17-01-08

Ellende

Deze dag ging te snel, en was eigenlijk niet plezant. Ik had de beste voornemens om me op de trial versie van Dreamweaver CS3 te storten, met het doel zo snel mogelijk de truuken van de foor aangaande webbouwen onder de knie te krijgen.

Nu moet je weten dat ik qua informatica verre van een verlichte geest ben. Ik ben meestal een knoeier met veel sjans. In elk geval: ik ben een absolute nitwit als het op softwaretoestanden aankomt. Ik heb niet de minste notie van installeren en blablabla, en dat interesseert me eigenlijk ook niet. Ik wil best moeite doen om met een programma te leren werken, maar het moet up en running klaar en al op een machine staan, no questions asked. Vanaf het ogenblik dat zo'n programma hapert, of trager loopt, of niet opstart of blokkeert voor drie seconden, zet dat een vulcanische activiteit in gang. Ik begin de delete-knop te mishandelen, de escape ook, en ik vloek me kapot. Dat is omdat ik computers niet begrijp, ik ken er niks van. En als er een probleem is, dan kan ik dat niet oplossen, en dus voel ik me dom en ga ik rond me heen klooien gelijk een losgeslagen fret. Zo ook vandaag.

De trial versie werd geinstalleerd, maar ik wist niet hoe ik 'm moest "runnen". Tot Stefan me van verre hoort vloeken, en es komt piepen. Ik sla wild om me heen, roep alle oud keltische godheden tegelijk aan, en sta te stampvoeten. Mijn legendarisch ongeduld is géén steun bij installatieprocedures. Ken je dat balkje? Nog 4 min 36 sec en zo? Dat maakt me GEK; ik kan daar zelfs niet bij blijven zitten, of ik doe het scherm geweld aan. Soit. Stefan heeft het ongeluk om mijn colère te willen weglachen; hij duwt op enige knopkes, en zegt "DAH! Ken jij nu het verschil niet tussen een program IN-STAL-LE-REN en een program RUN-NEN??" Ja hallo. Wrong words, wrong timing. Nee, ik ken dat verschil niet, fin, niet altijd, precies. En dat was het. BOEINGGG. Klop op mijn hoofd: ik weet iets niet, dus ik ben dom, en ik weet nooit waarmee ik bezig ben, en huppeldepup, wenen, colère, bed in, fuck it all.

Zéér volwassen, zéér overtuigd en doortastend gedrag. Na een fikse huilbui ben ik wat gekalmeerd. Wat nu? Doorgaan met dat Dreamweaver gedoe, of het voor eeuwig vergeten wegens te dom & te ongeduldig? Hm. Ik besluit het nog een kans te geven. Ik heb eerder een leerboek gekocht, en ga aan het werk. Niet voor lang, want het is moeilijker dan ik dacht, en de trial is versie 9 en het boek is versie 8. Ik moet op zoek naar layers, en ik vind ze niet, alleen frames. Dedju. Ik sla aan het klooien-de-luxe. Mijn tijd zit er in, en het lukt niet meteen. Kalmte alleen kan mij redden. Ademen, blijven ademen, dum spiro, spero...

Ik ben ook zo vreselijk zenuwachtig! Het is haast niet te doen. Stefan gebruikte geloof ik al het woord "onhandelbaar"; lang geleden dat ik dat op mij gesmeten kreeg. Ik merk het zelf ook hoor, ik heb geen rust. In mijn onrustig gedoe kegelde ik per abuis een bord tegen de grond. Lap! We hadden net een servies dat juist alle koppen van onze familie samen kon coveren, en we zijn drie weken later en we missen al 2 borden. En toen waren er nog 10. Ik denk dat ik best een plastic servies aanschaf.

Morgen is het alweer vrijdag. Ik geraak niet vooruit, niks wordt afgewerkt. Het is om te ontploffen: zoveel ideeën en voornemens, en er komt niks uit. Ik denk dat ik een compulsieve niet-doener ben, er is echt iets fout in de communicatie tussen mijn in- en output. Wacht, nog efkes en ik heb weer een system failure in mijn bovenkamer, dat voel je zo aankomen.

Morgen spring ik even bij Samyra binnen, want de muren vallen me hier op het hoofd, ik heb nood aan zuurstof. Samyra is altijd zuurstof. Ik neem me voor om morgen niks te doen, en geen lijstjes in mijn hoofd te hebben. Om dat te compenseren, neem ik me voor de volgende week helemaal te plannen, kwestie van een beetje houvast te creëren, en hopelijk IETS af te kunnen werken. De sollicitaties bvb, of de sollicitatiemap, in het ergste geval.

Nu moet ik slapen gaan, maar ja, ik ben weer klaar wakker. Gisteren lag ik tot 02.00u te lezen in "Inshallah, Mevrouw", over de trip van Annemie Struyff en Lieve naar Afghanistan. Grutjes, een avontuur! Ik dacht: ik ben best een gelukkig mens, ik heb niet echt problemen, zij de kapotte rug, 'k heb een dak boven mijn hoofd, man, kindjes, stempelgeld. Maar voor het ogenblik is mijn leven eerlijk gezegd grondig, ongehoord, utterly: SAAI.

Commentaren

ken da zenne...mijn leven staat den helft van den tijd ook persies op zijne kop, kwil vanalles doen mor der gebeurt niks, krijg het op men zenuwe zonder reden, laat alles valle of gooi het omver, ik heb dan wel geen adhd, het resultaat ist zelfde, ergens een stoornis tusse de hersenen en de zenuwe...kheb al een paar keer een nief lijf gevraagd aan sinterklaas maar dien brace man hee nooit veel naar mij omgezien..resultaat...voort klooie zekers
hou moed meid...eens zal het betere...denk ik...hoop ik

Gepost door: marero | 03-02-08

De commentaren zijn gesloten.