29-03-08

Zware verwaarlozing

Ja, ik weet het... De blogactiviteit is zwaar aan het verminderen. Ik kom er gewoon niet helemaal toe, ik weet ook niet hoe dat komt. Ik denk dat het weer een gewone adhd soort aanpak is: eerst volle bak, een mens krijgt er geen genoeg van, en na een tijdje slipt het weg, is er iets anders dat de aandacht opeist, iets anders wat nieuw is, en dan heb je dus wat we hebben hé: een verwaarloosde blog, ocharme.

Het kan natuurlijk ook zijn, dat mijn huidige leven zodanig in- en in- en door- en door- saai is, dat het al kunstgrepen vraagt om er iets van over te houden dat de moeite waarde is om over te bloggen. Daar gaan tegenwoordig dus daaaaaagen en weeeeeken over, voor er IETS noemenswaardigs gebeurt.
Basically zien mijn dagen er allemaal hetzelfde uit: opstaan met de vraag waarom, vervolgens eten met de vraag waarom, dan oprommelen met de vraag waarom, de was doen, een kamer hier of een kamer daar kuisen (alles ineens haal ik niet, en mocht ik het halen heb ik de dag erna al zeker geen reden meer om op te staan), wat morrelen in de e-mail, kindjes afhalen, naar de winkel en hopen dat er niet teveel geld wordt uitgegeven, naar huis, weer eten, zetel in en slapen. Indrukwekkend hé?

Doch doch doch... Ik ben nog steeds mijn eigenste zelve: ik zet de toespijs in de garage, en de bakjes bloemzaad eindigen in de frigo; ik warm het water voor de thee, en doe vervolgens het theezakje in mijn warme chocomelk; ik wil een kipfilet de pan in laten glijden, maar die landt vol effect en zeer jammerlijk na een val van 20 centimeter in de pot met kokende aardappelen (ik zeg er maar niet bij wat voor een effect dit had); ik bak een cake, en vergeet die dan grandioos uit de oven te halen, wat resulteerde in een eerder zwartgeblakerd geheel. Het is wonderlijk hoe verstrooid een mens kan zijn. Hoewel: verstrooid... Dat dachten ze van Hugo Claus ook in het begin. De vraag is of ik dementeer of aan Alzheimer's lijdt - zeer prematuur, maar een mens moet zich toch vragen stellen.

Ik sta nu ondertussen ook helemaal in de schijnwerpers van de RVA/VDAB edm et al. Ik heb een resem bezoekjes af te leggen binnenkort. Eerst krijg ik een brief van de RVA, daar moet ik op 24/4 naartoe. De dag erna een brief van de vakbond, die me wil helpen met het gesprek van de rva, wat schoon is, maar ik moet hen bellen. Wat ik doe, en dan nemen ze niet op. Ik mail naar de VDAB, om te vragen of ik ingeschreven ben voor de cursus beroepsoriëntatie, en om te vragen wat ik hierover tegen de RVA moet zeggen. Ik kreeg nl. nog geen nieuws over de cursus. Ze antwoorden dat ik wel degelijk ben ingeschreven, dat ik niet vergeten werd. OK. Miraculeus krijg ik niet lang na mijn vraag een uitnodiging van de VDAB, aangaande de cursus. daar moet ik nu maandag naartoe, ttz naar een zgn "intakegesprek". Ik ben benieuwd.

Volgende week gaan de meiden naar een danskamp de hele week. Ik neem me voor de vakbond op te zoeken, en mijn rva toestanden in orde te krijgen.

Ik moet ook naar de kapper, maar daar is eigenlijk geen geld voor. Het is hier altijd hetzelfde liedje: geen geld geen geld geen geld. Vreselijk is dat. Ik bemerk dat ik tijdens het winkelen meerdere malen zeg "nee, nu niet, nu zijn daar geen centjes voor", of "zeg, de centjes groeien niet aan de bomen hé". Nogal tof, voor kinderen om daar heel de tijd rekening mee te moeten houden. Ik denk dat ze later best succesvol zullen worden, al is het maar om niet te worden zoals ik. Niet dat onze meiden iets ontberen hoor, dat niet, we zijn een gewone Vlaamse middelmaat, maar er kan echt niks extra's af. En doe ik dat toch, dan voelen we dat meteen. Ik wil dit soort leven niet, zo iedere keer elke halve uitgave moeten overwegen...bah. Dus zit er eigenlijk echt niks anders op dan te gaan werken. Met het risico dat de verdiende centen dan naar kinderopvang en kuisvrouwen gaat, en dat er wéér niks extra's is. Tof hé. Wat doe je eraan? Of ik heb tijd, en geen geld en dus frustratie, of ik ga werken en heb toch geen geld over en geen tijd meer ook... Pfff.

Ik heb een cursusje gevolgd: make-up make-over. Om es te leren hoe make-up in mekaar zit, en welke types wat behoeven. Wist je dat vrouwen MET make-up gemiddeld 25% meer verdienen dan vrouwen zonder make-up? Te gek. O ja, ik heb de extensions eruit gedaan, ttz Stefan deed ze eruit. Of zei ik dat al? Nu, soit, het zij zo. Ze groeiden fel uit, en zo'n heel lang haar was eigenlijk niks voor mij. Veel te veel verzorging was daaraan zeg. En ik heb me eigenlijk nooit echt kunnen verzoenen met het idee dat ik haar VAN IEMAND ANDERS HAD. Wie weet wat voor 'n arme drommel had dat haar voor enkele luttele centen in miserie moeten verkopen om haar baby aan eten te helpen of zo...Brrr.

Stefan is ondertussen ook goed en wel 41 geworden, en we zijn 11 jaar getrouwd, en het was Pasen, en al dat in drie opeenvolgende dagen. Het was hier dus feest. Is goed verlopen, zij het dat de meiden ziek waren. En weet je wat? Nu ben ik het... De meisjes smokkelden een vuil beestje binnen, dat zich vooral in de darmen begon te manifesteren, en voilà, de meisjes zijn er bijna van af, en nu kan ik naar de pot lopen. Great stuff.

Mijn Tai Chi Kung Fu Fan workshop gaat nog steeds door in Antwerpen. Heel tof. Bekijk het maar es op You Tube: http://www.youtube.com/watch?v=_ilfQCSBaEw&feature=re...

 

17:43 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

zondag maar ondanks alles wens ik je toch een fijne zondag en vergeet de klok niet een uur vooruit te zetten....arie

Gepost door: arie | 29-03-08

De commentaren zijn gesloten.