie kant uit. Raar is wel dat ik een volledig rooie kop had gisteren, aangevuld met rooie décolleté. Nochtans niks van zon gezien (ben er niet tuk meer op, nadat er al 2 huidvlekken als een rotte plek werden uitgesneden...). De rooie kop wijd ik dan maar aan het Thaise voedsel-uit-een-zakje dat ik heb gegeten, een soort Chinese Restaurant Syndrome, zoals ik ooit al had. Nu, ook al sloeg ik bruin purper en groen uit, geen rugpijn hebben is het allemaal waard!

En nu wat Prinses Ineke, voor de rest wordt het een uiterst saaie dag, vrees ik.

Foeke klom achter Ineke het trapje op naar de boomhut. Toen ze elk op hun kussen zaten, was Foeke zowat aan het trillen van nieuwsgierigheid, want dit was de eerste keer dat hij zelf niet wist wat er te bespreken viel. Hij wist wel dat het belangrijk moest zijn, anders zaten ze hier niet. « OK, Ineke, als je nu niet gauw begint met je verhaal val ik binnen de twee seconden flauw van de zenuwen » begon Foeke. Ineke zat nogal ongemakkelijk, en wist niet hoe ze moest beginnen. « Wel, ik, eh, het is zo, eh, ik… » ze geraakte niet uit haar woorden. Toen ademde ze eens heel diep in, en dacht aan Nono, zo kwamen de woorden vanzelf ! «  Foeke, ik wil dat je heel goed luistert. Wat ik ga vertellen klinkt wel wat raar, maar ik zwéér dat het allemaal echt gebeurd is » Foeke keek nu heel ernstig, en knikte, hij zou goed luisteren. En Ineke vertelde. « Enige nachten geleden wou ik echt niet slapen gaan toen het bedtijd was. Dat begrijp je vast wel goed, want je weet hoe graag ik speel. Ik zat op m’n bed, en ik wenste dat ik nooit meer hoefde te slapen en toen kwam tovenaar Kashko, een heel klein tovenaartje, en hij sprak een toverspreuk, en hij zei ook nog dat hij Nono mee zou nemen want als ik niet slaap had ik toch Nono niet meer nodig zei hij, en ik heb Nono afgegeven, en o ja, hij zei ook nog dat ik het zeker moest weten, want dat ik ook niet meer zou groeien en ik zei dat dat ok was, en nu moet ik nooit meer slapen en dat is ook ok, maar ik wil wel Nono terug, maar toen Kashko terugkwam en ik zei dat ik Nono terug moest hebben werd dat tovermannetje erg boos en hij wou Nono niet teruggeven en hij zei dat ik de juiste vraag moest stellen en eerst moest bewijzen dat ik heel veel van Nono hield. En » , dit zei Ineke er een beetje beschaamd maar goudeerlijk bij « hij zei dat ik een ongeduldige en onbeleefde prinses was. » Ze slikte. « en nu moet jij me gewoon helpen om Nono terug te krijgen want ik mis hem veel te veel ». Foeke staarde naar Ineke met zijn mond wagenwijd open. « Wat zit je me nu toch stom aan te kijken Foeke ? » vroeg Ineke wat geërgerd. Foeke’s mond klapte dicht. « Wel, toe, zeg eens iets ! Heb je al een idee wat we moeten doen ? » - Ineke kon weer niet wachten.Nu Foeke over zijn verbazing heen was, schudde hij even zijn hoofd « wacht eens even, ongeduldige prinses » « hee, zeg, begin jij nu ook al » «  ssst » siste Foeke «  je overvalt me wel hoor, zeg ! Het is inderdaad het gekste verhaal dat ik ooit heb gehoord, en jij verwacht dat ik in een vingerknip een oplossing verzin ? Ik ben geen tovenaar hoor ! » Ineke beet op haar lip. « Sorry » fluisterde ze, en zat toen wel héél zielig te kijken… Foeke wist hoeveel Ineke van Nono hield en had medelijden met zijn ongeduldige vriendinnetje toen hij haar daar zo zielig kijkend zag zitten. « Ineke toch, » suste hij haar « het komt vast allemaal goed, en