15-04-08

GEEN WERK (final)

Het is welletjes geweest. Tijd om het fijne hoofdstuk van het Veronove - avontuur af te sluiten. Ik weet trouwens niet waarom, maar soms bekruipt me het gevoel dat deze blog er voor iets tussen kan zitten. Of dat zo is zal ik nooit weten, en als dat zo is, dan is het best dat ik het werk niet heb. Ik vraag me, dit gezegd zijnde af: stel dat werkgevers het dagboek van al hun werknemers mochten lezen... Als de werkgevers niet in staat zouden zijn feit van fictie, en gevoel van ratio te onderscheiden, dan wordt wellicht 3/4 van de werkende bevolking op staande voet ontslagen... Maar wederom: ik weet niet of de blog ermee te maken heeft. Het feit is dat de blog bestaat, en dat hij welzeker een risico vormt. Triestig genoeg.
Nee, ik moet hier even op voortborduren, ik kan het niet laten. Kijk, STEL dat een potentiële werkgever hierop terechtkomt, en leest dat ik mezelf tot enige minuten voor het sollicitatiegesprek als een beest heb beschreven. Dat is natuurlijk redelijk angstaanjagend. Maar wat zegt het? Ik zou dan ten hoogste kunnen begrijpen dat een werkgever zich wat bedrogen voelt. Mocht ik dan zelf die werkgever zijn, dan zou ik zeggen tedju, dat had ik niet door. Maar om dan meteen te gaan lopen, dat zou ik niet doen. Ik zo wellicht zeggen: amai, die kon het goed wegsteken, als ze dat kan, dan kan ze wellicht stront verkopen met een strikje rond! Of misschien zou ik zeggen: oei, klinkt nogal een heetgeblakerd vrouwmens. Maar ja, het is stil waar het niet waait, en in z'n eigen huis mag men zijn wie men wil, zelfs een beest. Ik ken huizen waarbinnen ergere dingen gebeuren, en die mensen gaan elke dag werken met een smile op hun face. En als ik dan een werkgever van het filosofische type was (dewelke ik DACHT dat Veronove was, toch eentje met hogere principes) zou ik misschien blij zijn met wat ik weet, en de bedenking maken: dat kind moet het huis uit, die heeft nodig wat omhanden, wel, we gaan haar wat omhanden geven. Maar goed, allemaal veronderstellingen. Had mijn zus vier wielen dan was ze een autobus, zeg ik dan, maar ik heb geen zus, nietwaar.

Dus, de sequel en de finale (HOOP IK) van het verhaal:
Ik kreeg wederom een telefoontje van GIL Interim. Ze vroegen of ik rond een uur of 3 tot bij hen kon komen. Ik, gisteren totaal verward, zeg nogal leeghoofdig "OK". Ik heb nog maar net de telefoon afgelegd, en ik bedenk me: euh...waarvoor moet ik nu juist gaan? Dus hup, ik bel terug. (Ja nekeer dat een mens aan het blunderen slaat hé). Ik vraag dus: waarom willen jullie mij zien? (Ik wil dat weten, omdat ik niet voor Piet Snot of een koffieklash naar daar wil rijden, parking zoeken, parking betalen, etc etc). Van alle antwoorden dat gegeven konden worden, luidt ht antwoord van GIL : "Om u onder vier ogen even te vertellen wat de reden is geweest van Veronove om van gedacht te veranderen." Waarop ik zeg " Ah, zegt u dat maar over de telefoon". Neen, dat kan niet. Ik zeg "oei, dan moet het wel een zéér zware reden zijn, als het moeilijk over de telefoon te zeggen is. " Nu, ik weet zelf ook dat het beleefder en zo, meer business like is, om zo'n dingen face to face te bespreken, dat wel. Maar in dit geval, is mijn vertrouwen in GIL al lang piepedada na de vorige telefoontjes en uitspraken, dus ze mogen doen wat ze willen. Maar neen, ze blijven erbij dat ik moet afkomen. Ik dring nog even aan: "zeg het toch gewoon aan de telefoon". Neen "Het is beter dat je naar hier komt, zodat we je kunnen zeggen wat je best doet, hoe je je best gedraagt bij een volgende sollicitatie, als je ooit nog werk wil vinden...Het is in het belang van je eigen toekomst." Ik zeg: OK, leg af, en denk: NO WAY.

