16-05-08

Prinses Ineke

Ik zit hier onwaarschijnlijk verkouden te wezen en gorgel erop los, zowat gelijk mijne wc gisteren bij de stortbui... Hoe graag zou ik verder vertellen over mijn boeiende bestaan, doch ik ga in het bad.

Gelukkig is er de Prinses Ineke wil niet slapen soap. U krijgt bij deze twee afleveringen ineen:

Ineke zat nog steeds recht in haar bedje. Nu Kashko was verdwenen, greep ze naast zich om Nono te pakken. Maar Nono zat niet langer naast haar om mee te spelen. Dat deed zo raar. Zonder Nono bij haar zou het vast niet meer zo leuk zijn. Maar Ineke wou nu niet gaan treuren. Ze stapte uit bed, en begon in de speelgoedkoffer te neuzen.« O ! Ja, kijk ! Mijn favoriete puzzel ! » riep Ineke. Ze begon meteen ijverig te puzzelen. Na de puzzel was Ineke helemaal niet moe. Ze liep naar het raam en keek glimlachend naar de donkere hemel en de sterren en de maan. Een uil keek haar verbaasd aan. Hugo, de uil, dacht « Oehoe, wat doet zo’n mooi Prinsesje nu nog uit bed midden in de nacht ? » Ineke staarde uit het raam. Ze zag dansende vleermuizen, en kleine lichtjes, glimmende fladderende wormpjes. O wat was ze blij dat ze al dat moois zag, en niet in haar bed lag. De wind zong een nachtlied in de takken van de bomen, en Ineke neuriëde zachtjes mee. Wat wou ze dit hele avontuur graag aan de Koning en de Koningin vertellen, maar die lagen natuurlijk rustig te slapen. En toen zag Ineke de zon opkomen, en alles werd goud en geel en warm. « Oooh » zuchtte Ineke, « wat mooi toch ! » Ze zag een brutaal zonnestraaltje langs het raam naar binnen sluipen, over haar voeten, dan over de vloer en zo naar de muur. Er kwamen meer en meer zonnestraaltjes, die allemaal rond Ineke gingen staan. « Dag Ineke ! » riepen de zonnestraaltjes in koor « ben je al wakker ? » « Ja hoor » antwoordde Ineke, « van nu af aan ben ik altijd wakker » Dat vonden de zonnestraaltjes bijzonder vreemd, en terwijl ze gingen ronddansen in de kamer fluisterden ze elkaar toe dat niemand altijd wakker kon zijn, zijzelf gingen toch ook slapen om plaats te maken voor de maneschijn ? Ineke trok haar kleerkast open, en koos haar vrolijkste jurk om aan te doen : een glimmende roze, met een mooie strik en een wijde rok. Ze draaide zich om en zei « Nono, is dit niet mijn mooiste jurk ? » Maar Nono was er niet. Die had Kashko mee. « Zou Kashko hem nu knuffelen ? » dacht Ineke… Ze wou helemaal geen spijt hebben, tenslotte had ze nu wat ze zo graag wilde… Maar diep vanbinnen miste ze Nono heel erg. Maar het was een prachtige zonnige dag en Prinses Ineke huppelde naar beneden en gaf Koning Leo en Koningin Lea een dikke kus. « Goed geslapen, Ineke », vroeg Lea « Nee, mama, ik heb helemaal niet geslapen, dat moet niet meer van Kashko » zei Ineke. De Koning en de Koningin snapten er niks van en dachten dat Ineke een mooie en leuke droom had gehad. Zij waren al blij dat hun Prinsesje zo vrolijk was, en vroegen niet verder. Koning Leo vertrok naar zijn werk. Ook Koningin Lea had het druk ; zij moest beginnen met de organisatie van het « Grote feest van Mooiland ». Op dat feest werd iedereen uitgenodigd, er moest nog vanalles worden besteld : fruit, slagroomtaarten, broodjes…En het hele paleis moest versierd worden, zodat iedereen er zich meteen thuis voelde.Prinses Ineke dacht alleen aan welk spelletje ze zou gaan spelen met haar buurjongen Foeke. Verstoppertje misschien ? Of nee, eerst voetje-van-de-grond, en dàn verstoppertje, daarna kan ze samen met Foeke in hun favoriete boek kijken en dan konden ze om het hoogste schommelen, of een zandkasteel bouwen of bellen blazen…. Terwijl Ineke door het park vol bloemen en vlinders naar Foeke fietste, begon Koningin Lea met de voorbereidingen voor het « Grote Feest van Mooiland ». Dit keer werd het feest nog belangrijker, want het zou samenvallen met Inekes tiende verjaardag. Alle kinderen van Mooiland zouden komen, net als de kinderen van Leukland en Schoonland. De Koningin wou er voor Ineke een onvergetelijke dag van maken. Ondertussen speelde Ineke met Foeke. Ze maakten zoveel plezier dat ze de tijd vergaten. Ineke had vele vriendjes, maar geen enkele vond ze zo leuk als Foeke. In het geheim was ze zelfs een beetje verliefd op hem. Hij was erg grappig, en hij kon soms zo’n gekke gezichten trekken dat Ineke het haast in haar broek deed van het lachen. Ze vond hem ook wijs, en hij was altijd eerlijk. Soms maakten ze ook wel es ruzie, en héél soms was Ineke zelfs behoorlijk boos op hem. Maar ze bleef nooit lang boos, want Foeke was haar aller aller allerbeste vriend, en ze hoopte heimelijk dat Foeke ooit met haar zou trouwen… Daar dacht ze echter nu helemaal niet aan, want Foeke was net van de schommel gesprongen en was pardoes in een dikke vette modderplas terechtgekomen. Toen ze Foeke zo recht zag strompelen, vol klodders modder vond ze dat zo grappig dat ze bijna niet meer bijkwam van het lachen. Foeke stond er wat beteuterd bij. « Ineke, stop meteen met lachen of ik slinger je mee de modder in ! » riep hij « pak me dan, als je kan ! » plaagde Ineke, en ze liep weg zo hard ze kon. Maar Foeke was groot en sterk, en voor ze het wist zag ook haar vrolijkste jurkje zwart van de modder. « hahahaaa, Prinsesje van me » lachte Foeke « je lijkt wel zwarte Piet in een rokje ! » « Foeoeoeke ! Etenstijd ! » Dat was de stem van Foeke’s mama. Twee moddergezichtjes keken elkaar aan. « O jee, wat zal mama hiervan vinden ? » Foeke was een beetje bang dat mama die modderboel niet zou waarderen. « Nee, Foeke, toe, ga nog niet weg, dit is zo leuk ! » zei ineke. « Toe, laat ons naar de zwanenvijver wandelen, daar spoelen we ons schoon, en vragen de zwanen om ons met hun wijde vleugels droog te wapperen. Dan merkt je mama echt niks ! »

