10-05-10

adhd vergaat niet

Ik heb hier al een en ander neergeklad over hoe het is om als adhd-er door het leven te gaan. Meestal klinkt het best grappig. Ik kan er vaak mee lachen, maar eigenlijk is het vreselijk.

Ik weet pas enige jaren dat mijn ploetermoedergehalte een medische oorzaak heeft. In het begin was ik wat verward, en geloofde ik de zaak niet zo.  ADHD ? So what. Het was een labeltje dat op een kaft in de kast werd geplakt. Ik was best opgelucht dat er zo'n labeltje was, maar ik heb er eigenlijk niet zoveel mee gedaan. Behalve mijn eigenste zelve geweest, blunders begaan, veel huishoudelijke taken niet gedaan, en als het dan weer eens fout liep mijn labeltje uitgehaald en gezegd "o ja, ik heb adhd". Ik kan mijn miserie beter situeren, maar ik kan er nog steeds zeer moeilijk iets mee beginnen. Ik heb werkelijk een patent op dingen in de soep laten draaien. Voordeel is wel dat ik ook makkelijker dan een ander weer uit de soep geraak. Maar er gaat geweldig veel energie in het uit een soep geraken waar je zonder adhd in de eerste plaats niet in was geraakt.

Nu bijvoorbeeld, zit ik hier te typen, terwijl ik eigenlijk aan een thesis voor mijn massagecursus zou moeten werken. De thesis moet af zijn eind mei, en ik deed nog niks, omdat ik het geheel en al vergeten was dat dat moest. Nu mijn collega cursisten hun werk afgeven, valt dus mijn euro ruim laat. Ik kwam vervolgens tot de constatatie dat ik alle info omtrent de formaliteiten van de thesis kwijt ben. Dus schreef ik de nodige info over in de les. Om nu weer vast te stellen dat ik dat blad voor de tweede keer kwijt ben. En nu durf ik het niet meer vragen om nog es over te schrijven, omdat ik me uiteraard doodschaam. Twee weken geleden ben ik vergeten naar de les te gaan, omdat ik dacht dat het maandag was, terwijl we dinsdag waren. Voor mijn thesisje vrees ik het ergste. Ik zou het nog kunnen redden hoor, ik heb het voordeel dat ik in tijdsnood megasuperhard kan presteren, als de druk maar hoog genoeg wordt gehouden,maar ik heb dus info nodig waarnaar ik moet durven vragen EN Ik nam ondertussen impulsief ook voor andere dingen initiatieven die ik eigenlijk deze maand af moet zien te krijgen, en dat lijkt me  nu geheel en al onrealistisch. Ik ben nogal flippende om dat ik momenteel niet weet wat eerst gedaan, en er is ook niks waarmee ik vooruit kan, omdat ik onderweg essentiële dingen en info en mensen kwijtspeel.

Mijn pc is ondertussen veranderd in een soort post-it drager, net als de achterdeur en de deur van de oven. Overal post-it, zelfs soms op de televisie, dan zien alle nieuwslezers er verdacht geel of groen uit. ADHD is een vloek. De vloek zorgt ervoor dat de strijk onmenselijke torens worden, dat de was elke dag verder gaat, dat je op je werk uitgelachen, vernederd en ontslagen wordt, of dat je maar meteen zelf ontslag neemt. Het zorgt ervoor dat je altijd op je hoede bent, om je eigen ik niet te tonen. Het beëindigt vriendschappen, omdat je vergeet te mailen en te bellen. Impulsieve uitspraken jagen mensen op de kast (hier zit de kast al vol :-)), impulsieve uitgaven jagen een rekening in het rood. Impulsieve vreetbuien doen de weegschaal kreunen. Het is maar adhd, het is niks ergs, je ziet het niet echt, het is niet confronterend voor de medemens. Maar het is een kleine hel vol onbegrip voor mij.