Dit is nu toch om te kakken hé. ZIJ belden MIJ. IK werd VOOR HUN OMZET TE SPIJZEN aangeworven, contract en al. HUN klant gooit me weg, en ZIJ gaan MIJ dan zeggen wat ik fout deed... Tot voor enige weken kende ik noch GIL, noch Veronove. De arrogantie, van een interimbureau met meisjes van hoogstens 24 jaar, om mij dan ten eerste als hun bron van omzet NIET te gaan verdedigen bij hun "klant", en mij dan ten tweede op basis van wat hun "klant" zegt even de les te gaan spellen, dat is er over. Te denken dat deze rimpel in mijn bestaan van enig belang is voor de rest van mijn leven... Nee, sorry. Wandoeniemee. Daarenboven is de informatie van Veronove aangaande het waarom van hun afwijzing, van geen enkel belang voor mij. Veronove wijst me af, omdat er een economisch betere oplossing bestaat, hoe je het draait of keert. En ik denk dat die oplosing niet van bij GIL Interim komt. Ik zou 1800 euro bruto verdienen, lager kan niet. Daarom viel ik in de smaak, daarmee kon Veronove naar hun interimbureau stappen, die een geschikte  jonge kandidaat van uit de buurt had, maar die meer vroeg. Ik heb wellicht gewoon goed geholpen om de prijs te drukken. Ik denk niet dat Veronove dat tegen GIL zal zeggen. Veronove wou denk ik zowel van GIL als van mij af, ze hadden een andere vis op het oog, en moesten dit strategisch aanpakken. VERONDERSTEL IK, dit zijn bedenkingen, geen feiten, let wel. Ik wil alleen uitleggen waarom het waarom van de zaak van geen belang is. WAT veronove ook te zeggen had over mij tegen GIL, het kon niks goeds zijn. Om iets goeds wijs je nl geen mensen af. GIL zelf is ook niet blij, want door dit verlies vloog een beetje omzet weg. Ik ben dus voor beiden de pineut, en beiden moeten aan mekaar toegeven dat ik niet geschikt ben voor de job. Ze moeten elkaar in stand houden, niks aan te doen. DUS: waarom moet ik dan bij drie meisjes met een pak minder ervaring met gebogen hoofd gaan zitten luisteren wat ik allemaal fout deed? Ik zal u zeggen wat ik fout deed: niks. Ze kenden me niet eens, ik was een pion. Ik ben daar niet eens kwaad voor, zo gaan die dingen. Maar ik ga niet de belachelijke vernedering ondergaan en parking gaan betalen om willens nillens op mijn kop te gaan laten schijten door drie goed bedoelende meisjes van de helft van mijn leeftijd.
Dus om exact 15.00u stuurde ik hen een mailtje, dat ik afzag van de afspraak, om de redenen die ik net beschreef. Ik zei dat ik best naar hun advies zou komen luisteren, eenmaal ze zelf de 40 voorbij waren, en nadat ze zelf 10 werkgevers hadden gehad. Nu is hun advies denk ik toch, net iets te beperkt, en te gekleurd. En mijn zelfvertrouwen zit danig onder nul, zodat ik meer afbraakwerken ten allen koste moet vermijden. Vandaar, dus. En nu wil ik er niks meer over horen.
Het is een jammere zaak, ik kreeg weer es een lekkere dreun right in the face, het is jammer, maar het is zo, het leven. Jammer dat het niet goed liep, maar goed, zoals ik zei, ik kan het niet als méér zien dan een rimpel in mijn verder oeverloze stilstaande water bestaan.

Ik zal me ook niet laten onderdompelen door mijn schoonvader die ineens weer beeld zonder klank gaf, omdat een loser in de familie niet zo aangenaam is; ik zal zelfs proberen om de woorden van mijn moeder "het ligt aan jou, het is allemaal jou schuld, en IK mag het weer aan uw vader gaan vertellen, en hij vindt het al zo'n schande, hij zegt niks meer, wat scheelt er toch met jou, zo'n diploma's en geen werk. Je had moeten doen wat ik je zei om te doen" En daarmee bedoelt mijn moeder dat ik ofwel advocaat had moeten worden, ofwel examens had moeten meedoen om aan 'de Staat' te gaan werken. Ik zal er niet verder op ingaan. Wie deze blog volgt, zal me al beter kennen dan mijn moeder, dat is niet zo moeilijk. Iemand als ik die aan de staat werkt, dat is zo'n beetje even gepast als Bin Laden op de koffie bij Bush, keuvelend over god de vader. Sommige dingen gaan niet samen.

Dus voilà, deze wonden kunnen nu weer helen, life goes on. Ik gun iedereen al het geld, al de fijnste jobs van de wereld, het grootste geluk ooit, maar ik vraag er 1 ding voor terug. Laat me nu eens allemaal gerust. Het spijt me ten zeerste te moeten zeggen dat het me allemaal worst zal wezen. Wees gewoon gelukkig, stoef niet met wat je hebt, uiteindelijk is wat je bent het enige wat telt - en het enige waarop ik zo arrogant zal zijn om te beslissen of ik je nog in mijn omgeving wil, of niet. Ik ben het gezeik meer dan moe.

Commentaren

zo is het.... je bent wie je bent en daar gaat het om..!! groetjes van arie.

Gepost door: arie | 15-04-08

voor alles jezelf blijven in deze dolle wereld

Gepost door: marleen | 15-04-08

Goed zo, kom op voor jezelf en laat de anderen maar in hun eigen vet stoven...

Gepost door: Nog een trouwe fan, en...een beetje meer | 17-04-08

Ik krijg je tekst niet gelezen want nee ik heb de post eigenlijk niet gelezen maar wel alles rondom op je website en eigenlijk krijg ik gewoon instantly een geweldig gevoel bij je site :) Adhd mama, respect!! Het allerbeste en wunderbare positive vibes gewenst, van mezelf.

Gepost door: ikzelf | 17-06-09

De commentaren zijn gesloten.