21-02-08

Dan gaan we dansen...

Maandag werd idd een oersaaie dag, niks aan. Ik bleef te lang op, en dat is nooit goed op een maandag.

Dinsdag: op schok met "mijn" nichtje, supertof. Rondgedweild in het stad, iets gegeten, gedronken, relax max, nog wat ronddweilen... Zalig, even niet tussen de 4 muren. Ik hou van "mijn" nichtje (het is eigenlijk Stefan zijn nichtje, maar bon, het mijne by proxy), omdat het een 18 jarige meid is met inhoud. En ik vind het fijn omdat we ergens een gezamelijke lijn hebben gevonden, zo net alsof we op de brug staan: zij dik op weg naar volwassenheid, en ik nog met één been net niet volwassen, weet-je-wel. In zekere zin vind ik haar véél verantwoordelijker en volwassener en getalenteerder met meer inzichten dan mezelf. En dan soms ook weer niet. In elk geval ik ken GEEN enkele 18-jarige waarmee ik gewoon mij kan zijn, in gesprek, en in goede en slechte tijden en zo. Great! Ik wens heel erg vurig dat de muizenissen in haar hoofd ooit plaats maken voor zorgeloosheid en genot en geluk en zelfvertrouwen en al wat mooi en goed is. En ik wens mezelf dochters die opgroeien zoals zij.

Dinsdagavond uiteraard gaan buikdansen. Jawel, nog steeds! En loving it! Ik ben weer gralijk in de fout gegaan, en zag in de spiegel een gedrocht van een beweging verre van de elegante sensuele draaiing die het had moeten zijn, maar bon. Het vraagt oefening. En veeeeel oefening, zelfs. Het is zo mooi, dat buikdansen. Echt, de dans is vloeiend, al dan niet ritmisch, het benadrukt de kunde van een lichaam op wonderlijke wijze. Mijn lichaam is helaas nog niet echt kundig, en het heeft z'n beperkingen. Het ergste in de zaak is eigenlijk dat mijn grootste beperking niet fysiek is, maar huist tussen mijn oren. Ik durf me nooit helemaal aan het ritme en de dans te geven, ik ben gereserveerd, en ik werk niet af. Ik ben niet trots genoeg op mijn bewegingen. Ook niet op die die ik wel kan... jammer hé, ik durf gewoon niet. Behalve in eenzaamheid in de living, hihi.

Woensdag vandaag. Ik heb me grandioos overslapen. Ik werd in paniek wakker, kindjes al naar school en al... Paniek, omdat ik eigenlijk al uuuuuren eerder mijn auto naar de garage had moeten doen zodat ze 'm konden laten keuren. O o o, en het was al bijna tijd om de kindjes van school af te halen. Rush rush rush, dus. Geen tijd meer voor carwash, was ik ook al enige dagen vergeten naartoe te gaan. Ik vergeet gewoonweg alles, tegenwoordig. Echt, ik heb ZOVEEL dat ik eigenlijk nog moet/wil doen, en het komt er maar niet van. Het is om ZOT van te worden. Ik wil elke dag wel plannen, maar dan draait alles toch weer in de soep. Het is hopeloos. En vermoeiend ook. Ik loop alweer achter met de was en de kuis, ik heb weer geen vat meer op het huishouden, maar ik wil daar eigenlijk nu niet mee bezig zijn, want er dringen zich andere dingen op in mijn hoofd. Nu bvb ook: iemand de Humo gezien van deze week? Dat gaat toch over die ploetermoederdingen, en dat boek? Kreeg ik al maanden terug van de Dag Allemaal journaliste. Wie het leest: het is geen fictie, hoewel zo bedoeld, o nee: wat in dat boek als fictief wordt beschreven, is what I call a life... Dit terzijde. Ik moet ECHT ook es een boek schrijven - chaotisch of niet, goed of slecht... Maar wanneer hé. Ik zou hele nachten kunnen pennen, maar bon, dan overslaap ik me weer, met alle rotzooi vandien. Zucht. Ik wil een nieuw bioritme. Bestaat er een bioritmewinkel of zo? Stom. Ook al bestond er een ik zou 'm ofwel niet vinden, of ik zou vergeten waarvoor ik ging, of ik zou er nooit geraken tijdens de openinguren...

Verder: moet voortdoen met de site. En die van Stefan. Moet me inschrijven voor een vdab cursus. Moet dringend op mijn eetgedrag (in casu chocoladeconsumptiepatroon) gaan letten. Moet afspraak maken bij body styling of zo. Moet morgen zeker niet vergeten kussenvulling te halen. Overmorgen afspraak met ex-collega's niet vergeten. Kleedje niet vergeten geven aan "mijn" nichtje. Strijk niet vergeten, was niet vergeten uithalen. Niet vergeten naar de carwash te gaan. Niet vergeten currysoup (vandaag 2 potten gemaakt, lekker, geleerd in Japan, ooit) in te vriezen. Niet vergeten Charlotte naar repetitie balletoptreden te doen, en vanalles nog te vragen daaromtrent. Niet vergeten met Margot naar zwemclub te kijken vrijdag. AARRCCHHH, lukt me nooit. En ik moet ook nog naaien en schilderen en naar de vdab gaan en een reis boeken. Ik zoek me rot op het net, maar het is allemaal zo duur! En zo platgetoeristiseerd, of wat dan ook: teveel mensen. Ik vond een hollandse site: sky tours of zoiets. Wat een miserie zeg, zo'n reis. Mijn mama zei: kijk es naar Evia, een grieks eiland, hotel gregorimano, daar ging ik nog met mijn ouders toen ik klein was. Het was er rustig en mooi en nog in aanbouw. Ik heb gekeken. Het is nu van Club Med, het heeft 6 sterren, en 14 dagen kamer met ontbijt, plus vlucht met z'n vieren kost ... 10.300 € !!!!! DAH???? NOT, dus. Graag 14 dagen, hotel met weinig kamers, rustig gelegen, met zwembadje en een zee in de buurt, een vlucht voor 4 voor maximum 2500€. Ik droom, wellicht... Ach ja.

Commentaren

Hallohallo ... Wat leuk! Jij doet ook aan buikdansen, en de naam Samyra zegt me iets, die geeft volgens mij les in Gent? Zelf volg ik het in Hulst, dat is van waar ik woon maar net zo ver rijden als naar Gent, en ik heb geen parkeerproblemen ... ;-)
Ik volg het bij een Marokkaanse juf, die een heel soepele, "springerige" stijl heeft, en ik herken mezelf ongelooflijk in wat jij van jezelf in de spiegel vind bij het dansen ...
Ik denk dat namelijk ook, dat ik mezelf niet genoeg durf geven, en te gereserveerd ben om dat buikdansen echt vloeiend en sierlijk te doen. Voor mijn gevoel doe ik het houterig en stijf. Maar, zoals je zelf ook zegt: het is superleuk om te doen, en als ik het maar lang genoeg doe, en vaak genoeg oefen, zal het vanzelf wel goedkomen!
Heel veel groetjes!
Habibi.

Gepost door: Habibi | 24-02-08

De commentaren zijn gesloten.