 

16:13 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: adhd |  Facebook |

23-04-10

Puistensnor

Het is me weer wat! Ik volg enkele cursussen, en ik leer nogal uiteenlopende zaken. Op dinsdag leer ik hoe ik mensen moet masseren in het eerste jaar "Massagetechnieken". Op donderdag vind je me in het Atelier, waar ik leer schilderen en glas bewerken en omspringen met textielverharder en zo meer.

Nu ben ik voor beide cursussen geweldig entoesiast begonnen, en tot hier toe hou ik het zeer ontypische adhd wel goed vol ook. In het atelier vond ik een thuishaven, dat is zo opvallend, het kan bijna niet anders dan dat ik ergens artiestengenen in mij heb. De massagetechnieken liepen het eerste semester iets vlotter dan het tweede. In het eerste semester zagen we Zweedse Massage, nu zijn we overgestapt naar Shiatsu. Ik ben zot van de filosofie die erachter schuilgaat en de Intro tot de Chinese geneeskunde, maar ik ben veeeeeeeeeeel te stijf en de houterig om de massage zelf uit te voeren.

Voor leken: Shiatsu massage wordt op de grond op een soort tatami gegeven, wat betekent dat de masseur hetzij op de knieën zit, hetzij ondersteboven hangt, hetzij in een andere voor mij wreed ongemakkelijke houding allerlei acties moet uitvoeren.

Nu, in dat eerste jaar zien we niet alleen massage, maar ook ontharingstechnieken. Mannekes, ik ben veel, maar ik ben geen ontluikende schoonheidsspecialiste! Ik heb de eerste ontharing op mezelf uitgevoerd, en ik ben een vierde van een onderbeen ver geraakt. Het zag eruit als een bos waar een bulldozer door had gereden.

Een tweede ontharingsbeurt leverde al 1 volledig geplukt onderbeen op. Ik was best fier, want het is geen makkie om je eigen kuit van z'n begroeisel te ontdoen zonder langs alle kanten hete was te smossen!

Een derde beurt en mijn twee onderbenen waren bijna helemaal onthaard. Iets te enthousiast, wellicht, want de dag erna trof ik her en der een dikke rode pukkel aan, oops.

Niet getreurd, niet opgeven. Ik besloot vorige maandag mijn bovenlip eens aan te pakken. Met hars, deze keer, moet lukken, dacht ik. Lukte ook hoor, ging heel erg vlot!

En nu zit ik hier, met onder mijn neus een heel veld ontstoken poriën, al dan niet met witte kop, puisten alom. EN ZEER DAT DAT DOET!! Ik smeerde er al vanalles op, en ik heb een geweldige tip voor alle onervaren bovenlipmolesteerders: als je puisten tot gevolg hebt, smeer ze dan in met biologische lavendula vera etherische olie! Het is echt het enige dat de genezing van mijn nieuwgeboren bergketen bevordert.

Goh , ik heb nog zoveel te vertellen, maar ik heb nauwelijks nog een rustig moment om hier aan mijn pc'tje te zitten en alle maffe gebeurtenissen mede te delen. Ik slaag er ook niet meer in om dagelijks verslag uit te brengen, mijn huishoudelijke leven is zo mogelijk nog chaotischer geworden. ADHD geneest niet hé, soms denk ik "goh, ik ben toch goed bezig!", en dan word ik wakker Lachen.

Ik ben met zoveel dingen bezig, een mens zou er niet meer aan uit geraken. Ik ben de voorbije maanden ook flink depressief geweest hoor. Dat kwam hoofdzakelijk door een verkeerde medicatie. Momenteel ben ik weer in een mentale up. Dat vertaalt zich in het heen- en weer vliegen van hier naar daar, aan 1000 dingen beginnen, de mensen in de massageles op de kast jagen, ENORME hoopgevende vooruitzichten... Het is niet te doen, ik ben dan ook soms uitermate moe, al is het maar van te denken aan alles wat mogelijk is in dit leven.

