09-04-08

Rilatine Dreamin'

Hohohoooo, wat panikeren we erop los! Ik ben de laatste tijd wel meer eh, hoe zeg ik dat best, eh, extreem qua gedrag. Mocht ik van niet beter weten, ik zou echt zweren dat mijn milde bipolariteit zwaar naar manisch depressief aan 't neigen is. Maar neen u hoeft dat niet te geloven, ik ben een doodgewoon mens, met enige onafgeronde kantjes aan, da's alles.

Gisteren ben ik niet naar de buikdans geraakt, en dat komt omdat het gisteren zo'n extreem emotionele dag was. Om maar iets te zeggen: ik ben erin geslaagd om de telefoon effie straal door de living te slingeren vanwege plotse zeer hevige hysterische bui. Ik heb 'm niet door het venster gekegeld, gelukkig, en ook gelukkig gooien mijn meiden elke avond opnieuw de kussens uit de zetel, dus het ding is zacht geland en was niet naar de sjokkedezen. Vervolgens ben ik wat met de deuren beginnen slaan, heb mijn bazaar vergaderd, en ben in achteruit plankgas van de oprit gereden, met mijn ogen toe. Hmmm, al redelijk extreem, maar ik ben niet tussen de koeien beland. Dan, in volle furie plankgas de straat uit, Stefan flabbergasted en ook woedend thuis achterlatend. Ik ben naar de E40 gesjeesd al gillend in de auto. OK, zwaar derover, ik weet het. Ik zou over die E40 laag naar Zaventem vliegen, daar met mijn VISAkaart de eerste beste vlieger nemen, en fuck it all. En kwaaad dat ik ben, amai, mijn keel ontploft bijna van woede, erg hoor! En maar wenen en gillen achter het stuur. Ge zou dat moeten filmen, ge hebt humor voor enige jaren ver op uwen TV. Ik passeer Erpe Mere, en ik denk: och awel, ik ga toch maar naar die sollicitatie. Dus ben ik daar toegekomen, mascarasporen langs alle kanten, rooie ogen... Beautiful. Naar de wc gelopen, en mijn gezicht met wat wc-papier in model geplamuurd. Mij op de wc gezet en tai chi gedaan: ingekeerd, naar het centrum, ademen, in, uit. Controle. En dan ben ik naar het interview gegaan. Ik tegenover 4 mensen. Ik ben gek, man, echt, geen mens die me daar had geloofd mocht ik verteld hebben wat voor een beest ik nog geen uur tevoor was...

En ik heb de job. Kijk maar es: www.etceterra.be of zei ik dat al? Ik had geen gsm meegenomen, ha neen, als ik zeg "fuck it all" dan bedoel ik dat ook, dan neem ik geen gsm mee, dan worden alle banden doorgeknipt. En dus kon ik daar weeral alleen zitten gillen in mijn auto, van blijdschap, deze keer. Ik ben naar de winkel gereden, heb champagne gekocht en een zak chips, en ben naar huis gesjokt. Gelukkig haalde Stefan de meiden. Ik kwam binnen met mijn zakske chips en mijn fles, en we zijn in mekaars armen gevlogen. -aaaaaah romantisch hé. Ik stamelde: "eh, sorry en ik heb nu ook nog werk". En dan zijn we zowat beginnen blèten -een beetje, en we hebben gedronken, santé!

Ik vertelde dat Etceterra wel iets zag in iemand die licht excentriek was. Stefan zei iets à la: "UH! dat dacht ik ook , dat jij licht excentriek was, maar je bent verdomme ronduit zwaar geschift!" Tjah. Het is inderdaad nogal raar, iemand die om god welke reden hevig ontploft, het dan aftrapt, en dan terugkomt ook nog met werk. Maar goed, iedereen heeft wel zijn slechte kantjes hee, de mijne zijn alleen nogal opvallend, en iedereen mag er altijd van meegenieten.

Ik heb gehoord dat er een rare ziekte bestaat: frontalo-temporale dementie. Je wordt er super creatief van in het begin (zo schreef Ravel zijn Boléro), en dan word je zo gek als een achterdeur. 't Is een wrede wereld, en het bewijst dat er een dunne lijn loopt tussen gek en geniaal.

