31-03-08

Virusaanval

Het kadootje dat ik van mijn meiden kreeg heeft lelijk huis gehouden: dat darmvirusje haalde me helemaal onderuit. In mijn hoofd, alwaar een afdeling 'verdoken smetvrees' huist, ging het ook nogal tekeer. Ik werd ten eerste gek van het gesplash op de wc (sorry, beetje plastisch), ten tweede van de vreselijke pijn in al mijn knoken, en ten derde van de resem aanstormende gedachten. Zoals daar zijn: hoe ziet dat virus er uit? Was het er maar ééntje, of waren ze met een hele bende? Waar zat het/zaten ze en hoe zijn ze in mijn systeem geraakt? En wat doen ze nu? Doe ik ze nu dood, of worden ze ergens geklasseerd of zo? Of veranderen ze? Hangen ze aan mijn handen? In mijn haar? AARRCHH, zot mens!

Ik heb me overgegeven aan de beesies: ik ben in bed gaan liggen, en heb geleden. PAAAAN, ien elke aathoek ven maaan braaaaan, zou Clement Peerens zeggen. Ik wist niet waar gekropen, en wenste in stilte dat ik een klupke up mien kupke zou krijgen, zodat ik deze fase in een meer comateuse toestand zou kunnen doormaken. Jammerlijk genoeg moest ik deze morgen naar de vdab voor een intake gesprek aangaande de cursus beroepsoriëntatie. Ik schaam me het te moeten zeggen, maar ik was een levend lijk. Ik kon na enige tijd niet eten niet eens scherp zien op de baan. Ik ben uit mijn auto gewaggeld, ik denk dat mensen die het zagen gedacht moeten hebben dat ik goed straalbezopen was. Ik heb gewillig naar de uitleg geluisterd, onderwijl de schreeuwende koppijn negerend. Ik ben nu ingeschreven voor de cursus, die start op 5 mei. Ik zie ernaar uit: ik zou er een antwoord krijgen op volgende vragen: wie ben ik? Wat kan ik? Wat wil ik? En zeggen dat ik daar al 40 jaar over tob, en dat ik het zomaar te weten zal komen.

Ik heb de existentiële vragen daar gelaten, ben naar huis gereden, en stante pede in bed gedoken, met als laatste redmiddel een Daffalgan - maagkramp, darmkramp whatever: ik had nood aan een knock-out. En guess what: ik werd vier uur later wakker, PIJNLOOS!!! Nog steeds high as a kite, maar zonder pijn. Net op tijd om de meiden van hun kamp te halen. Wat dan door de gebruikelijke misverstanden en files HELEMAAL in de soep liep. Dus ging Stefan uiteindelijk de helft van de meiden halen, en ik reed naar thuis. Ik ben nu weer een beetje in elkaar aan het zakken, maar het gaat wel. De meiden zijn thuis, en hebben flink gedanst. Doet plezier dat ze zich amuseren, zo'n kamp is altijd afwachten hé. Straks probeer ik wat te eten, zowat het eerste in 72 uur. We zullen wel zien of de wc weer overuren zal moeten kloppen of niet.

Ik moet nog zoveel doen... Maar ik kom er niet toe, toch NOG niet, eerst weer wat normaal worden. Normaal draai ik dus ofwel door ofwel op halve snelheid, maar nu draai ik al helemaal niet.

Commentaren

Weer blog!! Wij blij!!

Gepost door: trouwe fan | 01-04-08

De commentaren zijn gesloten.