Ik denk dat het een pak  nuttiger zou zijn trouwens om deze blog geheel en al aan ADHD te gaan besteden. Dan is het misschien mogelijk voor de lezer om wat meer inzicht in de materie te verwerven, of om wat te kunnen relativeren indien de lezer met adhd'ers te maken heeft. Ik weet het nog niet. Voorlopig hou ik het dus maar bij de bezigheden en toestanden in mijn bestaan - soms zijn die ook al duidelijk adhd-ish.

21:24 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: adhd |  Facebook |

16-04-10

Movie Park Germany op dondervrijdag

Het is weer zo'n dag. Het is vrijdag, maar ik denk dat het donderdag is. Dat betekent dat ik afspraken maak voor morgen vrijdag, terwijl dat totaal niet gaat, omdat het morgen zaterdag is, en geen vrijdag. Fin, het is een soep, en ik krijg het maar niet in orde.

Gisteren was nogal een hevige dag. We zijn vroeg in de ochtend vertrokken naar Movie Park, een soort Nickelodeon pretpark in Duitsland. Niet zo heel ver hoor, een drietal uurtjes rijden vanuit Gent. Tenminste als je de weg kent. Wij, daarentegen, wij stapten in de auto en weg waren we, richting Duitsland. Dat bleek een heel groot land te zijn, en Movie Park een klein stipje, dat we op den tast moesten vinden. We hadden een gps dat wel, maar het mens in de gps is al lang niet meer mee met de zaak, het is een oude doos. En ze stuurde ons door berg en dal de mist in. We kochten dan maar een kaart, waar helaas niet opstond wat we wilden hebben, hadden we gekeken, dan hadden we dat gezien, maar we zijn niet zo goed in details... We zijn om 7.30u vertrokken en arriveerden er om een uur of 12. We vonden het puur door deductie, en doordat we op een van de vele genomen op en afritten zowaar een richtingaanwijzer vonden!

Na de dolle rit bleek Movie Park echt een leuk gegeven te zijn voor kinderen, een soort klein Disneyland maar dan met de nIckelodeon figuren. Je weet wel, die spons en de zeester en zo. Er zijn super kickgevende attracties voor groot en klein, en er zijn heel wat attracties met watertoestanden. Zo gingen we met z'n vieren in zo'n boomstam van Dora en door ons zware gewicht plonsden we nogal hevig het sop in, waardoor we echt doorweekt waren tot op het ondergoed! Gelukkig was het een zonnige dag, en droogden de buitenste lagen snel.

Het was een fijne dag, zeker voor de meiden die nu beiden boven de 1.30m groot zijn, en dus overal alleen op mochten. Goed voor mij, gezien ik vroeger mee moest, en daar totaal niet geschikt voor ben. Ik erfde een goed ontwikkelde hoogtevrees, en ik heb een existentiële angst voor roetsjbanen en dergelijke. Ik ben er zo bang van, dat het echt geen lolleke meer is. Ik gil me kapot en ik moet me concentreren om mijn sluitspieren onder controle te houden. Ik besterf het op hoge, snelle, draaiende dingen. Dat had ik lang geleden absoluut niet, dan kon de pret niet op. Al had ik altijd al last van hoogtevrees, hoe sneller hoe liever was het altijd. Nu niet meer, nu zie ik elke bout en elke vijs loskomen, en verwisselen mijn maag en mijn hart spontaan van plaats als ik in zo'n ding moet. Ik hield het dus rustig gisteren, alleen de waterspullen, de rustige grot-ervaringen, en de fast food.

Er is nogal veel in het Duits, wat logisch is gezien het in Duitsland ligt, maar ik versta geen woord Duits, wat af en toe hilarisch is , gezien ik het toch probeer te spreken en nog hariger klink dan JM Pfaff. Het is allemaal kwestie van je verstehnbahr zu machen hé, und ein bisschen humor hilpft auch.