natuurlijk wil ik je helpen bij deze uiterst ernstige maar ook wel hele rare zaak » Ineke trok alleen haar schouders op, de gedachte aan Nono stemde haar verdrietig. « Kop op, Ineke » sprak Foeke vastberaden «  laten we samen no eens de woorden van Tovenaar Kashko overlopen » Dat Foeke haar zo goed begreep deed Ineke deugd en ze vatte weer moed. Even zaten ze elk op hun kussen, nadenkend met hun hoofd steunend op hun handen. Foeke begon het eerst «  Dus Ineke, wat we moeten te weten komen, is hoe je kunt bewijzen dat je zoveel van Nono houdt dat je hem voor niks ter wereld nog zou ruilen. En dan nog die vraag, we moeten denken over de « juiste vraag » ». Op die manier bekeken leek het bijna een simpele zaak ! Alleen waren de antwoorden niet zo simpel, vond Ineke. Hoe bewijs je dat je zielsveel van iemand houdt ? En wat kon die juiste vraag toch zijn ? « OOOOO ! ! ! ! » Foeke gilde zo luid, dat Ineke omhoog wipte op haar kussen en meteen meegilde « AAAAA ! » « Wat, wat ? wat ? » vroeg ze « wat dan : OOO ? » « O Nééé, » ging Foeke onverstoord verder « Wat O néé, hè Foeke doe niet zo stom, wat is er dan ? ? ? » « O Ineke, je zal helemaal niet meer groeien ! » « Ja, nou, en is dàt nu zo’n probleem ? » « Niet dan ? Ineke, denk toch eens na ! Jij zal niet meer groeien, maar alle andere mensen wèl… en, en ik ook… Ineke snàp je het dan niet ? En het Grote Feest, iedereen zal vast denken dat je ziek bent of zo, en de Koning en de Koningin, wat zullen die zich zorgen maken om jou… » Inekes ogen waren wijopen gesperd « Jééétje, » zei ze « mijn jurk… »« JE JURK ? ? ? » Foeke geloofde zijn oren niet « Ineke ! Foei ! We zitten in de boomhut van ‘belangrijke dingen’, we bespreken iets hoogst ernstig, de Prinses van Mooiland die voor altijd klein zal blijven, een doodongeruste koning en een verdrietige koningin, en jij denkt… aan een JURK ? ! Ineke, wat heb je gedààn ! » Daar en dan, in de boomhut, na de verontwaardigde woorden van haar aller aller allerbeste vriend, besefte Ineke plots dat ze een grote fout had gemaakt, en ze schaamde zich diep. Met prinsessenwangetjes rood van schaamte keek ze naar Foeke « O, Foeke, hoe moet ik dit weer goedmaken », vroeg ze. « Ik, eh, ik denk dat ik zo’n beetje een heel grote fout heb gemaakt die nacht ». « Dat kun je wel zeggen, ja » sprak Foeke streng. En als een wijze baas voegde hij eraan toe « maar fouten maken doet iedereen, en fouten zijn er om weer goed te maken » « Eu ?… » « Tjah, dat zegt mijn papa wel eens » lachte hij «  al weet ik niet helemaal wat hij bedoelt ».Het was ondertussen donker geworden in de hut, en een beetje koud ook. « Ineke, laten we morgen weer hier afspreken om verder te praten. Ik heb het koud, en zo kan ik niet denken » besliste Foeke. Voor het eerst zag Ineke het helemaal niet zitten om een hele nacht wakker te zitten. Het werd nog een nacht zonder Nono. Weer verwonderden Leo en Lea er zich over dat Ineke braaf en zonder gemopper naar bed trok. Natuurlijk wisten ze niet dat Ineke ook deze nacht niet zou slapen. Ineke zou deze nacht doorbrengen met nadenken. Ze deed toch maar haar piyama aan, dat zat makkelijker. « Oehoe, oehoe, joehoeoe » Daar was Hugo de Uil. « Dag Hugo » zei Ineke « Oehoe, goeie avond Ineke » zei Hugo. « Hugo… ? » « Ja prinses ? » antwoordde de wijze uil. « Hugo, ben ik een ongeduldige prinses ? » vroeg Ineke « Oehoeioeioei… »twijfelde Hugo «  daar vraag je