10-05-11

De kracht van rilatine

Ik dacht dat deze blog al lang uit de ether zou verdwenen zijn, maar neen, wie schrijft die blijft!

Wat zou ik es laten weten? MIsschien is het wel fijn de goegemeente te laten weten dat ik de juiste dosis rilatine heb gevonden. Dat was een eerder bizarre speurtocht, omdat alle wetenschap ten spijt, de ervaring moet uitwijzen of je goed bezig bent.

Ik heb een week lang enige hoeveelheden getest. Best interessant. Vooral omdat ik jarenlang geen rilatine wou nemen. Kwestie van rebelleren, à la "ge moet mij maar nemen zoals ik ben". Daarbij voorbij gaande aan de simpele waarheid dat de enige die niet mij kon leven ikzelf was :-).

Dus voilà: ik heb dosissen uitgetest. In eerste instantie viel ik bij regelmatige inname van rilatine 10mg gewoon ronduit IN SLAAP. Ik was een zombie. Leg het maar uit: ik neem methylfenylhydrapfrthuppeldepuppepmiddel, en ik val IN SLAAP! Echt, ik kon mijn ogen niet open houden, ik sliep al knabbelend op een chocoboterhammeke, niet te doen. De verklaring is simpel, doch: mensen met ADHD hebben een constante overdosis stress, ze beseffen dat niet meer na een jaar of 40, maar dat is zo. Het is zoals een processor die altijd blijft werken. Komt daarbij, dat die processor 's avonds niet echt alles één voor één afsluit. Het is hoogstens een soort sluimerstand als je met ADHD gaat slapen. 's Morgens is het dan nog moeilijker, want die programma's zijn niet gedefragmenteerd, en alles start door mekaar weer op. Geen wonder dat een mens daar nogal gestresseerd en moe van wordt.

Met rilatine krijg je ineens een opkuis van inkomende mail, en een grondige defragmentering. Er worden mapjes aangemaakt, en er komt enige orde op de schijf in je hersenen. En dan is het ineens zo rustig, maar ZO rustig, dat je eindelijk slaapt. De gekende stress valt ineens weg, en de slaap neemt even over Vandaar: overdosis rust, dus.

Maar de regelmatige dosissen van 10mg hadden een nadeel: ik vergat geregeld tijdig de volgende pil te nemen, en de terugval bij het uitwerken van 10mg (bij mij zo na een uur of 3), is verschrikkelijk. Maar eerst moest de juiste dosis worden vastgesteld. Dus nam ik 1 dag 10mg per keer, dan 15mg per keer en dan 20mg per keer. Dat laatste was er zwaar over, mijn hartje ging iets teveel te keer.

Uiteindelijk neem ik nu 30 mg met vertraagde afgifte, en in de vooravond nog een extra 10 mg. En dat werkt prima voor mij!

Ik krijg een pak meer gedaan, simpele zaken zijn minder een euvel, en ik heb toekomstplannen. Ik heb zelfs een AGENDA! (blijft een moeilijke zaak, vraagt enige inspanning, is nog steeds kleurrijk gegeven)

Met de inname van rilatine kwam ook een minder leuk bijverschijnsel: het heet de realiteit. In ADD-modus zie ik niet zo 'klaar', de wereld is een soort marktplaats, vol geluid en beeld, maar niks is echt scherp. In rilatine-modus trekt de mist op, en verdwijnt de ruis. Wat ik zag was niet altijd even mooi... Ik heb veel verloren onderweg, ik heb veel misbegrepen, ik heb veel niet gedaan, het is nogal hard om zo jezelf tegen te komen.

Maar goed, daar ben ik nu. Rilatine heeft mij niet veranderd, maar wel de manier waarop ik met dingen kan omgaan. Ik heb nog steeds moeite met structuur en planning, dat zal nooit mijn forte worden. Maar ik ben nu wel in staat om aan iets te beginnen, en tàdààààààààààm: ook iets af te werken. Een heerlijk gevoel!

Ik heb ondertussen zowat alles gelezen over ADHD wat er bestaat. Dat helpt ook, zeker nu ik besloten heb om als zelfstandige coach door het leven te gaan. Het zijn embryonale plannen, maar ik werk er aan!

