02-04-08

AAAdeeehAAAdeee

Wat een ge-wel-dig boeiende dag, wederom. Begon met vroeg uit de veren trachten te schudden, omdat de meiden naar het danskamp gevoerd moeten worden. Lukte aardig, zij het zonder ontbijt, maar gezien de Vier Russen van laatst de maag-darm-regio nog aan het ontruimen zijn, was dat geen erg.

We hebben zowat vijf kilometer fileloos gereden; voor de rest waren we er sneller geweest te voet. Het vroeg een staaltje bovenmenselijke beheersing van dit hypernerveuze in volle ochtendhumeur verkerende onverdraagzame wezen, om niet de hele wereld naar de verdoemenis te schreeuwen . Maar er was een vriendinnetje van de meiden mee, en ik wou mijn schoonste kant niet meteen laten zien, dus mis ik nu alleen een klein beetje tong. Ongeduld komt altijd ten nadele van iets.

Weer thuis, goed opgefokt dankzij de vloeiende mobiliteitspolitiek op de Vlaamsche wegen, ben ik aan de slag gegaan. Eerst het bed opmaken, en verversen (ook daar zaten zeker vier russen, en dat zit krap, en ik wil niet dat Stefan ze betrapt :-)). Heeee.... idee: zal ik de matrassen es effie omdraaien? Ja Leuk zeg! Hiermee haal ik zeker de krantenkoppen "huisvrouw legt matras om"...Ten eerste stoemp ik daarmee zowat alles van de nachtkastjes af, ten tweede forceer ik me een breuk, ten derde zie ik hierdoor dat er in Stefan z'n helft een bedvijs foetsie is. Op zoek naar de vijs, half hangend in de beddenbak. Evenzo half hangend vind ik de vijs, die ik vervolgens, hangend met het gezicht tussen de lattoflex linkshandig wil indraaien. DAH. OEN! Maar goed: is gebeurd. Heeee.... Er zit een rits in de matras! Idee: zal ik die openritsen, de bekleding afhalen en in de machine proppen? Jawel, Deze MoederOen der Oenen levert een gevecht om de bekleding van de matras af te halen, en sleept die naar de garage, terwijl ik me halverwege bedenk dat dit gevaarte Nooit Jamais Never in het trommeltje kan. Bingo. Kan er niet in. Vaneigens niet. Dus: hup, de handel moet weer over de matras heen... Hoe kan ik dit best beschrijven... Er zijn eigenlijk weinig woorden voor... een matras is 2 meter lang, en flexibel. Ik ben met moeite een meter 70 en niet flexibel. Matrassen hebben met mij gemeen dat ze onhandig en onhandelbaar zijn. Effe denken: stel dat klein duimpje een reus die net een dozijn Clausannekes heeft geslikt in een skiv wil proppen, hoe ziet dat eruit? Wel: het ziet er niet goed uit voor klein duimpje, noch voor de reus. Ik heb de matras (bestaande uit een bende mousse en wat springveren in een doek, weet ik nu), met geweld en veel lelijke woorden in de hoes gekregen. De matras is nu nog aan één kant beslaapbaar. Aan de andere kant zit een litteken, vrees ik. En klein duimpje mag morgen drijven op Cataflam, om haar rug te troosten. Maar goed, niet getreurd: bed opgemaakt.

Nu opruimen. Tralala, pompompom, bOeIeNd.

Hee... Ik vind mijn 5 hondenachterwerken terug. Gekocht in de Ikea, de staart is een kapstok, weet-je-wel. Zou ik... Zal ik.. Dit vereist een boor en vijzen en zo. Hm. Ik heb nog nooit geboord. (Margot zei vroeger van wel: zij is 'geboord', maar ze bedoelde geboren, fin, tot daar). Wie niet waagt blijft maagd, ik neem de boor. Ik neem een vijs. Ik mep die in de muur. OE! Een GAT van jewelste. Hm, vijs blijft niet zitten. Nog es proberen, het heeft wel wat, zo'n boor. OE! Nog zo'n gat, en weer blijft de vijs niet zitten. Wacht es effe... Ha! Eureka! Ik ben niet aan het boren, ik ben aan het vijzen! Ik moet eerst een gat boren, en dan zo'n dingetje erin prutsen, en dan pas de vijs erin doen, jaaa... OK: Boor nemen, en boren. OE! Wéér een gat. En het gaat niet diep genoeg, wacht, grotere diameter nemen, harder duwen. AIIIII! Grooooot en diep gat... Ha! kijk, mijn vijs zit er helemaal in! En mijn hondenachterwerk kan er niet aan, vijskop te breed....Hola, en al dat wit en rood gruis overal...Wacht, nog eentje, om het af te leren. Vvvrrooeemmm, mmm, ik hou wel van gaten boren. Nu dat plugje erin. Hoe? Plugje wil niet. Effe hamer halen. Boem! Plugje kapot. Ik gedaan, te hard gemept. Gat ook kapot. O jee. Stuff it. Ik vraag best eerst effe hoe dit werkt, nu ja, "eerst"... Ik hang een oude Grote Winnie de Poeh kapstok voor de gatenmuur, geen mens die wat ziet. Alles netjes opgeborgen. Stofzuigen, en de rest van de middag tubben of ik het aan Stefan zeg of niet... Mannen kunnen hier doorgaans niet om lachen, of juist wel, maar dan lachen ze met de vrouw en niet met de gaten. Rare types, mannen, verkeerde humor.

Stofzuigen, oprommelen, afwassen, kuisen... Het weerhoudt me ervan depressief te worden om wat anders. Soms snap ik mijn eigen depressies niet, echt, soms denk ik dat het geen millimeter scheelt of ik depressief en treurig word of juist onbedaarlijk ga zitten lachen. Ik denk dat ik teveel vasthou aan het dwangmatige idee dat ik een serieuze mens ben. Ik moet stukjes schrijven. Niet dat ik me daar goed in acht, maar er gebeuren zo'n enorm absurde toestanden rond me, en het is zo'n zonde dat niemand daar kan van meegenieten. Deze blog is niet de helft, niet een vierde daarvan, daarvoor is de wereld te groot en gebeurt er teveel. Soit, doen hé, gewoon doen. Ach wass.

Deze avond de meiden gaan halen. File, uiteraard, maar met een ceedeetje bij de hand lukt het traject wel. Morgen weer voeren en halen, gelukkig heb ik nog genoeg tong over.

00:10 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Wat kan je het toch telkens weer zo mooi vertellen!
En sommige toestanden herken ik echt wel, want ik ben niet echt van de handigste. ;)

Gepost door: Een trouw lezeresje | 02-04-08

De commentaren zijn gesloten.