07-02-08

Extensionisme

Het is allemaal zeer verwarrend. Ik weet even niet van welk hout pijlen gesneden. Ik word later geesteskunstenaar, ervaringsdeskundige in bijna-gek-ervaringen. Hoe komt het toch dat het nu nooit es gewoon rustig wordt tussen mijn oren???

Laat ons es even kijken naar deze Wanmadam, in alle objectiviteit. Op dit ogenblik heb ik meer wel dan geen pijn in mijn rug. Ik ben bovendien ten zeerste gehandicapt door de polscysten. Mijn linkerknie is al jaren naar de botten. Ik heb naar 't schijnt adhd, en geef blijk van enige terugkerende depressiviteit. Ik heb een onaangepast slaappatroon, en energiepatroon. Hm, chouette! Waarom nem ik eens efkes de mankementjes op? Omdat ik denk dat ik, op basis van deze kleine 'normafwijkingen', er niet zou moeten aan denken om te gaan werken. Let wel: het zijn over het algemeen dingen waar een oplossing voor bestaat. Ik ga naar de dokter voor mijn rug op 16 april, dat is een begin. Momenteel ben ik denk ik met die mix een onbetrouwbare werknemer. Op goeie dagen is alles tiptop in orde, op slechte dagen kan ik nauwelijks lopen of zitten, en moeten mijn polsen in een brace, terwijl ik het einde van de wereld voorspel... Zou u, met die kennis, het aandurven om een full-time contract te tekenen? Ik vind dat puur bedrog, van beide partijen.

Het moet nu natuurlijk lukken, dat de RVA en de vdab me zien als langdurig werkloze (hoewel ik nu zo ongeveer een jaar stempel). Dit, omdat de zelfstandige activiteit van vorig jaar ook als werkloosheid wordt gezien, en ik voor die zelfstandige activiteit ook een jaar werkloos was, ziet u. Nu ben ik plots een interessant sujet voor de overheidsdiensten: ik moet op begeleidend gesprek, en mijn profiel wordt aan bedrijven doorgegeven, die mij vervolgens opbellen voor een interview. Ik vind het lovenswaardig als initiatief. Maar ik voel me opgejaagd wild, terwijl ik geen benul heb welke kant mijn leven uitgaat. Ik kan me gewoonweg niet inbeelden dat ik weer in dienstverband op een bureau uit werken zal gaan. De ervaring (van nu meer dan 15 jaar) leert me, dat ik zoiets niet volhou, dat mijn geest afdwaalt, dat ik me ga vervelen, dat ik me frustraties op de hals haal, en dat ik uiteindelijk huilend de handdoek in de ring werp. Dus, fair is fair, zou ik nu heel kortbij moeten beslissen om van de stempelgelden af te zien, en los van vadertje staat mijn weg te vervolgen. Dan heb ik geen sociaal vangnet meer, geen inkomen, ook geen benul van een activiteit of richting, maar ook geen verplichtingen meer. Goed. Beste lezertjes, u die mijn state of mind kent: acht u me nu in staat om een dergelijke beslissing te nemen???? Neen. Correct. En dus flip ik, en zwiep ik, en overweeg ik... Onderwijl wel denkend aan het al dan niet in huis halen van brood en toespijs, of het halen van stof voor carnavalkledij, of het uitnodigen/afhalen/opvangen van vriendinnetjes van de meiden, het passen op de kater van de schoonzus, ... Mijn hoofd is gelijk een kladblok met slechts één blad, en er wordt steeds opnieuw iets anders op gekribbeld, tot je echt niks meer kan lezen.

De kat van mijn schoonzus is eigenlijk een zoon van onze Mimi. Een schat van een kater, ik was erbij toen hij geboren werd. Blijkt de brave katerman echter wormpjes te hebben. Hup, Wan naar de apotheker om anti-worm-pillen. Dewelke katerman weigert in te nemen, uiteraard. Dus pillen foutu en Wan weer naar de apotheek, om antiwormpasta. Dewelke ik morgen zal proberen aan katerman op te solferen...

Morgenavond komt de buikdanscollega langs voor wie ik de site heb gemaakt. Ze is een in Amerika opgeleide Hair-Extensioniste. Jawel, als het goed zit, heb ik morgenavond dus ineens lang haar. Ik neem absoluut een voor-en-na foto, want ik denk dat het de moeite zal zijn...Als de site online geraakt, zet ik hier een link, voor allen die lang haar op hun things-to-have-before-I-die-lijst hebben staan. Ik ben echt ongelooflijk benieuwd hoe mijn kop eruit zal zien met ECHT lang haar...Te gek.

Het zijn hier over het algemeen drukke dagen: vakantie voor de kindjes hee. Komt erbij dat iedereen, behalve ik, ????, ziek is. M heeft een vreselijke loopneus, Stefan heeft een soort langdurige niet doorbrekende griep, en C had vanavond ineens 39° koorts, en een zere keel. Pikant detail: net vanavond kwam er een vriendinnetje van C slapen. En het vriendinnetje heeft ook een vreselijke kopvalling... Ik zeg het u: volgende week lig ik in bed, te rillen en te zieltogen. Het is echt raar, want verkoudheden en sinusitis en bronchitis, dat is normaal mijn afdeling. Morgen wordt het fijn: Stefan moet vroeg uit de veren naar een klant, met loopneus en tranende ogen en grauw van de vaak; de drie meiden vallen onder mijn hoede, ik denk dat ik meer verpleegster dan oppas zal zijn. Tussendoor moet ik dan nog katermans opzoeken en koken. 's Avonds dan de extension-tijd.

Overmorgen zou ik ofwel moeten naaien, of zou ik naar mijn ouders in Brugge willen. En ik moet ook absoluut 4 schilderijen met kalligrafie kunnen maken voor in de living. Zaterdag komt mijn ex langs, dan komt er weer een vriendinnetje spelen, en 's avonds moeten we uit eten naar een vriendin. Zondag bezoek. Met iedereen die hier zo maar gelijk een halve rondloopt, vrees ik dat dit plan voor het week-end niet haalbaar zal zijn. we zullen wel zien.

Potjandorie: het is weer 1.44u 's nachts. Zie me zitten: klaarwakker, maar ik moet in bed, want morgenvroeg staan er drie hongerige meiden op ontbijt te wachten. Mijn arme ochtendkop, het komt niet goed. Zou er iets bestaan om het bioritme aan te passen? Ik ben er nl. van overtuigd dat mijn kontverkeerde bioritme verantwoordelijk is voor meer dan de helft van al mijn miserie. Als ik nu es in een andere tijdzone zou gaan wonen, zou dat dan helpen? Of zou ik dan weer afgesteld geraken op een halve dag en een halve nacht qua wakker-regime? Het is toch raar.

De commentaren zijn gesloten.