12-05-08

Maaaaamaaaaaa

Moederdag. En wat voor één zeg! Het was precies kerst, verjaardag, sinterklaas, nieuwjaar en pasen op één dag!! Ik kreeg zovéél: ontbijt op bed, een zelfgecomponeerde moederdagsrocksong van de meiden (heel straf!), de schoolkadootjes met versjes van de meisjes, een lekker riekende douche/badgel van Stefan, HET boek over Mindfulness, en als absolute onverwachte topper: een paar schoenen! Mijn lieve dochters hadden gewoonweg goed onthouden welk paar ik niet had gekocht wegens liquiditeitstekorten, en ondanks dat ik er absoluut GEK van was. Schoenen en ik... daar is iets mee. Ik herlééf in een schoenenwinkel, echt, het is ongehoord, eigenlijk. Dus daar stonden ze hé: mijn superoriginele (dure) van de norm afwijkende witte bottinekes, helemaal open bovenaan, en met een megacoole omahak. O, het was liefde op 't eerste gevoel. Ik zou ermee gaan slapen. Te gek dat mijn meisjes én de winkel, én de maat, én de rayon, én de schoen nog wisten. Zalige Schatten.

O ja, het VDAB gesprek verliep heel vlot, en was vrij verrassend plezant. De uitkomst is nog steeds dat ik een origineel niet binnen een bedrijfsstructuur passend intelligent afwijkend wezen ben, maar goed, hoe meer ik dat hoor, hoe minder het me stoort. Ik zal uiteindelijk mijn weg wel vinden, beter dan dit wordt het niet. Ik zal blijven depressies hebben, en blijven vervallen in hypermanie (ja, nu ken ik dat woord weer: ik las een psychiatrisch verslag van mezelf, en het is een wonder dat ik nog vrij rondloop als ik dat allemaal lees :-)), ik zal blijven balen en dwalen, en er zullen maar heel af en toe momenten zijn dat ik dat dwalen zal aanvaarden. Ik blijf dat "getalenteerd wild paard", dat "ongeleid projectiel" - maar zoals de vdab-man zei: goed dat er nog minder grijze mensen bestaan. Ik denk dat ik ook grijs ben hoor, maar dan zoals altijd op mijn eigen manier.

Gisteren was buikdansfuif. Ik keek ernaar uit, maar ik was doodmoe. Ik had nl de nacht voorheen weinig geslapen, gezien Poesjaaa niet nar huis was gekomen. Doodongerust was ik. Ik had een blauw vermoeden van waar ze zou kunnen zitten: in de garage van de buren. Opgesloten, want de buren zijn op lang week-end. Ik ben over de afsluiting gekropen, en ik hoorde het meteen: piep piep skratch skratch... O hemel. Ik reed naar de ouders van de buren (heb je in een landelijke dorp als 't mijne), maar die zijn wellicht mee op week-end. Ik werd gek van het idee dat dat beestje 3 dagen en 4 nachten in de stikkende hitte zonder drank moest blijven. Ik ben een rationeel mens, maar ik handel nogal impulsief: ik heb eh, een klein beetje ingebroken.Fin, in mijn ogen was het een goeie daad, een bevrijding maar ik denk niet dat anderen het zo zien. We kennen de buren hoor, daar niet van. Maar het hoort niet. Ik weet het. Stefan was weg met de meiden, en ik heb het hem verteld - de helft van tijd ben ik precies een klein kind dat z'n daden aan papa opbiecht, en dan zucht Stefan. Hij is de schade gaan opmeten, dewelke echt meevalt, het is een oude garage met rotte raamdingesen (gelukkig, in dit geval) en we zullen betalen voor een nieuwe ruit. Hm.

Dus: de fuif. Ik heb GENOTEN van het optreden van Samyra. O wat kan ze dansen, het is een vrouw waar velen jaloers op mogen zijn. Mooi, elegant, sereen, uitdagend, discreet, enigmatisch en bescheiden ...alles tegelijk. Ik bewonder haar enorm, zeker als ze danst, want dat is ontegensprekelijk mooi om te zien, maar ook als mens. Ik ken er weinigen die zo'n talent hebben, en zo'n leven hebben geleefd, die nog zo bescheiden zijn. Een groot mens, dat is ze. 
Ik had er ook een hennatatoo laten zetten. Ik was best bang, met mijn kleurstoffenallergie kon dat al es in een boebelboel eindigen, maar neen, geen allergische boebelboelreactie. Helaas ging ik er meteen mee slapen (met de tatoo, niet met de boebelboel), en nu is er niks meer van te zien; het pigment heeft geen tijd genoeg gehad, denk ik.

