18-02-08

Zalige zondag

Jammer van het tellertje; ik las er ondertussen alles over. Het heeft nu een beetje aan waarde ingeboet, maar ik zit er niet mee. Het is voor iedereen geweldig om te denken dat wat geblogd wordt ook gelezen wordt, en that it even makes sense, maar uiteindelijk is bloggen vooral plezier voor de auteur - of het nu gelezen wordt of niet. Hoogmoed is niet op z'n plaats, wie die teller wil zien flippen, zet beter wat vrouwelijk naakt of zo in de publieke sfeer, nietwaar.
Voorlopig geen naakt. Ik ben een desperate housewife, jawel, maar sex in the blogcity is nog niet van doen.

Het was een druk week-end. Zaterdag naar de spaghetti-avond op school. In de namiddag alles helpen klaarzetten, 's avonds helpen opdienen en opeten. Ik moet zeggen dat ik niet in m'n beste doen was: iets te druk voor mijn ook al drukke hoofd. Veel volk, ook redelijk wat helpers. Dat maakte het moeilijk voor me om "mijn helpersstek" te vinden; ik vond het eerder verwarrend, en heb het helpen opgegeven. Waarna ik uiteraard weer kon beginnen met over mijn schuldgevoel hieromtrent te geraken. Het was een drukke micro-omgeving, maar het lijkt een beetje een macro-stramien te worden: ik vind nergens mijn plaats, en voel me eigenlijk nog het best alleen, in alle rust.

Er zijn wonderlijke evoluties aan de gang. Vroeger was ik liefst onder de mensen. Ik vond "de mensen " allemaal interessant. Ik had discussies met einzelgängers zoals mijn man, waarin ik van de daken riep dat ieder mens gerespecteerd moest worden, en waardig bevonden moest worden om een gesprek mee aan te knopen, en dat elk mens wel een verhaal had. En dat verhaal daar ging ik naar op zoek, dat wou ik kennen. Ik had serieus waar een oprechte interesse in elk menselijk wezen. Ik heb dan ook vele verhalen gehoord.
De evolutie zit 'm nu hierin, dat mijn extraverte oprechte gedoe zwaar aan het keren is. Ik heb geen idee hoe dat komt, en ik snap er niks van. Ik had geen enkele moeite vroeger om op gelijk welk gesprek mee te surfen. Nu is het een krachttoer. Ik haat er mezelf voor, maar er is tegenwoordig een gedachte in mijn hoofd dat ik er niet zelf kan gezet hebben, zo vreemd is het. Ik hoor mezelf denken: "deze mens interesseert me niet", of "waarom zou ik aan deze mens een gesprek wijden", of "met deze mens heb ik niks gemeen"... en dan stopt ineens ook het gesprek. Ik vind die attitude verschrikkelijk, omdat ik niet denk dat iemand kan oordelen of iemand anders interessant is of niet. Ik stond bekend voor mijn absolute openheid en non-kotjes-gedrag en niet-(ver)oordelen. En kijk nu. Ik heb geen idee waar het aan ligt, maar het lijkt alsof ik een sociale stoornis doormaak. Ik "lees" de communicatie en de informatie niet meer correct als ik onder de mensen ben. Ik realiseer me dat ik gesprekken oppervlakkig vind, en dat dat me niet interesseert. Ik sta voor mensen die ik vrienden noemde, en stel vast dat die vrienden me eigenlijk niet zien staan. Werkelijk, het is moeilijk. Ik sta constant met een blik vol vraagtekens, precies iemand die van Uranus komt of zo, en die niet thuis is in de Aardmens-communicatie. Vrienden doen ineens bot, of nemen afstand, of komen integendeel ongehoord dichtbij... Alles kan, ik lijk wel lucht waar je eens mee kan waaien. Ik snap er niks van. Het is zo vermoeiend, de dag van vandaag. Ik hou meer van open relaties, waar gewoon gesproken wordt over wat er speelt. Ik heb noch de behoefte de stomme verstrooide underdog/untermensch in een relatie te zijn, noch de weirdo, noch de speciale, noch de meerdere, noch de adhd-er, noch de huismoeder... Ik stel vast dat ik voor verschillende mensen slechts één van die gedaanten mag aannemen. De untermensch, daar mag mee gesold en gelachen worden, net alsof ik geen gevoelens heb; de huismoeder, daar moet je intelligente opmerkingen tegen maken, die huismus snapt dat toch niet, dat is pijnlijk en vervelend; de adhd-er daar mag je mee lachen, en op neerkijken, je mag er medelijden mee hebben zelfs, en je mag jezelf daarbij de meerdere voelen; de speciale moet je af en toe superieur tot de orde roepen, die speciale is fijn om eens mee gezien te worden, maar verder moet je er niet te close mee worden. Ik ben maar een gewoon mens, weet u, en ik ben duidelijk niet meer mee met die ingewikkelde hedendaagse sociale codes.

Zondag was heel fijn. We zijn naar "de zee" getrokken. In onze geheel eigen stijl zijn we in de auto gestapt, en doorgereden. We hadden wel een picknick mee. We zouden naar Cadzand gaan (de Belgische kust is van hieruit niet doenbaar wegens file). We reden en reden, en kwamen tiens, raar, uit in ...Vlissingen. We hadden geen kaart bij of zo, en we hadden de cd van het leugenpaleis in de auto opgezet. Algehele hilariteit, niet bevorderlijk voor de opmerkzaamheid en de oriëntatie. Maar goed, in Vlissingen is ook water. We aten op "het strand" onze bookes, en knoopten er een fikse wandeling achter aan. We vonden een coffeeshop en een wegenkaart. De wegenkaart bestudeerde Stefan effe, de coffeeshop lieten we maar zo. Het is zo onverantwoord met de meiden. Grapstjen. Maar goed, we liepen schelpjes verzamelend weer naar de auto, en hebben koers gezet naar Cadzand, alwaar we onze eigenlijke teug zeelucht naar binnen zogen tijdens een heuse strandwandeling. Met plastic bottekes aan het water in.Enige sfeerbeelden:

grootnaarkleinklein

wijdrieklein

stefmeidenklein

Margot overschatte de lengte van haar bottekes, en kreeg vrijwel direct een geut naar binnen, hetwelks haar allerminst stoorde, uiteraard.

marklein
chaklein


We aten een megalekkere pannenkoek op een strandterras. Bij ondergaande zon liepen we over het duinpad naar de wagen terug en zetten koers naar huis. Geen Leugenpaleis deze keer.

Thuis zetten we CPex op, die van Dikke Lu en Vindegij mijn Gat. Uiterst vrouwonvriendelijk, maar o zo geweldig grappig. Bocht van Denaldi is mijn favoriet, en ook iets van Zaag. We gooiden er thuis nog een fondueke tegenaan op 't gemakske. Dan kindjes in bed. Die sliepen snel!
Wij nestelden ons in de zetel, ik ging op in Katarakt, wat een miserie. En we sloten de avond af met onze verslaving: The Soprano's. De levenswandel van Tony laat ons momenteel niet los: we hebben de dvd boxen, en kunnen niet wachten tot we weten hoe het allemaal zal lopen met Richie en zo. (Ik heb het net wel al uitgeplozen, maar toch, lezen is anders dan het effectief allemaal meebeleven).

Vandaag belooft een uiterst saaie dag te worden. Die zijn er ook, ja. 

De commentaren zijn gesloten.