15-01-08

Moeilijke tijden

Het is niet simpel, de dag van vandaag.

De kerstrommel is opgeruimd. Da's al iets. Met mijn elk jaar terugkerende plak-de-vensters-vol-stickers-en-sneeuw-woede, is de opkuis daarvan een ongezonde bezigheid. Die verloopt in meerdere fases, die ongezonder worden naarmate de fase vordert. Fase 1 is het verwijderen van de afneembare stickers, dat valt mee; fase 2 is het verwijderen van het plaklint die de grote venster in kleintjes verdeelt, dat is iets minder: plakband komt mee, de lijm blijft hangen; fase 3 is het verwijderen van de spuitbussensneeuw, met droge doek, waardoor alles vol spuitsneeuwplaksel ligt; fase 4 is het met warm water en een spuitbus bewerken van de vensters, tot men er weer door kan kijken, da's ook ok, infeite. Fase 5 is dodelijk: hetzij met white spirit, hetzij met nagellakremover moet de lijm van de vensters worden gekrabt. Na een venster of 3 zit ik high in de sky, zoveel is zeker... Bovendien was ik wéér eens zo slim om white spirit op een sponske te doen. Moehaha: de vezel van dat sponske smolt gewoon weg, en plakte mee aan de vensters. Tjah. Fase 6 is tenslotte het "echt" kuisen van de vensters, zodat stank, white spirit, gesmolten spons edm verwijderd geraken. Een mens moet er wat voor over hebben.

Dan is het tijd voor de boom van toeters en bellen te ontdoen. Da's altijd pijnlijk. Ik wil de boom dan prompt planten, maar Stefan ziet dat dus niet zitten. Vorige keer plantte ik 'm pal midden in de tuin, en nu is dat een kloeft van een boom geworden, die bij het grasmaaien oorzaak is van meerdere aanroepingen tot de hogere machten. Ik hoop dat mijn buurfrauke nog een plaatske vindt in haar tuin; ik krijg het gewoon niet over mijn hart een goeie boom in de fik te laten steken. Het zou me een plezier doen mochten de gemeenten een kerstboomophaling doen - niet om te branden, maar om te planten. Het kan best, en het is nog goed voor het milieu ook, zo wat meer groen. Misschien zijn die bomen zelfs recycleerbaar; mocht er een goeie kerstboomverzorgende ziel bestaan, zou je er zelfs je naam kunnen aanhangen, en 'm gedurende een jaar aan de kerstboomverzorger kunnen overlaten, en dan het volgende jaar terug ophalen...Zot mens, maar toch.

Ik ben naar de receptie van de poezenboot geweest. Long time no see. Er zaten een pak minder poezewoefkes, en een pak meer wafkes. Ik ben een dierenmens, zoals de ondertussen occasionele lezer mss weet. Maar honden en ik...het werkt niet. Ik zie ze doodgraag hoor, ze zijn ook ultra schattig, maar ik kan er moeilijk mee overweg. Katten zijn anders hee. Op de poezenboot was het altijd hard werken; je kan de beestjes wat aandacht geven, dat wel, maar het moet ook vooruit gaan. Katten, die accepteren dat. Even een knuffel, efkes spelen, wat brommen en grommen, dik in orde. Honden, die willen meer. Lopen achter je aan, trekken aan alles wat los en vast zit...Hm. Katten gaan in een kattenbak, dat is afgebakend en beheersbaar en opkuisbaar en al. Honden, wel, die plassen bij gebrek aan genoeg volk om iedereen dagelijks uit te laten, waar ze staan. Zet zo een hond of 15 samen, en dat is een stinkende kledderboel. Not my cup of tea, moordend voor mijn arme rug, want dat betekent constant kuisen. Fin, het was wel fijn nog es mijn vluchtoord te bezoeken. Ik weet niet wanneer ik terug kan, dat hangt van heel wat zaken af.

Ik moet solliciteren. Ik moet ergens aan een inkomen geraken. Dat inkomen en dat solliciteren hangt zo constant ergens in mij hoofd te bungelen. Uiterst vervelend. Ik weet dat het moet, maar ik heb geen idee hoe en waar. Bovendien doe ik het in mijn broek bij het idee alleen al. Grove faalangst. Ik heb momenten dat ik het helemaal zie zitten, en dat ik er absoluut voor wil gaan. Maar als ik het me durf concreet voor te stellen, loopt het helemaal fout. Het liefst zou ik mijn eigen ding doen, los van een bedrijf met collega's, of weer gaan studeren/doctoreren. Of ik het graag onder ogen zie of niet: voor het laatste ben ik gewoon te oud. Mijn drive is te oud, mijn hersenen zijn te oud, mijn motivatie is te oud, mijn gedrag is te oud, en mijn leeftijd op zich is gewoon te oud. O, ik kan best hier thuis dingen uitzoeken en erover schrijven, no problem, maar dat heet dan een hobby en geen werk, want daarmee creëer ik geen inkomensbron hé. Best frustrerend, maar het is zo. Qua solliciteren zwalp ik dus. Ik moet een dossier hebben voor de RVA, dus ik stuur m'n brieven wel. Niet dat ik enig antwoord krijg; mijn brief is maar één van de velen die dan bij de "werkgever" in de bus komt, en voor zo'n werkloze moet je toch de moeite niet doen te antwoorden, nietwaar. Erg is dat, maar zie: ook een realiteit. Nu, het zij zo, ik stuur mijn mails en brieven, en dan laat ik de RVA wel weten wie niet antwoordt; kan ik mijn frustraties langs daar kanaliseren, ook niet slecht.