Nog een beetje Ineke om af te sluiten, nog steeds onder copyright Wan:

« Ik ben Kashko, de Tovenaar » sprak het mannetje. Nu werd Ineke toch een klein beetje bang, en ze trok Nono wat dichter tegen zich aan. « T-t-t-t-tovenaar ? » stotterde Ineke.« Jaaaajaaaa, Jaaajaaa, Tovenaar Kashko, ik kan je wel helpen om nooit meer te moeten slapen, prinses Ineke, Jaaajaaa ! » Het was een krakend hoog stemmetje, en Ineke vond het wat eng, maar ze vond dat Tovenaartje ook best grappig. « Nou dan, Tovenaar Kashko, welkom » zei Ineke « en zeg me nu : hoe kun jij me helpen om niet meer te moeten slapen, en altijd te spelen ? Toe toe toe, zeg het dan ! »« Tss tss tss » klakte Kashko met zijn tong « niet zo ongeduldig hoor. Je bent behoorlijk onbeleefd voor zo’n mooi prinsesje. Ik hoorde niet eens alsjeblief ! »Ineke schaamde zich, dat mannetje had wel gelijk. « okee », zei ze » Beste Tovenaar Kashko, zou je me dan nu ongeveer kunnen zeggen hoe ik voor altijd wakker kan blijven alsjeblieft please please please ? ? ? »« Hmmmm »… « Ok dan ».Kashko krabte in zijn lange baard en zei « Prinsesje, ben je het wel heel zeker ? Want als je niet slaapt, heb je ook geen heerlijk mooie dromen meer.. ; » « Ach, Kashko, wat héb ik nou aan dromen ? Ik wil spelen ! Natuurlijk ben ik zeker ! » Tovenaar Kashko klom helemaal naar boven, tot hij kon gaan zitten op het topje van Inekes opgetrokken knieën. « Prinses Ineke, om je voor altijd wakker te houden, moet ik een heel speciale toverspreuk uitspreken, » Ineke werd ongeduldig, wat sprak die tovenaar trààg « ja-a, spreek ze dan uit, toe, nu ! ! » « Niet zo snel ! » kraste Kashko, « er is nog iets : jij zal mij iets in ruil moeten geven, je allerliefste Nono » « Wààààt ? » vroeg Ineke « Nono ? Waarom ? » « Wel, » antwoordde Kashko « omdat Nono je allerliefste knuffel is waarmee je slapen gaat, maar als je niet meer slapen gaat, heb je Nono niet echt meer nodig, toch ? »  Dit vond Prinses Ineke ronduit akelig. Haar liefste Nono… Ze wou hem niet kwijt…Maar ze wou ook nooit meer slapen… Nono keek haar met grote droevige ogen aan terwijl Ineke hem aan Tovenaar Kashko gaf. « Hier » snikte ze « hier heb je Nono, en wil je nu opschieten met die spreuk ? ? ? »« Eh, niet zo snel » zei Kashko weer « er is nog een dingetje dat je weten moet » Ineke zuchte, haar blik op Nono gericht « Wat dan ? » « Nou » stamelde de tovenaar «  als je altijd wakker bent, zal je niet alleen nooit meer dromen, maar je zal ook nooit meer groeien . » Hier moest Ineke ineens hartelijk om lachen «  Dat is net heel leuk » zei ze « Ik wil toch alleen maar spelen, niet groeien ! Als ik groot ben kàn ik niet meer spelen, dus blijf ik liever zoals ik ben – al zal ik Nono vreselijk hard missen » dat voegde ze er nog aan toe, met een klein stemmetje. Heel even werd het stil in de kamer. En toen twinkelden de sterretjes nog sterker op Kashko’s jas en hoed. Ze schitterden zo fel, dat Ineke haar hand voor haar ogen moest houden. Plots vlogen de sterretjes de hele kamer door, en het stokje in Kashko’s hand zwiepte op en neer terwijl hij de toverspreuk uitsprak : « Twinkerblinkersterretjes van de nachtGeef mij al mijn toverkrachtTwinkerblinkersterretjes op m’n jasIk wou dat Ineke altijd wakker wasTwinkerblinker sterretjes op m’n hoedZorg dat Ineke nooit meer slapen moet ! » Nu zoefden de sterretjes rond Ineke, op en neer en rond en rond. Ineke kon haar ogen niet geloven ! Ze woonde wel in een heel mooi land, maar zoiets moois als al die zoevende twinkelende sterretjes had ze echt nog nooit gezien ! Bij al dat moois vergat ze Nono, en vergat ze dat ze nu nooit meer zou groeien. Ineke was even een heel erg gelukkig Prinsesje !Maar algauw doofden de sterretjes, en ook Tovenaar Kashko was verdwenen…

Wordt vervolgd...

De commentaren zijn gesloten.