05-02-08

Bestaat er straf voor

...algehele blogverwaarlozing?

Het lijkt eeuwen geleden dat ik nog een postje plaatste. Het vuur is er uit, vrees ik. Er was een tijd dat het zo fijn was die teller te zien gaan, en reacties te mogen lezen. Het leek wel of meer mensen achter het scherm mij kenden, dan mensen rondom mij. Maar hoe men het ook draait of keert: eens adhd, altijd adhd. Ik vraag me af of er een bloggende adhd-er bestaat die het langer dan een jaar volhoudt. Opgeven en aan iets anders beginnen zit nu eenmaal in mijn genen.

Nu, laat ik er geen drama van maken. Mijn stekje is er nog steeds. Wie nieuwsgierig is, zal wel nog es komen piepen. Zo interessant is het overigens tegenwoordig ook weer niet.

Ik ben nog steeds bezig met de site voor de medebuikdansleerlinge. Die is infeite verreweg af. Tot mijn verwondering kreeg ik dat dreamweaver affaire redelijk onder de knie. Met illustrator heb ik wat meer last gehad, maar toch... Het resultaat kan zeker beter, ik ben geen pro, maar voor een niet-pro ziet het er best ok uit, denk ik. Dit alles wil ook zeggen dat ik al enige uuuuren en uuuuren achter het scherm heb doorgebracht. Wat mss ook meteen mijn demotivatie om dan nog te gaan bloggen verklaart, nietwaar.

Die uren en uren werden infeite een soort verslaving: was ik niet site-bouwende, dan was ik surfende, en op zoek naar bouwstenen voor de site, of marketingtips of andere gerelateerde toestanden. Leerrijk, jawel, maar de blog is niet de enige die verwaarloosd is geraakt. Met alle gevolgen vandien.

Ik kom eigenlijk bijna in 't geheel niet meer buiten. Ik pleeg een zekere roofbouw op mijn gestel, want mijn rug en mijn polsen protesteren hevig tegen mijn huidige way of life. Het is maar dat, als ik NIET aan de site of aan godwatook bezig ben, ik ronduit GEK word.

Ik ben niet goed bezig. Mijn voornaamste bezigheid bestaat er infeite in om niet depressief te worden. Ik heb een uiterst onvervullend, saai en nutteloos bestaan. Het voordeel van deze kluizenarij is wel, dat er bijzonder weinig conflicten zijn. Het nadeel is, dat het me kapot maakt. Waar ben ik in godsnaam mee bezig, en hoe is het zover kunnen komen? Rosalie Niemand is een eufemisme voor wat ik ben.

Ik heb enige sollicitatiebrieven uitgestuurd, maar kreeg geen of negatief antwoord. Ik durf niet meer de normale wereld in, om te werken. Het heeft ook geen zin: ik geef het toch maar op. Ik moet nu naar de vdab, voor een startgesprek van de begeleiding. Begeleiding naar WAT? Ik wil best in het "systeem" geloven hoor, maar het zal me moeite kosten. Ik zou liever hebben dat de crap eruit gelaten wordt, en dan kunnen ze me van de lijst schrappen, zodat ik ook de 380 euro niet meer krijg. Dan heb ik, geloof me vrij: NIKS meer. Ik bezit absoluut NIKS. Het zou een ongelooflijk vrij gevoel moeten geven, maar dat doet het niet. Ik blijf erbij: in deze wereld is niks hebben ook niks zijn.

Ik heb het de laatste weken vreselijk moeilijk met gelijk welke routine of orde. Het is behoorlijk lastig om eigenlijk een paria te zijn, maar te moeten doen alsof je nog meedraait. Komt erbij dat ik twee schattige dochters moet opvoeden. Een taak die ik de laatste weken schromelijk heb verzaakt. Ik had de energie niet. Gevolg daarvan was en is nog, dat het ouderlijk gezag hier ten huize onder nul zakt(e). Stefan werd wat ziek, maar blijft doorwerken, hele dagen, in en uit, elke dag opnieuw. Werken, ziek zijn én kinderen binnen de grenzen houden, dat is erover. Ik zag het allemaal met lede ogen aan, goed beseffend dat ik uit de bocht aan het gaan was. Maar wat moet ik de meiden in godsnaam leren? Wie ben ik??? Ik voer krachttoeren uit in mijn hoofd om mezelf in toom te houden. Het is eigenlijk knap lastig om, balancerend op de rand van een depressie,  als een mens voor wie geen enkele dag een soort vreugdevolle uitdaging biedt niet door te gaan slaan. Ik wil niet ondankbaar zijn tegenover mijn man, die zo hard z'n best doet. Ik wil geen ongeïnteresseerde moeder zijn voor mijn lieve dochters, die geen benul hebben van mijn dwaze stappen. Maar het is zo moeilijk. Weet u, ik heb geen lucht. Ik krijg mijn povere leven niet in de minste graad op de rails. Ik zou willen gillen, maar dat recht heb ik niet, omdat ik niet eens weet wat ik zou gillen. Ik blijf een ongeleid projectiel.

Ik wou dat ik mezelf terug kon vinden. Ik las een dagboek van me van een hele tijd terug. Blijkt dat ik jaren op zoek ben geweest naar liefde en erkenning. Het hele boek schreeuwt heb me lief of zoiets, of op z'n minst: kijk door mijn hoofd en lees wat vanbinnen staat. Ik heb de liefde gevonden. Maar god, wat ben ik daarna allemaal kwijtgeraakt. Niet omdat ik de liefde vond. Omdat ik op mijn zoektocht nooit waarde heb gehecht aan al het andere wat ik kreeg, wat ik was, wat ik gaf. Ik ben een gelukkig mens omdat ik in mijn nu wel heel kleine wereld graag word gezien, dat is waar. Het is alleen onnoemelijk triest om vast te stellen dat die hele zoektocht naar, en het vinden, en het ervaren van die liefde niet genoeg is gebleken om erin te slagen ook van mezelf te houden.

Och, nee, zo erg is het niet. Ik ben de zelfmoordgedachten lang voorbij. Ik ben al vele malen dood gegaan. Ik ben een stilleven geworden, je kijkt ernaar, schudt eens het hoofd, en gaat dan verder.

00:18 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

thuisblijven Niet buiten komen = niet goed bezig. Zonder te veralgemenen, iedereen heeft wel eens problemen, soms worden je eigen problemen kleiner als je hoort wat een ander meemaakt. Dus: "naar buiten"! Kom onder de mensen.

Gepost door: trouwe fan | 05-02-08

Ik kan de trouwe fan alleen maar gelijk geven! Komaan, laat de moed niet zakken!
Oja, ik zou het heel spijtig vinden als deze blog stopt, want ik kom hier dagelijks rondneuzen... Maar als bloggen eerder een soort verplichting wordt dan een hobby, dan heb je er zelf ook niets meer aan..

Gepost door: Belle. | 05-02-08

Dag Wan,

blij weer eens iets van je te lezen. Geef het niet op!

Marleen

Gepost door: marleen | 06-02-08

De commentaren zijn gesloten.