En dan is er iets dat ik moet opbiechten: laaaang geleden was ik gestopt met roken. Met het boek van Allan Carr ging het als vanzelve, geen problemen, gewoon stoppen en gedaan. Echter, ergens drie of zes maand later, ben ik even zo gewoon herbegonnen. Slecht in m'n vel, stress, blablabla, excuses te over: ik ben er weer mee begonnen. Stom natuurlijk. Ik baalde meer dan de helft van de tijd van mezelf, ik stonk, en ik was in een mum van tijd weer een nicotinejunk. Dat is de biecht. Zwak, maar helaas waar. Nu het goeie nieuws: ik ben gestopt. Ik was het zo, maar dan ook zo beu, je kunt het niet geloven. Het was bijna zover gekomen (ge moet u dat nu serieus nekeer inbeelden) dat ik, wanneer ik mijn eerste stinkstonk vd dag opstak, ik moest kokhalzen. Mijn maag overhoop en al. En toch: voortdoen, want mijn lijf had nood aan de troep. Tot een goeie 10 dagen terug. Genoeg. Tot mijn verwondering lukt het "mentaal" goed. Ik heb geen sigarettengedachten, ik mis dat ding niet, integendeel, mijn hoofd is dik in orde met de beslissing. MAAR: mijn arme, arme lijf. Ik kon twee nachten niet slapen, de derde dag ben ik beginnen shaken gelijk een zot, ik kon bijna geen glas water opheffen, zo beven, jongens toch! De nacht na de beefdag was vreselijk: ik ben beginnen zweten, maar zwéten, echt: kleddernat en koud zweet. Dag vier was een pak beter. Sedertdien lukt het aardig, alleen ben ik zeer onrustig, zo mogelijk nog onrustiger dan anders. Allan Carr en elke wetenschapper zal zeggen dat de sigaret en de nicotine een mens nog gestresster maken, maar ik heb echt moeite met dat te aanvaarden. Misschien werkt de nicotine net als rilatine anders op mijn zenuwgestel. Wat er ook van zij: ik ben duidelijk zo mogelijke nog onrustiger, zenuwachtiger, praatzieker en beweeglijker dan met nicotine. Een héél groot verschil, is mijn spijsvertering. Die ligt momenteel absoluut stil, met alle gevolgen vandien. In die 10 dagen ben ik zo maar even 4.6 kilo verdikt. En neen: ik eet niet meer, ik snoep niet, ik ben braaf. Mijn darmen werken gewoon niet meer, en ik ben zo opgezwollen als wat. Er is niks aan te doen, ik wil dit ongemak niet door, want dat is te gevaarlijk om niet weer naar de nicotine te grijpen. Dus neem ik Movicol, zodat die darmen toch IETS doen. Ik hoop dat het gewicht en die spijsvertering zich na enige maanden zullen stabiliseren, zodat ik niet weer in de hervalstatistieken terecht kom. Ik ben van plan om binnen een week of twee een sapkuur te doen, ter volmaking van het zuiveren na drie weken tabaksvrij te zijn. Hopelijk helpt dat ook wat aangaande dat gewicht. Zéér frustrerend allemaal, na de gedane moeite om naar mijn 60 kg te geraken de afgelopen maanden...

Sporten, juist, dat is de oplossing voor de zenuwen, de beweeglijkheid, de frustraties, de spijsvertering én het gewicht... Je weet niet half hoe ik nu verziek in zelfmedelijden: mijn rug belemmert me in zowat alles tegenwoordig. Het is eigenlijk niet meer om mee te lachen. Ik kon deze morgen met moeite twee bakjes vol kleurpotloden opheffen. Of mijn wasmand naar de garage dragen. Ik heb half zittend de bedden opgemaakt. En dan zit ik nog krom van de pijn. Ik wen trouwens aan die pijn, en ik verleg het moment om pijnstillers te gaan nemen. Maar het kan zo niet verder. Die rug belemmert me niet alleen fysiek, ook geestelijk. Uit werken gaan: juist, tot de dag dat ik weer een week plat moet liggen. Laat dat in mijn proefperiode gebeuren, en ik word ontslagen; of bvb klusjes gaan doen, om af en toe wat geld in de kast te krijgen: noppes, ik kan verdorie geen schoendoos opheffen zonder pijn. Er moet IETS gebeuren. En ik ben daar zo vreselijk vreselijk VRESELIJK bang voor. Maar dit is ook geen leven. Ik ben 40 (huh, binnen een week 41!!!) en ik moet me bijna gedragen als een 80-jarige. Wie tips heeft over dokters, of methodes, of wie ervaring heeft met rugpijn, mail me, ik kan alle steun gebruiken, letterlijk en figuurlijk. Pijn hebben is een eenzame zaak.

De commentaren zijn gesloten.