06-03-08

Blijven ademen

Dikwijls is het niet meer dan dat hé: blijven ademen. Ik wil nu niet wééral negatief beginnen doen, maar ik sta mezelf wel toe om even toe te geven dat het hier niet plezant is geweest de laatste dagen.

Het was om te beginnen hondsdruk. Ik snap er niks van: ik ben begot werkloos hé! Ik zou ZEE-EN van tijd moeten hebben. Awel nee, dat heb ik niet. En dat komt omdat ik dénk dat ik zeeën van tijd heb, en dus vanalles beloof hier en daar want "ik heb toch tijd", en vergeet dat ik infeite ook maar 24 uren heb in een dag, en bovendien een licht tijdschema-overzichtsprobleem meedraag, en dus zitten de dagen stoempevol.

Het allerstomste is eigenlijk, dat ik gedurende zo'n doordeweekse werklozendag, NIKS doe voor mezelf. Echt niet. Opruimen hier, uitklaren daar, naaiwerkje hier, tekstje typen daar, opzoeken hier, boodschappen daar... Ik moet daar iets aan gaan doen.

Deze week ben ik wel naar de tai chi geweest. Was plezant. Ik doe dat infeite heel graag. Volhouden dus! Dinsdag naar de VDAB, met mijn dossier in de hand, en mijn hart in mijn keel. Het viel reuze mee: het was overduidelijk dat ik qua carrièrepad hopeloos op mijn gat zat, en dus werd ik ingeschreven in een cursus beroepsoriëntatie. Binnen 1 à 3 maanden kan ik eraan beginnen. Ben benieuwd!

Ondertussen is mijn VDAB cv ergens bovenaan de stapel komen te liggen, want ik word sedert dinsdag GEBOMBARDEERD met aanbiedingen en uitnodigingen. En de soep begint weer: ik krijg een vacature toegestuurd die al geen kanten bij mij past, dus ik stuur terug dat ik dankbaar ben, maar dat het niet zou werken. Ik krijg een mail terug: "Welke vacature heb je gekregen? Is zeker vergissing!". Beleefd hé? Dus neem ik hun mail, en forward die naar henzelf, met de even beleefde boodschap: "DEZE". Vervolgens krijg ik nog 7218 smssen en telefoons. Een greepje: iemand belt me: haloooo ben je nog op zoek naar werk? "Ja" zeg ik. "Dan moet je es langskomen bij ons op kantoor, past dat overmorgen?" "Neen", zeg ik "Kunt u me zeggen welke functie u voor ogen heeft?" vraag ik? "O, maar uw profiel is zooo breed dat we er alle kanten mee uitkunnen" zegt ze "Ha", zeg ik "als dat zo is, waarom zit ik dan nog thuis?" "Komt u naar kantoor?" "OK" zeg ik. Wat dus DOM is, en dat besef ik pas vandaag, dus ik zeg die afspraak af. Ik ga niet NOG es agendavulling gaan spelen voor elk Miepje in elk interimkantoor. Met alle respect hoor, maar als het niet eens om iets concreets gaat, en als men zo overduidelijk niks van mijn cv kent... Neen. De benzine is te duur om zomaar rond te gaan rijden. Ik stuurde mijn CV ,naar twee interessante bellers - toch op 't eerste gehoor, zo - maar die hoorde ik dus al niet meer terug voor een afspraak. Great. De mallemolen begint weer. Ik trap er NIET in, ik ga mee met de vdab: eerst oriënteren, dan solliciteren. Als ik tegen dan tenminste niet kierewiet ben.

Dinsdagavond naar de buikdansles. Ik heb dit gekkenhuis even verlaten. Deed deugd.

Woensdag veel werk: ik help Stefan met het vertalen van een site. Is nogal wat werk. Maar het is woensdag, dus dat schiet niet op: kindjes rondrijden naar crea edm. Woensdagavond vergadering. Thuis om kwart voor elf. Ik vertaal tot ik stijf ben van de kou, en het blijkt 02.00 's nachts te zijn.