Wil je eens iets anders ga dan zeker es naar Movie Park Germany, er staan attracties die ik nog nergens anders zag! www.movieparkgermany.de

Vandaag help ik Samyra met de randactiviteiten van de show die doorgaat op 15 en 16 mei. Bellyspotting 5, het buikdansevenement van Gent! Wie tickets wil, kijk zeker es op www.samyra.be voor meer info. Ik dans deze keer niet zelf mee met de show - ik nam een buikdanspauze tot september. Dat is de raarste beslissing die ik nam dit jaar, maar het was nodig. Ik voelde me een beetje uitgeblust en ik had heel wat nare fysische problemen, die me het dansen niet makkelijk maakten. Nu gaat het weer heel wat beter, dus in september herbegin ik, in de hoop dat ik het snel weer kan oppikken.

Ik moet nu echt verder doen met wat ik dan ook eerst ga doen, ik ben het zwarte gat van de chaos, weet je wel, ik trek massa's chaos aan, en ik moet het slikken! Dus hop, vooruit met de geit, bloggen is tof, maar het kost tijd.

12-04-10

zo lang geleden....

Ik vergat dat ik een blog had, kun je dat geloven, zo lang is het geleden. Je moet die dingen onderhouden, en ik ben geen krak in onderhouden - op geen enkel vlak eigenlijk.

Een email van lezeres Carine riep me tot de orde. Ik schrok me rot dat iemand nog op de blog terecht kon komen! Ik dacht dat inactieve bloggers uit de ether werden geweerd na enige tijd. Niet, dus.

MIsschien is het geen slecht idee om de draad weer op te pikken. Ik heb niet echt veel anders omhanden, het zal wellicht teleurstellend zijn te lezen dat er wezenlijk niet zo heel veel anders is dan een jaar geleden... Hoewel: ik kan nu wel typen, blind en met 10 vingers! HA, dat is een ENORM voordeel voor wie een blog heeft!

In elk geval, dit is een klein berichtje - het is half twee en in moet nu nog beginnen koken. ADHD gaat er niet uit hoor, ik ben nog steeds mijn chaotische zelve, en het adhd huishouden gaat nog steeds z'n chaotische gangetje, al leerde ik tussendoor wel enige tips en tricks om het allemaal wat aanvaardbaar te houden. Mocht ik vanavond de tijd hebben, log ik nog es in, we zien wel. Ik heb er wel zin in.

13:37 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-06-09

Wensdag euh nee woensdag

Woensdag. Wan's dag? Wensdag? Nee, gewoon woensdag met alles derop en deran, of beter met alle stukken deraf zoals gewoonlijk... Ik nam weer eens een nieuw voornemen (dat wil dus zeggen dat het nu geen voornemen meer is, maar een achternemen, als het ware): ik zou elke dag moeten eindigen met de zin: "Vandaag heb ik volbracht:..." en dan zou ik die zin moeten afronden met wat ik heb volbracht.

Dat klinkt als een negatief gegeven, maar eigenlijk is het positief, omdat ik meestal niet veel volbreng omdat ik zoveel doe. En dat leidt ertoe dat ik denk dat ik niks heb gedaan, maar infeite is dat niet zo. Dus, even kijken:

Ik heb vandaag volbracht: het maken van ijslollies, bestaande uit Oasis limonade en cassissiroop.
Ik heb vandaag volbracht: het doen van een enorm vuile extra was, wegens het smelten van de ijslollies, resulterend in vieze cassissiroopvlekken bij iedereen.
Ik heb vandaag volbracht: het maken van een afspraak bij de kapper.
Ik heb vandaag volbracht: het kopen van een parkeerschijf, omdat ik een afspraak wou maken bij de kapper, maar de politie was net boetes aan het uitdelen aan auto's zonder parkeerschijf, dus reed ik eerst rond om een winkel te vinden die parkeerschijven verkoopt. Ik verloor een half uur.
Ik heb vandaag volbracht: ik heb spaghetti gemaakt.
Ik heb vandaag volbracht: ik kookte spaghetti, omdat de meiden naar de toneelles moeten op woensdag en dus moet het snel gaan. Alleen vergat ik dat de toneellessen afgelopen waren en hebben we zitten stressen voor Piet Snot. Maar de spaghetti was lekker.
Ik heb vandaag volbracht: ik heb de examenvragen voor het examen van verkoopstechniek min  of meer uitgewerkt.
Ik heb vandaag volbracht: ik ging naar 't stad en ruilde een bon in bij Ici Paris XL, en ben nu de trotse bezitter van Paco Rabane Black XS,mmmm. Ik probeerde enige parfums in de winkel en spoot recht in Margotje's oog. Winkel op stelten, onhandige moeder, schaam schaam.
Ik heb vandaag volbracht: ik deed een bestelling voor enige kinderkledij. Ik heb er meer dan een week over gedaan, maar er waren interessante kortingen, en ik kon het uiteindelijk niet laten. Toen de bestelling eindelijk op z'n voordeligst werd uitgewerkt, bleek mijn korting niet te gelden. Dus ben ik herbegonnen en opnieuw en opnieuw... Ik ben benieuwd wat ik nu zal geleverd krijgen...
Ik heb vandaag volbracht: ik weet wat ik voor vaderdag zal halen voor Stefan, eindelijk. Mensen die met weinig content zijn, zijn moeilijk om cadeautjes voor te verzinnen...Laat staan het soort mensen dat met NIKS content is!