« Foeoeoeke ! » klonk het vanuit Foeke’s tuin. « Eh, Ineke, van al dat spelen kreeg ik honger hoor » antwoordde Foeke «  en mama zal er best wel om kunnen lachen wanneer ik haar vertel hoeveel plezier we hiermee hebben gehad » « Maar Foeke, ik wil helemaal niet dat je naar huis gaat ! » zei Ineke « Maar Ineke, het moet al laat zijn ! En ik heb echt honger. Bovendien staat het eten bij jou in het Paleis vast ook al klaar. We zien elkaar toch morgen weer?  Kom, laat ons maar naar huis toe gaan voor al die modder droogt en we hier voor eeuwig als twee kleistandbeelden moeten blijven staan ! » En weg was Foeke, naar huis en naar het eten dat z’n mama zo lekker had gekookt…

 Prinses Ineke zag er helemaal niet meer uit als een gelukkig prinsesje toen ze naar huis fietste. Ze vond het stom dat Foeke naar huis was gegaan. Toen ze het pad naar de grote paleispoort opfietste schoot het haar weer te binnen : Foeke moest misschien wel naar huis om te eten en te slapen, maar dankzij Kashko had zij nog een zee van tijd om verder te spelen ! En zo ging ze na een flinke douche goedgehumeurd bij mama aan tafel zitten.Koning Leo schoof mee aan tafel. « En, Lea, hoe staat het met de voorbereidingen voor het feest ? » « Heel goed, mijn lieve Koning, de bloemen zijn besteld, de uitnodigingen zijn verstuurd, de taarten, fruittorens en broden kunnen op tijd worden geleverd. Het loopt vlot, en dat is maar goed ook, want het feest is al binnen dit jaar ! O, Ineke, ik wou ook je jurk al bestellen, maar kind je groeit zo hard, dus wacht ik nog even op de kleermaker » « Mama ? Is Foeke ook uitgenodigd op ons grote feest ? » « Natuurlijk schatje, alle kinderen komen, het is toch ook jouw verjaardagsfeest ? » « Joepie ! Ik kan bijna niet wachten ! En als jullie het goed vinden, ga ik nu vast naar boven ! » Leo en Lea snapten er niks van. Deze morgen was Ineke zo vroeg op, en zo goedgezind, terwijl ze anders altijd knorrig was. Dat was te begrijpen, daar ze nooit op tijd wou slapen. En nu wou ze ineens helemaal vanzelf zonder gezeur naar boven ? ? ? Héél vreemd, dat vonden Leo en Lea ervan. Prinses Ineke was zo ongeduldig voor het Grote Feest, dat ze in haar kamer alvast wat wou dromen over hoe ze met Foeke zou dansen. Ze zat op haar bed, wiebelend met haar benen. Ze dacht na over de jurk die ze zou dragen, en heel even dacht ze dat Foeke dan misschien ook zou durven zeggen dat hij later met haar zou trouwen... Ach, wat wou ze dat Nono nu bij haar was, zodat ze hem alles zou kunnen vertellen. Zo alleen op haar kamer miste ze Nono verschrikkelijk erg. Zo verdiept in haar overpeinzingen, ging de tijd voorbij, en Ineke schrok toen ze hoorde dat de Koning en de Koningin gingen slapen. Het was ineens zo stil in het Paleis… 

Volgende keer in Prinses Ineke: Mona de maan doet Ineke twijfelen, en Kashko komt op bezoek, spannend heeeee?

23:24 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kinderverhaaltje, verhaaltje |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.