me wat prinses ! » « eerlijk antwoorden hoor Hugo »spoorde Ineke hem aan «  Prinses Ineke, ik ben een oude uil, en jij bent een jong prinsesje. En jonge prinsesjes zijn, geloof mij maar, allemaal wel ‘s ongeduldig. Maar nu ik erover nadenk, heb ik in mijn hele oude wijze leven inderdaad nog nooit een prinsesje gekend die ongeduldiger was dan jij..." » Ineke zuchte luid «  Dank je, dank je Hugo voor je eerlijke antwoord ». « Prinses Ineke, je bent misschien het ongeduldigste Prinsesje dat ik ken, maar je bent ook het Prinsesje met het grootste hart die ik ken. Heel Mooiland houdt van jou, en jij houdt zielsveel van alle mensen in Mooiland, en dat is veel belangrijker om aan te denken. Neem het aan van een oude uil : met geduld word je niet geboren, geduld kun je leren, dus pieker er maar niet langer over ! » Ineke glimlachte naar de rustige vogel. « Hartelijk dank voor deze mooie woorden Hugo, ik zal eraan denken en af en toe oefenen in geduld als ik nog eens niet meteen mijn zin krijg. Ik leer het vast wel hoor, geduld hebben ! » « Oehoeja hoor, vast en zeker ! » verzekerde Hugo Ineke en vloog verder de nacht in. « Dag Ineke » Die zachte stem kende Ineke, dat was Mona, de maan, die zoals elke nacht hoog aan de hemel stond. « Dag Mona » antwoordde Ineke « Nog steeds geen slaap Ineke ? » « Nee, Mona, nog steeds niet. Al vind ik het nu lang niet meer zo fijn, om niet zoals alle andere kinderen ‘s avonds in mijn bedje te slapen » « Hoezo mijn lieve kind » vroeg Mona vriendelijk. « Ach Mona, ik dacht dat ik heel blij zou zijn om altijd te kunnen spelen, en niet naar bed te moeten net wanneer ik nog iets leuks aan het doen was. Ik wàs ook heel blij hoor, heel even. Maar nu weet ik het zo goed niet meer. Ik vrees dat ik niet goed naar Kashko heb geluisterd, en niet goed genoeg heb nagedacht. Mijn grootste wens was toen wel echt dat ik nooit meer op tijd naar bed zou moeten, maar gek genoeg is dat nu niet meer mijn allergrootste wens. Ik was te ongeduldig. Ik heb alleen maar aan mezelf gedacht, en niet aan papa en mama, en al helemaal niet aan mijn lieve Nono… »« Ach, lieve kleine prinses » sprak Mona zachtjes «  Maak je maar geen zorgen… Weet je, zonder die gekke wens van jou hadden wij elkaar misschien nooit ontmoet, en dan waren we hier nu niet aan het praten » « Dat is waar » bevestigde Ineke «  zo zie je maar » ging Mona de Maan verder «  in elke fout zit wel iets goeds, dat moet je onthouden » Ineke dacht er even over na en, hoewel ze nu wist dat ze een domme domme wens had gemaakt, was ze toch erg blij Mona te hebben leren kennen. « Ineke ? »vroeg Mona « Ja, Mona, wou je nog wat weten ? » zei Ineke lief. « Ineke, je zei dat je grootste wens WAS dat je niet meer zou moeten slapen, en dat je alleen aan jezelf dacht bij het uitspreken van die wens » « Ja, dat zei ik en dat is zo » antwoordde Ineke beleefd. « Nou Ineke, als je NU een wens mocht doen, wat zou je dan wensen ? » Daar kwam weer de diepe denkrimpel in Inekes voorhoofd. En nu kwam er een diepe zucht. Na een hele lange stilte zei Ineke eindelijk « Ik wens dat ik weer heerlijk kon slapen in mijn allerzachtste prinsessenbed, met mijn aller aller àllerliefste Nono in mijn armen ».

 

Commentaren

Ik vermoed dat die infiltraties met cortisone waren? Dan is dat rode hoofd volstrekt normaal. I know all about it... Helaas...

Gepost door: Zita | 21-05-08

De commentaren zijn gesloten.