En verder heb ik alle programma's van alle politieke partijen gedownloaded, en ben ik van plan ze eens goed door te nemen. Misschien is het niet slecht om mijn commentaren met de gemeenschap te delen. Ik denk er ook aan een nieuwe blog te starten, met een volledig andere inhoud, maar of het ooit zover komt?

Morgen geef ik mijn laatste les. Ik heb geen idee of ik volgend jaar nog les mag geven, ik heb geen idee of ik de komende maanden enige vorm van inkomen zal hebben, maar het ziet er eerder naar uit dat ik werklozer dan ooit zal zijn. Fin, in de volksmond dan, ik ben nooit echt werkloos, ik zit hoogstens meestal zonder een betaalde vorm van omschreven activiteit. Ik moet dus willens nillens weer op eBay spulletjes gaan verkopen, en ik denk eraan een andere bron van totaal onberekenbare inkomsten te vinden. Alleen vraagt dat zoveel moed en zelfvertrouwen, dat het momenteel nogal lijkt op het kasteel van sneeuwwitje: prikkelend, maar moeilijk te bereiken. Ik hoop tegelijk dat ik mag blijven lesgeven; ik ben niet direct een standaardvoorbeeld van de schoolmeesteres, maar ik doe het heel graag. Helaas, werkzekerheid is er niet, zeker niet in deze tijden.

Naast een zoektocht naar mezelf, een zoektocht naar een inkomen en  een zoektocht naar enig evenwicht, is er ook nog die andere zoektocht: een nieuwe woonplaats. Het is hoogstvermoeiend, omdat Stefan en mezelf zo anders zijn. We zijn in vele dingen tegenpolen, en dat werkt wel in een relatie of als je dingen gedaan moet krijgen van uiteenlopende aard, maar het werkt niet in het vinden van een huis... Tenzij we twee huizen zouden kunnen kopen natuurlijk, maar één is al moeilijk genoeg. Ik zie het in elk geval niet zitten: stad of landelijk? Boerderij of rijwoning? Kopen of bouwen? Verbouwen of Bouwen? Weide of tuin? Een kamer voor iedereen of alleen een bureau? Waar dan ook of per sé hier in de  buurt? Het is ondoenbaar, de criteria lopen zover uit elkaar dat er niks dan ruzie van komt. Dit gedeelte zal zeker nog een staartje krijgen, ik zal niet nalaten de berichtgeving hierover te verslaan...