Om de zaken een beetje in de hand te houden hier, ben ik aan de rilatine gegaan. Het verricht wonderen. Alleen de terugslag is wreed: ik vergeet de volgende pil altijd, en dan word ik een wrak. Maar goed, er vliegen al geen telefoons meer in 't rond en zo. Ik ben volop bezig om de opvang van de meiden een beetje te regelen tegen dat ik uit werken ga. Want het is en blijft een enorme dreiging voor ons huishouden... Ik moet werken op zaterdag, niet op zondag, niet op donderdag. Het gevaar is, dat ik donderdag de kuis zal moeten doen, en zondag de was en de strijk. En ik zal geen enkele avond voor 19.00u thuis zijn. Heavy stuff voor een adhd-mens. Ik heb me voorgenomen om op donderdag NIET te gaan huishouden, toch niet persé. Ik zal donderdag omdopen. Ik doop alle dagen om, wist je dat al? Waandag, Zinsdag, Doensdag, Zonderdag, Mijdag, Katerdag en Kondag. Mijdag was vroeger Brijdag, het is al iets opgewaardeerd... Natuurlijk zal er hier gekuist moeten worden, maar of dat nu per definitie op mijn vrije dag moet? Da's niet fair hé, ik zal er zelfs niet meer zijn om het vuil te maken, dus waarom zou ik het dan alleen opkuisen op MIJN VRIJE DAG??? Toch? Jaja, het zal misericorde worden, I know.

Tussendoor heb ik wat dingen verkocht op eBay. Je leest het goed: dit warhoofd verkocht dingen op eBay. Vervolgens moest de admin daarvan in orde komen, wat een harde inspanning vergt van een warhoofd. En dan moet het verstuurd geraken... En dan kom ik buiten bij de post, en zes minuten later besef ik dat ik de verkeerde kleertjes naar de verkeerde mensen heb gestuurd. AARRHHH! Rush terug naar de post: menéér menéér menéér!! Heb je m'n pakjes nog? OE! Gelukkig zeg, skritch skritch, adres doorschrappen, nieuw adres erop, klaar, oef, zucht. Kreun. En er staat nog vanalles te koop. Als dat maar goed komt. Je moet dan nog weten, dat ik nooit had gedacht dat iemand wat zou kopen. En dus had ik de kleertjes weggestoken. En dus wist ik niet meer waar, en moesten we hier met z'n vieren in volle paniek beginnen het huis omdraaien op zoek naar de verkochte, én betaalde verloren kleertjes. Met mijn geheugen wist ik zelfs niet zeker of ik de kleertjes niet achteloos a la och, ze kopen dat toch nooit in een container had gekieperd of niet... Maar kijk, we vonden ze terug, en alles kwam goed. Tot hier toe. Het is me wat hé, in dit huis? Heeft u dat nou ook? Of wat dacht u van deze:

Ik wou weer es aan het koken slaan, en ik vond een veggie menu voor de hele week, MET boodschappenlijstje. Wat kan er makkelijker zijn??? Dus ik kook. Prei-linzentaart. TAART weet je wel. Alleen staat er nergens iets van deeg of zo. Gaandeweg besef ik dat wie Taart zegt, wéét dat er deeg aan te pas komt. Ik heb geen deeg. Dus wordt het een vegetarische paté-ish iets. Hm. Heeft u dat ook? taart maken zonder deeg en zo? Maar zie: wederom: alles was op, mjum mjum. Deeg of geen deeg, 't was lekker, en 't was allemaal op, meer moet dat niet zijn.

Ik heb nog zoveel te doen... Van dingen op de PC, over doktersafspraken voor de meiden, vakantietoestanden, de tuin is een ramp (ik heb wel het kippenhok uitgemest en de ren omgespit au RUG au au au), één schilderij nog, verjaardagen niet vergeten, website aanpassen ... Ik ga flippen, het kan niet anders. En daartussen dan de perikelen in de sociale omgang. Waarom moet het allemaal zo moeilijk???? Ik ben maar ne mens hé. Ne verwarde mens, maar ne mens.

22:37 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ola, Pola, rustig maar, diep inademen en er voor gaan, ben zeker dat je dat kan...de rest wijst zichzelf wel uit. eén dag met een keer en je komt er wel

Gepost door: tatanne | 10-04-08

De commentaren zijn gesloten.