01-01-08

2008

Tiens, lang geleden dat ik hier was... Logisch: PC naar de knoppen, paswoord vergeten, drukte alom, en uithuizigheid. Tel dat samen, en dan is de uitkomst niet direct "bloggen".

Zal ik de laatste kleine avonturen toch nog efkes neertikken? Aan de vééééééle uitbundige commentaren de laatste tijd te zien, is deze blog precies z'n hoogtepunt voorbij, maar kom.

De verstrooidheid scheerde in deze tijd van het jaar hoge toppen. Zo ben ik erin geslaagd om een hele dag met twee verschillende laarzen rond te lopen. Gelukkig wel alletwee zwart, maar ene met pluchen dinges aan en witte stiksel op zonder 'hak', en de andere met 'hak' (lees: dikke rubberen hiel) en gewoon zwart... Hoe kan dat nu hé??? Dat heet aandachtstekort: blijkbaar was mijn aandacht die morgen al gaan dwalen ergens tussen de eerste en de tweede laars... Bijzonder gênant, dat kan ik wel zeggen. Niemand in de winkel of van de kenissen die ik tegenkwam durfde iets te zeggen, blijkbaar. Maar 's avonds zei Charlotte zowat net voor het slapengaan "zeg mama, ge wéét toch wel dat je twee verschillende schoenen aan hebt hé?". DOINGGGG. Nee, dat wist mama dus niet. Hilariteit alom.

De koude was makkelijk, maar had ook andere gevolgen. Ik opende de koffer om mijn delhaize zakskes eruit te halen op de parking van die winkel. Normaal "zuigt" het kofferdeksel gewoon open, als je 'm een klein zetje geeft. Doch, de "zuiger" had het koud, en ik ook. Ik duik dus op normale wijze de koffer in (letterlijk, ja, om dat zakske te pakken), en het volgende dat ik zag was sterrekes, want ik ben KNAL tegen dat niet opengezogen kofferdeksel gekwakt. Ik heb een ijzige gil en een hysterische vloek laten horen, en een soort winterdans uitgevoerd op diene parking. Daarna had ik een serieus EI op mijne kop, een ferme buil, ik viel haast plof van mezelf van de knal. Soit.

Nog een fijne was, dat ik naar een infodag moest aangaande het behoud van mijn 300 euro stempelgeld. Ik was op tijd, en blij blij blij dat ik het gehaald had en niet vergeten was. Ik sta in de parking, in mijn rode bol van een auto blij te wezen, en wil neuriënd mijn venster dichtdoen. (Open gedaan om ticket te nemen, ge kent dat). Mijn venster gaat half dicht en dan weer helemaal open, helemaal vanzelf. Tiens, raar. Nog es proberen. Weer van dattem. Nog es proberen. Nu gebeurt er helemaal niks meer. En de klok die tikt... AArrcchh. Ik spreek een jongeman aan die net de lift kwam repareren in de parking. Verwoede pogingen, met z'n twee, maar niks: mijn venster wil niet dicht. Ik bel dus naar de mensen van de infodag, en vertel dat ik daar schoon sta, met een nukkig venster dat niet dicht wil. Die mensen moeten er gelukkig om lachen, want de infosessie was niet bepaald uit vrije wil, nietwaar. Ik zie ze ondertussen vliegen: ik moet naar een garage geraken, en daar zullen ze wellicht heel die deur moeten demonteren, etc etc etc, en dat zal een bom geld kosten, etc etc etc. Dan valt mijn oog op een flesje Badoit spuitwater. Vraag me niet waarom, want een autovenster is geen plant, maar ik bedenk me dat die ruit mischien gewoon klem zit, en ik besluit het spuitwater dan maar in die kier van de weerbarstige autoruit te kappen. Met het risico de electronica dan dus helemaal naar de sjokkedezen te helpen. Na een kwartier of drie morren kon het me niet zoveel meer schelen. En hop: de ruit deed het toch wel weer zeker?????

Voor de rest zijn we nog steeds aan het feesten: van 24 december tot nu, en we zijn er nog niet vanaf. Tussendoor zijn we wel een dag of drie naar de Ardennen geweest. We hebben er: gedronken, gegeten, gefeest en...gewandeld. Met het gevolg dat deze sportieve deerne hier nu kompleet opgesteven zit, met zere kuiten en scheenbenen. Maar het deed DEUGD! Met oudejaarsnacht heb ik traaaaanen gelachen. Iemand per toeval "KULTNACHT" gezien? Gohlalaaa.... Echt: gie-ren en brullen was dat, met disco-acts uit de jaren '70. Sjongejonge, ook dat lachen deed deugd.

Morgen schoonouders, dag erna met mijn schoonzusje op stap, dag erna nog iets doen met de meiden, één of ander pretpark, dag erna naar mijn ouders, dag erna platte rust. De vakantie zit er dan op. En dan wordt het meer dan hoog tijd dat ik groot word, en me een gedacht maak van wat ik later zal worden. Ik moet toch IETS doen. Dat worden nog hevige stormdepressies in dit hoofd. Sta me bij.

22:32 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

o wat herkenbaar. ik ben als op mijn sloffen naar de stad geweest.

Gepost door: corina fiolet | 02-01-08

Beste wensen! Blij dat je er terug bent.

Gepost door: Trouwe fan | 02-01-08

Ne Gelukkige Hoi Wan,
Blij terug iets van je te horen. Het is niet omdat ik geen reactie plaats dat ik het niet lees hé. Bij mij is dat ook hoor. Blijkbaar zijn er meer mensen die mijn blog lezen dan ik dacht. Keep on going girl

Gepost door: Benson | 03-01-08

Hey! Eerst en vooral wil ik je een gelukkig jaar toewensen voor jou en je familie!
En wat geniet ik toch altijd van je schrijfsels! Iedereen is wel eens lomp, dus be yourself! En ook al schrijf ik hier niet altijd iets neer, ik volg je blogje dagelijks! Doe zo voort!
ps: waar is Theo Retis gebleven?

Gepost door: Belle. | 03-01-08

vele beste wensen en laat het niet aan je hart komen, tussen alle perikelen door is er steeds wel een positieve noot!

Gepost door: marleen | 05-01-08

da van die koffer hebbek een paar weken geleje ook voorgehad, mor ik heb nie staan danse, ik zat bekan op men knieën vant sterrekes zien
lol

Gepost door: marero | 03-02-08

De commentaren zijn gesloten.