Verkiezingen... wat vind je ervan? Ik weet op wie ik ga stemmen. Ttz, op welke partij. Dat is al veel hé. Ik ben hoogst ontevreden over de personen die op de lijsten komen te staan, en die elke godganse avond met hun gezicht op tv komen, of hun mening komen verkondigen op de radio. Werkelijk. Of ik het beter zou kunnen? Wel, ik heb lang gedacht van niet, maar tegenwoordig durf ik daaraan twijfelen. En dat wil al wat zeggen: als een warrige geest zoals mezelf, een mens zonder enig zelfvertrouwen, al durft veronderstellen dat ze het misschien beter kan dan rotten en groentjes in het politieke vak, dan is er echt iets fout. Het niveau van de dialogen, de inhoud van de debatten, de antwoorden op de vragen... het kan beter. Ik geef nu wel verkoopstechniek, en ik kan mss iets beter de fouten in de stellingen en de gesprekken horen, maar toch. Het is niet goed, vind ik. Men moet niet afkomen met: "gij kent er niks van, het is allemaal véééél moeilijker dan de 'gewone' mens kan weten." De gewone mens kan horen en/of zien, en die ziet of hoort net hetzelfde als wat ik hoor en zie: kleine mensjes. Ik vind het hoog tijd dat de politieke mens weer leert een idee te verkopen. Nu verkoopt men een persoonlijk imago. Dat is ook nodig, maar het gaat een stuk makkelijker als je al een idee hebt weten aan de man te brengen. Ik zou het heerlijk vinden dat iemand eens een idee concreet kon vermelden. Niet van "we moeten besparen". Allez gij. OK: waarom? wat betekent dat: besparen? hoe lang? wat brengt die besparing mij op? MIJ, niet de staat. Als een besparing mij uiteindelijk niks opbrengt, waarom zou ik dan die besparing aanvaarden? "We zullen de wachtlijsten wegwerken in de zorgsector". Allez vooruit. Goed hé, en moet ik dat dan zomaar geloven? Als ze morgen verkondigen "wij zullen ervoor zorgen dat de wortelen blauwe stippen zullen krijgen", zou je dat dan geloven? Ik ook niet. Ik zou willen weten: hoe? wanneer, voor wie? wie zal betalen, en waarvoor? Lijsten wegwerken en besparen tegelijk, dat lijkt me nogal raar. Ik wil concrete plannen horen en horen dat als we samen werken het ons als maatschappij verder zal brengen. Ik wil af van loze woorden, en altijd opnieuw betrap ik politici op loze woorden, zonder "doorvertalen" een zeer eenvoudig principe van de verkoop, die ervoor zorgt dat je boodschap begrepen wordt. Ik wil ook af van de muiltrekkerij, en dat kan alleen als er weer echt partijen komen, met echte principes, waar consequent naar gehandeld wordt, zonder eerst zetels en persoonlijk gewin voorop te stellen. Ik zou graag een duidelijk beeld krijgen van politieke stromingen, niet zo'n mikmak van halfslachtige, naar elkaar gegroeide partijen. Geef toe: bij blauw zit wat groen, en wat rood en bij oranje zit wat rood en wat blauw en wat groen en ga zo maar door,  de lijnen zijn niet duidelijk. We hebben christen democraten, maar die zijn soms alleen maar christen en soms alleen maar democraat, en democraten zitten ook bij de socialisten, die soms alleen socialist zijn omdat ze christen zijn en soms omdat ze democraat zijn maar geen christen, en dan zijn ze ook een beetje groen, omdat groen goed is voor iedereen. En dan is er blauw dat van appelblauwzeegroen tot nagenoeg zwart varieert. Het is een ramp. En dan LDD... die heeft ook iets groens, al is het maar dat ik er groen van word. Hebben we eindelijk een groep die Het Blok wat stemmen kan afsnoepen, en dan is het LDD... Intriest is het. Jean Marie durft "het" te zeggen. Is het dan nog niemand opgevallen dat hij vooral zegt wat hij zelf denkt? Zegt hij werkelijk wat u denkt? Denkt u ook dat zijn partijgeld fantastisch besteed is aan detectives? En wat wint u daar juist bij? Het constant gefocussed zijn op andere politici, wat wint u daar bij? De man heeft talenten, en een doorzettingsvermogen, alle respect, maar ik vind het een zonde dat hij zich in de politiek wil profileren. Hij zou grootse dingen kunnen doen, dingen waarin hij zou uitmunten. Maar in de politiek is het zielig om te zien. Steeds die beheersing moeten houden, steeds weer die verdediging moeten beginnen en dat vreselijk wraaklustige en haatdragende. Het zo per sé willen groot zijn, en goed zijn. Vooral het zo duidelijk zo hard willen "één van hen zijn", revanche nemen, zich niet laten doen, het hele politieke vak zo verlagen tot een persoonlijke wedstrijd, en daarin nog mensen meesleuren, die enkel tot doel hebben ingezet te worden in die persoonlijke vete met de hele Vlaamse politiek ... Dat is zielig, ik heb soms medelijden met de man. Hij doet zo hard z'n best, dat ik 'm stemmen van gelijkgefrustreerden gun, om de pijn van dit duidelijke krampachtige lijden te verzachten. Ik wens Jean-Marie sterkte, er komen  nog harde tijden, die veel verloren centen en verloren energie zullen vergen. Ik hoop dat hij rust vindt, en een plaats in deze boze wereld waarin iedereen het op de arme man gemunt heeft. Mijn stem zal niet naar JM gaan, wegens de zieligheid wanneer ik naar zijn amechtig betoog moet luisteren, maar ik ben hem dankbaar om te tonen aan de Vlamingen hoe ver je het kunt schoppen met een ongezonde dosis doorzettingsvermogen. Nu de remmen nog vinden. Ik draag de man als persoon geen kwaad hart toe, ik ken hem immers niet persoonlijk. Maar van wat ik de persoon hoor zeggen, hou ik niet. Mijn goed recht, dacht ik. 

