18-04-08

Van dagen die voorbij gaan

De dagen komen, de dagen gaan. Waarvoor we al van geluk mogen spreken, want als ze niet komen, zijn we dus dood. Er gebeurt niet te vet veel verder, behalve dan het niet dood zijn.
Gisteren moest ik vroeg uit de veren, omdat ik om half acht al in het ziekenhuis moest zijn, om eindelijk es komaf te maken met die rugpijn. Het is gewoon niet fijn om zo als een oud wrak en tikkende tijdbom rond te scharrelen. Ervaringen in het ziekenhuis zijn niet mijn favoriete. Ik verval dan in een soort smetvrees, waardoor ik zelfs de knop van de ziekenhuislift niet durf indrukken en zo van die dingen. Vervolgens vind ik ze niet fijn, omdat het meestal betekent dat je samen met andere mensen in een wachtzaal moet zitten, en dat is hoogstongemakkelijk. Het lot gooit nogal wat "gemenste" samen in zo'n zaal hé. Ik was er gelukkig heel vroeg, zodat ik niet door een dubbele rij geërgerde ogen naar de laatste stoel in de rij moest lopen. Het is zo hé: kom binnen in een wachtzaal, en je hebt eerder vijanden dan vrienden. Je ziet de mensen denken: die is NA mij, dat moet geregistreerd worden. Je ziet ze keuren of je snottert of mankt of een hoofddoek draagt. In Vlaanderen gaat het om de afwijking, waardoor snotteren en hoofddoeken in dezelfde rij staan. Je mag niet te ziek ogen, of je bent een bedreiging, en te gezond ook niet, of je bent ook een bedreiging. Of als je zo'n slijmerige hoest hebt: geheid zie je iemand schijnbaar ongeïnteresseerd van z'n boekje opkijken. Krijg de tering ergens anders. Maar bon. Ik smste gewoon even naar Stefan dat hij niet mocht vergeten de meiden vanaf 08.00u in te schrijven voor hun sportkamp deze zomer. En voilà: een vrouw rechtover me begint tegen haar man te spreken "dat het toch wat is, met de gsmmen tegenwoordig, entiens, dat mocht toch niet in een kliniek?" Ik heb de gsm goed zichtbaar voor me gehouden, en af gezet. Weer rust in de rangen. Voor eventjes maar, want dan kwam de verpleegster (die begint pas om 08.30u, wat genoeg ergernis veroorzaakte in de oudere rangen 't es een schande, dasse de menschen een afspraak geevn ten achten sneugtings, wejtend da de infirmière der mor loatere es.
Nog erger werd de schande, want de volgorde verliep volgens de afspraken. En dus gingen mensen die er later waren soms eerder bij de doker dan mensen die er vroeger zaten, maar later een afspraak hadden. Stress, jongens, zelfs in de wachtzaal, waar je niks anders behoort te doen dan wachten en mensen keuren en tijdschriften lezen over de mode van de zomer drie jaar terug. 

Bij de dokter zelf viel het mee. Ten eerste is het een waarlijk knappe man. Daarbij is mijn hernia wellicht weg, maar ik heb wel botletsel. Wat zal blijken bij de volgende scan. Ik zal wellicht de geneugten kunnen proeven van een paar injecties met kraakbeen versterkende middelen, en een sportbegeleiding. Komt hopelijk goed, zonder operatie. Feit is wel dat ik nu meer uitleg heb gekregen bij de scan van 3 jaar geleden. Ik had een EI een APPEL van een uitstulping op mijn rugwervel, niet schoon om te zien. En het ging vanzelve weg. Alleen zijn mijn schokdempers nu aangetast. Ik zal nog vlotjes en rap kunnen rijden op de vlakke weg, zei de dokter, maar een cross-country door de bossen in de modder moet ik vergeten. Kan ik mee leven.

Na het ziekenhuis wou ik naar huis rijden, maar sloeg links af ipv rechts. Ik belandde in de buurt van de BioPlanet, en ging er wat eten kopen. Zaaaaaalige winkel. Maar iets te duur voor mijn portemonnaie. Toch blij dat de kindjes nu graag gedroogde bananen en appels eten ipv snoep. En havermoutpap ipv Chocopops. Was het proberen waard. Vervolgens wou ik weer naar huis rijden, en sloeg verstrooid af aan de verkeerde afrit. Waardoor ik me kweetniewaar ging gaan bevinden. En toen besefte ik plots dat het woensdag was, en dat ik de kindjes  moest gaan halen. Paniek! En mijn gsm was plat, uiteraard. Ik perste er toch nog een smsje uit: ben verloren gereden, help:ga jij kindjes halen?... Gelukkig was Stefan niet op de baan, ik zat ergens tegen Vinderhoute op weg naar Eeklo, denk ik. Niet lang daarna ben ik met de wagen op een veerboot gereden, en kon ik zo het kanaal over naar bekendere streken. Jongens toch. Kindjes waren al thuis. We aten de soja-seitan burgers met spinazietagliatelli en spinaziesaus. Mmmmm.

Vandaag ben ik fout opgestaan. Slecht humeur, moe, ambetant. Ben weer in bed gekropen, heb daar nog een paar nachtmerries verwerkt, allez, ochtendmerries indien u wil. Ben dan aan de slag gegaan in het huis. Donderdag hé: kuisen. Ging niet echt vooruit, maar het is doenbaar. Koste twee Biofenac tegen de rugpijn na het opmaken van het bed, maar goed.

Ik heb me nu de hele week opgesloten in het huis. Dat is niet goed. Ik weet niet echt waarom ik dat doe. Het is weinig boeiend, weinig plezant, weinig uitdagend, en zwaar vereenzamend - doktersbezoeken en verdwaalde toeren uitgezonderd. Geen tai chi, geen buikdans. Je leest het goed: geen buikdans. Erg hé, ik vind het ERG. En dom ook. Volgende week moet ik net op dinsdagavond naar de scan, maar ik hoop er buiten te zijn tegen de dansles. Ook al doe ik niet mee, ik neem me voor volgende keer te gaan. Ik moet. Als ik niet meer ga dansen, of wat er in mijn geval voor moe doorgaan, dan stopt alles. Niet doen Wan, NOT.

Ik heb weer iets impulsiefs gedaan, waar ik het nog niet over zal hebben. Gewoon om mezelf de moeite te besparen u later weer te moeten meedelen dat ik het heb verknald. Het is geen werk, no worries. Komt wel. En nu ga ik slapen. Ik MOET erin slagen mijn ritme wat evenwicht te bezorgen, een gezond evenwicht. Dat is niet vier avonden aan een stuk rond drie in bed kruipen, er vier ochtenden rond zeven uit kruipen en de vijfde dag mottig opstaan en doorslapen tot elven, om dan de cyclus te herbeginnen. Ik snap niet waarom het altijd drie tot vier dagen duurt voor ik moe ben. Soms ben ik dan ineens zo moe, dat ik twee dagen aaneen zou slapen. Raar mens. Bestaat dat? Mensen die drie dagen en nachten wakker zijn,en dan twee dagen en een nacht slapen?  nog een mooi gezegde van Lucebert om af te sluiten:

"Alles wat waarde heeft is weerloos".

Waar hé.

De commentaren zijn gesloten.