Donderdag: vertaalwerk. Moet ook nog iets van Charlotte naaien, en enige mensen mailen. Beloftes... En de kuis moet erdoor, want mijn ouders komen. Stefan moet op de baan. Ik zet de muziek aan, loeihard, en ruim al buikdansend op. Tussendoor nog wat was plooien, ik vergeet te eten. Snel kuisen, daar zijn mijn ouders. Mama heeft taart mee:mmm.

Morgen heb ik iets minder te doen, 's avonds moet ik Charlotte nar de karate voeren en Margot gaat voor 't eerst naar de zwemclub. Spannend.

De sfeer in huis is niet fijn. Stefan loopt weer te kniezen en te sjieken op allerlei werkproblemen. Mij lijkt het of er niks anders dan problemen zijn, van 't een in 't ander. Ik zit aan de zijlijn, en zie mijn man aftakelen en van mij vervreemden. Communicatie = 0. Tenzij over...het werk, juist. Ik heb geen werk, waarover moet ik het hebben? De kuis??? Interessant op die manier. Stefan zie ik 's morgens even, beeld zonder klank, tot hij zegt: ik ga maar weer es werken, en dan gaat hij naar z'n bureau. Kmt er even uit rond twaalven, en verwacht dan eten op één of andere manier. Waar ik dan verantwoordelijk voor ben, blijkbaar. Dan verdwijnt hij weer tot een uur of zeven. dan eten we weer, de kindjes zijn afgehaald, er is eten, de tafel is gezet. Dan gaat hij weer tot negen 's avonds. Of hij steekt de kindjes in bed als ik ben gaan buikdansen. En dan werkt hij verder. Werkt hij niet verder, dan gaat het richting zetel. Zappen. Soprano's. Wederom, commnicatie = zero. Werkelijk, het bruist hier. Ik ga eraan dood. Ik heb niks te piepen, ik moet slikken, en alles wat ik zeg is "overdreven", "ingebeeld", "niet waar",... Dus zwijg ik maar. Whatever. De kruik gaat zolang te water tot ze barst. Ik neem me voor om, zo goed en zo kwaad als ik kan met mijn fluctuerende buien, mijn leven weer in eigen hand te nemen. Zoals het nu is, is het in geen enkel opzicht wat ik me toewens of wat ik ooit had gedroomd voor mezelf. Eigen schuld hoor, ik verwijt niemand iets. Ik kan alleen vaststellen dat ik deze manier van hier samen leven niet aangenaam vind. Ik ben het werkelijk zo strontebeu om overal en altijd het meubel te zijn, of de hofnar. Ik ben die stress beu, en het gedoe, en het gezucht. Op 22 maart zijn we 11 jaar getrouwd. We lijken in niets meer op wat we 11 jaar geleden waren. Ik trouwde een soulmate, zo iemand bij wie ik me goed voelde, iemand met wie ik op dezelfde golflengte zat, iemand die niet veel zei, maar waarvan ik wist dat ik gewaardeerd werd, iemand met een grandioos gevoel voor humor. Iemand die er was voor me. Welaan... Ik voel me niet meer goed, mijn soulmate is weg, ik voel me in niks meer gewaardeerd welintegendeel, ik moet de golflengte zoeken, humor met mondjesmaat. En merendeel van de tijd totaal onzichtbaar. Ik denk dat we in de val zijn getrapt; ik heb het gevoel nooit gekend, maar ik denk dat we nu zo, hoe zeggen ze dat, "naast elkaar leven". Het gebeurt wel vaker. Ik heb geen energie genoeg om hier in te steken, dit keer is het zijn beurt. Ik ben in het proces van me aan te passen driekwart van mezelf kwijt geraakt, ik stop ermee.

Tjah. Alles verandert, ook de verandering verandert... 

23:56 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vdab, werk zoeken, huwelijk, zwemclub, buikdans |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.