Zal ik nu een boompje opzetten over Meneerke Peeters, zoals we 'm hier noemen? Neen. Volgende keer. Maar als u kan, wil je me dan alstublieft eens uitleggen WIE er in hemelsnaam op is gekomen de man de George Clooney van de Vlaamse regering te gaan noemen??? Kijk en beoordeel zelf.

ZOEK DE 7 VERSCHILLEN:

clooney             kris peeters 

 

En? gevonden, die verschillen? Niet alleen de bril hé? 


 

01-06-09

12/10 in de reeks gênante momenten

Hormonen, ik wil er niet meer van horen! Hormonen zijn de baas niet alleen in mijn eigenste vrouwelijke interne huishouding, neen, ze hebben nood aan een iets groter territorium, en ze hebben mijn huishouden en daarmee een deel van mijn leven ingepalmd.

Ik ben vanzelf al een soort instabiel inert wezen, een soort dinges, uranium of zo, een bom met het ventieltje op non actief zeg maar. Maar door de hormonen gaat het ventieltje er af en dan is het maar een kwestie van gokken wie de volle laag mag delen. Ik zeg delen, want zelf vind ik het ook bepaald geen pretje om zo volatiel mee te moeten surfen op hormonengolven... Het moment van impact is altijd zo wreed en niemand komt er ongehavend uit.

Het gemene van de zaak is, dat hormonen bij midlifers zowat hun eigen ding doen. Tenslotte zijn ze ook al een jaar of veertig op deze aarde en kennen ze het lichaam waarin ze meedraaien ook al langer dan van gisteren. En dus doen ze maar op. Mocht ik van niet beter weten, ik zou zeggen dat het mijn hormonen zijn die een midlife crisis hebben, en vinden dat ze hun gangetje nu wel mogen gaan. Ze maken er een feest van, het arme lijf en mijn arme gemoedstoestand ten spijt. Of ik door dat hormonenfeest nu kompleet voor aap kom te staan of niet, jolei, ze blijven maar gaan. En dan sta ik daar, te grienen op een parking omdat ik Borsato over z'n dochter hoor zingen, of te gillen tegen mijn man dat 'een scheiding wellicht onafwendbaar is', of de pillen in de hand om weer eens een eind te breien aan dit 'armoeiege bestaan', of wanhopig elke vrouw aanklampend met de vraag of deze per toeval aub-en-'t-is-ineens dringend een maandverband bij hebben...Genânt! (En over dat laatste: er valt wat te zeggen over de solidariteit onder vrouwen als het om "die dingen" gaat, als één ding de vrouwen kan binden, dan is het wel het woord maandverband. Misschien een goeie tip voor een politieke partij: al wie op zoek is naar een verband tussen noor en zuid in ons land, ik heb het gevonden: het maandverband!) 

