08-05-08

Beroepsoriëntatie (Slot)

Zo, morgen heb ik het opvolggesprek bij de vdab. Daar wordt dan uiteindelijk "de weg" in uitgestippeld. Ik ben wreed benieuwd.

Ik wacht ook op de uitnodiging van de RVA-arts. Die moet oordelen of ik eigenlijk wel werkgeschikt ben. Stel je voor: misschien ben ik wel helemaal ongeschikt of zo. Te extravert, te entoesiast, te depressief, te dik, te oud, een mens zou zich van eender welk oordeel infeite geen zak mogen aantrekken, want beoordeeld zult gij worden...Ze moesten de 10 geboden maar es aanpassen naar 11.

Mijn grief van vandaag is: het leven is duur. Nog niet zo lang geleden ging ik naar de Delhaize en kwam er met ongeveer 60 euro van af voor een volle kar. Nu is dat geenszins nog het geval. Ik schrik er steeds weer van hoe DUUR alles is geworden; je komt er niet meer buiten onder de 100 euro voor een volle kar. En hetzelfde geldt voor shoppen in de Aldi: het werd duurder. Voor diezelfde kar betaal je minder dan de 100 euro van de Delhaize, maar voor 30 euro lukt het toch ook niet meer. Ik ben steeds slecht gezind als ik zoveel moet betalen. Wat heb ik mee? Wat brood, 6cola, 6water, 2spuitwater, aardbeien, sla, eten voor de kat, bananen, kaas, groene peper en een fles zonnecrème. 104,35 euro. Ongelooflijk.

Vandaag kreeg ik een shock: ik verkocht niet echt slecht op eBay, en het voelde zoooooo goed om weer wat zelfverdiende kleine centjes op MIJN rekening te zien staan. En wat zag ik deze morgen? Alle centjes WEG, hopla, foetsie. UH! Wat was er gebeurd? VISA schulden werden vorige maand per abuis niet betaald (fin, per abuis: ik heb nu eenmaal geen rotte cent, en ik heb wel rotschulden), nu stond er een béétje geld op de rekening en SNATCH, nu is het weg. Naar Visa. O ik heb geweend, wat zielig hé. Ik heb zo weinig centen, dat elke 5, 7 of 11 euro die ik verkoop op eBay wel een miljoen lijken. En nu is het dus weer weg. VISA gebruik ik omdat het ook geld is, en handig als de rekening weer even plat staat. Maar goed, het zij zo. Ik blijf het wel zielig vinden: ik stopte met roken, en "verdiende" zo al snel tussen de 200 en 400 euro. Waar zijn die???? Men zegt altijd dat roken duur is, en dat je geld beter anders besteedt. Zal wel waar zijn, maar, behalve wanneer je het sigarettengeld effectief systematisch in je matras stopt, besteed je het niet aan iets anders, het gaat op in andere rook. En eigenlijk is dat niet fijn. Roken en sigaretten waren voor mij en mij alleen. Ongezond, jawel, maar toch een budget voor mij alleen. Nu heb ik dat dus ook niet meer. Ik dacht dat ik met de "besparingen" bvb es een week-endje zou kunnen boeken hier of daar, of een paar schoenen kopen zonder schuldgevoelens, of gewoon een bijdrage kon leveren aan het huishouden. Njet, dus. Och ja, het zij zo hé, ik ga nu niet zitten zanikken.

Kom, laten we een vervolg breien aan Prinses Ineke wil niet slapen gaan, onder copyright Wan:

Ineke wou helemaal niet elke avond gaan slapen. Ze vond slapen saai. « Papa » zei ze dan « waarom mag ik niet gewoon wakker blijven en verder spelen ? Ik ga niet graag slapen. BAH. Slapen is gewoon liggen en nietsdoen ! ». Nee, Ineke vond slapen écht overbodig. Ze wou maar dat ze altijd wakker kon blijven, en naar de sterren en de maan kijken, en nog wat leren lezen, of puzzelen, of natuurlijk gewoon verder spelen met haar liefste Nono. En dus bedacht ze elke avond een nieuwe smoes om niet te hoeven slapen. Ze riep Koningin Lea, en zei dat ze wat wou eten of drinken. Of ze stopte haar kussen weg en riep Koning Leo om het te helpen zoeken. Of ze deed doodleuk haar kleertjes weer aan en liep naar beneden om te vragen of het alweer tijd was om op te staan. Of ze ging onder de douche staan, want van Koningin Lea mocht ze niet met natte haren slapen. Ineke vond elke avond weer wat nieuws, en de Koning en de Koningin vonden dit allesbehalve leuk. Als Ineke weer eens riep, moesten ze immers telkens weer alle trappen op in de toren waar Ineke sliep, en ze werden behoorlijk moe van dat trappen-gedoe.

Bovendien werkte Koning Leo elke dag erg hard ; het was een hele opgave hoor om zijn mooie land mooi te houden ! Hij besliste over welke bloemen en planten en bomen waar dienden geplant te worden ; hij controleerde of alle fonteintjes nog naar behoren werkten, en of alle rivieren nog boordevol gelukkige vissen zaten, en of alle vogeltjes nog floten, en of alle grasperkjes mooi werden gemaaid, en natuurlijk moest hij alle mensen van zijn land gelukkig maken. Elke dag ! Dus wanneer Koning Leo thuiskwam na zijn dagtaak, was hij al behoorlijk moe. Dan wou hij ‘s avonds gewoon rustig met Koningin Lea praten, over de mooiste bloemen, en de hoogste bomen, en haar vragen hoe hij de mensen nog gelukkiger kon maken. Maar dat gebeurde dus nooit, want elke avond liep hij trappen op en af, om te luisteren naar Ineke die maar niet wou slapen.

Natuurlijk dacht Prinses Ineke nooit aan hoe hard haar papa werken moest, ze dacht alleen aan hoe ze nooit meer naar bed zou moeten. Op een avond, toen Ineke haar mama al vier keer en haar papa al zes keer naar boven had geroepen, zat ze rechtop in haar bed. Ze praatte tegen haar lieve knuffel Nono. Ze was met Nono aan het overleggen of ze de Koningin zou roepen voor de vijfde keer, of de Koning voor de zevende keer. En vooral waarvoor ze hen kon roepen deze keer. Terwijl ze aan het nadenken was zei ze luidop « oh, Nono, waarom moet ik toch elke keer weer slapengaan ? Ik WIL helemaal niet slapen. Nooit meer ! Echt niet ! Waarom snapt niemand dat ik altijd wil spelen, dag én nacht ? ? ? » « IK SNAP HET ! IK SNAP HET ! » klonk ineens een vreemd krakend stemmetje. « Hee ? ? » Ineke keek naar Nono. « Nono, heb jij dat ook gehoord ? » Nono keek een beetje verschrikt.« IK SNAP HET ! IK SNAP HET ! » klonk het weer « Ik kan je helpen ! Ik kan je helpen ! »…En toen zag Ineke het : op het einde van haar bed zat een héél klein mannetje. Hij had een lang wit baardje, en hij had een gekke paarse punthoed op. Ook zijn jasje was lang en paars. En op al dat paars zaten wel een miljoen sterretjes die sprankelden en schitterden. Dat mannetje was nog kleiner dan Ineke’s voet !« Hee ! » zei Ineke weer « Wie ben jij, en wat doe je op mijn bed ? ? » Nu kwam dat rare mannetje over Inekes deken gewandeld. In het licht van al de sterretjes op z’n jas, zag Ineke dat hij een klein zilveren stokje in z’n hand had.

wordt vervolgd...

De commentaren zijn gesloten.