06-04-08

Druk, voor een werkloze

Het is weer van dattem: ik ben al enige dagen enorm goed gezind. Dat kan niet blijven duren. Ik ben niet uitgesproken manisch, maar het scheelt niet veel. Ik heb geen idee hoe het komt dat ik nu begot ineens GOED gezind ben. It's not like me hé, ik ben een knorrende oude vrouw, vol zelfbeklag en absoluut hopeloos. O nee! Misschien begint dementie zo: misschien wéét ik niet meer waarover ik moet zagen of zo, misschien ben ik mij niet eens meer bewust van mijn miserie... O jee.

Het vakantiekamp van de meiden is afgelopen. Gisteren deden ze hun eindoptredentje, en ze deden het super - de CD begaf het helaas, maar daar laat een brok van een doorwinterde danskamp fanaat zich niet door van z'n stuk brengen hee.

We moesten rushen gisteren: in een goed uur tijd, moest ik mijn haar wassen, de kinderen moesten eten krijgen, de kinderen moesten respectievelijk in hun karatepak/ zwempak gehesen geraken, de kinderen moesten in hun sportclub geraken, de vriendinnetjes moesten afgehald worden, én we moesten binnen dat uur op onze afspraak staan... Right: het liep grandioos in 't 100. Stefan is ingesprongen, gezien ik in dergelijke omstandigheden eea door elkaar placht te halen, en eerder gevonden kan worden pogend mijn haar te drogen met een boterham met choco, dan agerend volgens een logisch patroon.

Ik dreigde even helemaal mijn dak te verliezen, maar gelukkig zijn ook vrienden ingesprongen (dewelke ik oprecht dank) voor de opvang van mijn meiden - ik had nl om 20.00u afgesproken, en was daarmee grandioos aan het feit voorbij gegaan dat de meiden pas rond 21.00u gedaan hebben met sporten... Het is best een eindje rijden om de meiskes op te halen, dus ik vond de afhaalgeste van de vrienden echt super. Zo hebben wij ook geweldig van onze avond genoten.

We zijn op zwier geweest met Samyra, en dat vind ik altijd een belevenis. Het is zo onmenselijk WEIRD hoezeer ik mij dan op mijn gemak voel. Dat komt, omdat Samyra oprecht is, en een even zotte blaar als ik. Het is al een wonder dat we uit de gazet gebleven zijn, want als wij op stap zijn, zitten we zo'n beetje in onze eigen wereld, en die is, eh, licht excentriek, infeite. Het is net alsof, wanneer ik bij Samyra ben, mijn "ware ik" komt boven drijven. En bij haar is die dik OK. Dan zegt ze "Och, wij zijn van het artistieke type", en dat verklaart alles. Wij hebben een luide lach, alletwee, en we zijn gek op de Ikea, we dragen alletwee uniform zwarte kledij, en kunnen gaan gillen bij het zien van een batterij artistieke lege flesjes. We zijn zot van schoenen, kopen graag "dingen", zijn bij wijlen best grof, we zijn absolute chaoten en minimalistische huisvrouwen,... Het is gewoon LEUK tesamen, weet je wel, dan lach ik weer wat, en dan lijken de zorgen minder.

Ik moet mijn bed in. Niet dat ik bijzonder moe ben, maar ik moet eruit morgen: Charlotte gaat voor een tweede examen bij de karate, en ik wil er bij zijn. In bewuste toestand, liefst. Stefan had een mindere dag. Loopt onrustig te wezen. Bed in, bed uit, wat lezen, veel zuchten. Wat moest ik nog kwijt, effe denken, o ja: ik heb een groot probleem met mijn spijsvertering wederom. Na dagen van buikgriep met navenand gesplasj en gespetter op de wc, is het nu weer gedaan met de pret. Iemand heeft zeker ergens ongemerkt mijn darmen toegemetst, want rien ne va plus. Ik zwéér u dat ik ooit zal sterven op de pot. Niet normaal is dit, echt niet. Mocht ik niet beter weten, ik zou zweren dat ik stenen eet; dat is tenminste wat ik aan het andere einde van mijn innerlijke voedselverwerkingskanaal produceer, ALS er al productie is. werkelijk, ik word er heeeeel ongemakkelijk van. Wat moet ik daar toch mee???? Soms wil ik de hele boel es gaan purgeren. Ik neig weer naar de aankoop van een zuiveringskuurpakket. Alleen het idee dat ik dan noch cola, noch chocola naar binnen mag werken voor enige tijd, weerhoudt me ervan. Of ik ga op citroenkuur, ALLES, ik zou zand eten mocht het helpen om mijn darmen es te kunnen rebooten....

00:40 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: karate, constipatie |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.