Hormonen! Het is maar een kwestie van een beetje chemie, maar het beheerst een deel van mijn leven. Onder druk van opspelende hormonen zeg ik wat ik niet wil zeggen, en doe ik niet wat ik zo nodig al lang had moeten gedaan hebben. En dan rusten de hormonen, en dan heb ik al de moeite van de wereld om me bij iedereen die ik te zwaar heb aangepakt te gaan excuseren, of in te halen wat ik weer eens niet heb gedaan. Zo ben ik 3 weken per maand bezig met het volgen van de hormonen en vervolgens neutraliseren van de opgelopen en aangerichte schade. Hoogst vermoeiend.

En nu wou ik nog vanalles kwijt, maar wederom ontbreekt me de tijd.  

18:39 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-05-09

"Dan heb ik net m'n kamer opgeruimd is mijn leven een puinhoop..."

Het is weer officieel: mijn leven is een puinhoop. Ik ben niet van plan daar meteen iets aan te doen, omdat ik er waanzinnig goed in ben om van een puinhoop een nog grotere puinhoop te maken, allemaal met de beste intenties om de boel op te klaren. Deze keer laat ik de boel de boel.

Het is niet gemakkelijk om alles z'n beloop te laten, zeker niet omdat ik behoorlijk triest ben. Ik ben ook niet zinnens om nu meteen weer een depressie te gaan ontwikkelen. Depressies zijn geweldig in tegenwoordig, maar je komt er niet zo ver mee. Sommige mensen komen sterker uit een depressie, sommigen komen er al helemaal  niet meer uit. Misschien zijn er ook mensen zoals ik die lacunaire depressie hebben. Dat is dan eigenlijk iemand met een min of meer aanvaardbare staat van chronische depressie, die af en toe vergeet dat ze in die staat van aanvaardbare chronische triestheid leeft. En die korte lacunes vormen dan mijn momenten van geluk. Misschien heb ik zonet de staat van de helft van de wereld bevolking beschreven, wie weet.

In elk geval: ik ben niet in mijn uppie. Ik ben op weg naar de volgende lacune weliswaar, maar het is een niet echt goed ogende aangename weg die ernaar leidt. Ken je dat, van die typische midlife momenten waarop je je jezelf teistert met existentiële vragen zoals "wat ga ik met mijn leven doen?" of "wat doe ik hier eigenlijk in dit huis?" of "is samenleven wel iets voor mij?" of "wie gaat er de huisbaas nu eindelijk es bellen om te zeggen dat ons kookvuur naar de sjokkedezen is?" In een dergelijk moment wordt alles van existentiële waarde, want ineens hangt alles aan elkaar. Het zijn momenten van wondere logica: omdat je schoenen knellen staat je huwelijk op springen en zo van die dingen. Ik kan er moeilijk mee om, ik ben heel goed in het aan elkaar breien van dingen die niks met elkaar te maken hebben, alles wordt een groot geheel, een soort Wankosmos. En voor wie met mij wil leven is het zweten, want in een Wankosmos is Wan de zon. En rond die zon draait alles, en alles is elke futiliteit en elke mijlpaal die voorheen niks met elkaar te maken hadden, maar die nu in kosmische eenheid het Wandom uitmaken.

In mijn Wankosmos ben ik niet bereid tot compromissen. In mijn wancosmos zitten de dingen anders in elkaar, en dat is zo moeilijk uit te leggen. Zo moeilijk, dat ik uiteindelijk stop met uitleggen, en dan heb je de big bang. Dan spat alles uiteen: mijn werk, mijn relaties, mijn vriendschappen, mijn zon, mijn leven. Zoals ik al zei: het is een beetje van een puinhoop...

12:30 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende