03-03-08

De zot leidt de blinde

De titel van het bericht is geïnspireerd op het einde van de serie "Katarakt" - laat het doorgaan als de moraal van het verhaal. Ik heb de serie van a tot z gevolgd. In het begin was ik betoverd, in het midden emotioneel, op het einde teleurgesteld. Ik ben geen goeie TV kijker: ik zit te snotteren bij een gedubte versie van Black Beauty, en trek slechts één wenkbrauw op bij een menselijke zelfmoordpoging. Wat er ook van zij: ik vond de acteurs van Katarakt oprecht heel goed, maar het verhaal dat zo sterk begon, dunde te snel uit, bij zoverre dat ik zo halverwege telkens de volgende aflevering kon voorspellen. Jammer. Maar ik zou het niet beter kunnen, dat niet.

De gal is genezende; ik ben in één week drie kilo kwijt. Goes to show dat ik 1/ WAY OUT aan het gaan was inzake voedselinname, en 2/ niet overdrijf als ik zeg dat het doormaken van een galcrisis redelijk ingrijpend is qua energieverbruik. Tot daar. Voorlopig blijf ik ver weg van chocolade, dierlijke vetten en junk. Boehoe.

Charlotte trad voor 't eerst op met de balletschool. Dat was me wat! Opa's en oma's en tantes: iedereen zou komen kijken. Klein probleem: geen genummerde plaatsen. Ik was al van halverwege de middag te vinden in de catacomben van de zaal, alwaar ik hielp om een horde opgewonden en uitgelaten meisjes te voorzien van make-up. Ik vond dat uiterst plezant om te doen: zo schattig, de kleintjes in een paddenstoelenkostuumpje, de ene barstend van zelfvertrouwen, de ander huilend van miserie. De grotere, die het meeeeegaaaaspannend vonden, en de nog groteren die het wel "vet" vonden, maar die alles onder controle hielden... Super! Wel vééééél meisjes. En véééél lawaai. En eerder vermoeiend. Het was dan ook een ferme domper op de feestvreugde om met de opgefokte wachtende ongeduldige mensenzee de zaal in te worden gestuurd, waar sommigen net niet op de vuist gingen voor een plaatsje... Mensen zijn tegenwoordig agressief, boos, weinig flexibel, beoordelend, onbeleefd en ronduit boertig.

Doch: al die miserie was het waard om ons Charlotte daar in haar groene pak het beste van zichzelve als "rups" in het bos van Roodkapje te zien geven. Fier als een gieter waren we op onze grote meid, die zomaar wilde meedoen, en dat dan ook doet. Doodmoe was ze achteraf. Na de roes van de felicitaties viel ze uitgeput in slaap.
Zuslief was niet echt gediend met al die aandacht en de vele lofbetuigingen aan Charlotte 's adres. We zijn er nog niet echt uit, maar het is wellicht gewoon een deel van het leven: wie durft optreden en dat goed doet, krijgt nu eenmaal applaus. Either you do or you don't hé, ook Margot zal ermee moeten leven. Ze vindt haar "ding" ook wel, ooit.

Vooraleer ik me in de catacomben gooide, en mij een weg mocht vechten naar de zaal om mijn dochter te zien optreden, had ik er al een heel avontuur opzitten...
Des ochtends in de vroegte, kwam Samyra, mijn buikdanslerares en ondertussen vriendin, mij oppikken om samen naar Aartselaar te rijden. Wat doen twee buikdansende vrouwen 's morgens om negen uur op weg naar Aartselaar? Wel: een workshop Tai Chi Kung Fu Fan volgen! Dat is nu es wat anders hé! Het is een vorm van Tai Chi, maar met een waaier als wapen. Gene kak hoor! Het vraagt fysiek, geheugen, inzicht, coordinatie (gaan we weer...), evenwicht, lenigheid... Oootch. Right. Maar: ik heb genoten, en zal proberen de workshop die uit 5 delen bestaat verder te volgen. Nog 4 zaterdagen van 10 - 12. redelijk intensief, maar wat doe ik anders op zaterdagmorgen? Slapen. Kan ik net zo goed iets fijns doen hé, en met Samyra is het altijd fun. Meer info op www.ziran.be .

Zaterdag was dus een dag van 14 uur. Vandaag hield ik het op was en plas. Mijn droogkast houdt het denk ik dra voor bekeken. Na een droogsessie kom ik de garage in, en ruik 'iets'. Ik open de droogkast en het STINKT. Naar motteballen. Heeft iemand hier ervaring mee? Ik heb alles wat erin zat weer in de was gekieperd. Geen idee of ik iets al te synthetisch al te lang heb laten drogen, of of het werkelijk de kast zelf is die gassen vrij laat. In elk geval, gezond riekend was anders.

Er zijn zeker nog randverhalen die ik grag had meegedeeld, maar ik ben moe. Het wordt een drukke week.

De commentaren zijn gesloten.