10:18 Gepost door Wan | Permalink | Commentaren (8) | Tags: adhd, rilatine, werk, dosering rilatine, agenda |  Facebook |

16-08-10

Verwijder de deurposten

Heb je dat ook wel eens dat de deur open staat en dat je er toch nog in slaagt om met je neus tegen de deur te knallen? Ikke wel. Ik loop door het deurgat, vergeet terstond wat ik wou gaan doen, ik keer me om en loop terug. Doe dat maar eens, het effect is altijd hetzelfde: BOENK! Loop net voorbij het deurgat, blijf staan, keer om met 1 been als as, en KNAL, gegarandeerd, tenminste als je het verkeerde been als as neemt - waar ik wel héél goed in ben. En op den duur doet dat zeer, altijd zo met de helft van uzelf tegen de deurposten botsen. Ik heb trouwens nog zo'n boenker: de hoek van het bed. Ik denk dat de blauwe plek boven mijn knie deel is gaan uitmaken van mij gelijk de Noordzee deel uitmaakt van de kaart van België. Alleen is mijn plek dan de Noordzee in de winter, nogal donker.

Ik deed iets eerder impulsiefs, misschien zei ik het al: ik nam een jaarabonnement bij de fitness. Dat deed ik vorige week, en weet je hoeveel keer ik al ging? 1 keer. Om een test te doen. En weet je hoe de test was? Bijzonder slecht. Mijn conditie zit zowat op - 12 op een schaal van -12 tot 10, en mijn vetgehalte is aub 34% !! Er is dus werk aan de winkel, maar nu moet deze adhd-barbapapa erin slagen om op REGELMATIGE basis, liefst op afspraak om de stok achter de deur te behouden, te gaan trainen. Dat is een hele uitdaging, ik kan het u verzekeren. Maar als ik nu niet ga, dan word ik een blubberpudding voor de rest van mijn dagen, en dat wil ik echt niet. 1 redelijk goed ding: mijn gewicht is nog binnen de perken, maar ja, een blubberpudding van 60kg of ene van 70kg of ene van 80 kg, dat blijft een blubberpudding hé. Ik  MOET gewoon weer stevigheid in die massa krijgen, ik heb grote plannen, maar ja, ge kent dat met mij. Fin, wat ik doe doe ik, we zien wel hoever we ermee geraken.

Tussen nu en 23 augustus ga ik ook op agenda - prospectie. Voor adhd-ers is het doorgaans noodzakelijk een prothese te vinden voor het verstrooide hoofd, en dat is dan wat men een agenda noemt. Ik heb er momenteel zo'n 20-tal liggen, allemaal met 1 dingetje ingevuld, of gebruikt voor andere zaken. Een agenda bijhouden is iets van het allermoeilijkste niveau voor iemand met ADD. Je moet het bijhebben, en dus niet vergeten, of verliezen, of achterlaten of ergens ongepast leggen en zo. Je moet het invullen, op de juiste dag en al, EN dan moet je er ook nog in kijken en er op kunnen betrouwen... Dat zijn alle mogelijke valkuilen op een rij voor een ADDer! Stap 1 is dus: koop een GOEIE voor u persoonlijk geschikte agenda. Dat gaat om grootte en vorm en uitzicht en in de hand liggen  en dies meer, wat voor non -ADDErs nauwelijks van minder belang zou kunnen zijn. Ik moet iets vinden dat ik zinnens ben OVERAL MEE te doen, gelijk mijn gsm en mijn bankkaart (als ik die niet vergeet, of in de vuilbak heb gekieperd Schamen). De mijne moet dus redelijk groot zijn. Ik ben tot de conclusie gekomen dat alles groot is: mijn "handtas" (lees: rugzak, knalgroen), mijn portemonnaie (lees halve boekentas), mijn gsm (archaïsch model, ik heb lang gezocht om er ene met grote knoppen te vinden, die los stonden van elkaar, ik ben niet zo precies in het kloppen op die knoppen)... Dat komt omdat grote dingen gewoon makkelijker op te merken zijn,  in de rugzak, op tafel , én als je ze uit de vuilbak moet krabben Lachen. Dus moet de agenda in die reeks passen - mijn geschrift is trouwens ook niet echt "petite". Ik laat de vorderingen qua hoofdprothese zeker nog na op dit net.

Bon,  ik ben in een rotbui vandaag, zeker fout opgestaan (hoek van bed edm, weetjewel). Ik zal nu een rilatine nemen, dan komt het ook wel wat beter meteen. Dan Kind 1 naar de surf doen, en naar de werkwinkel om een attest van werkloosheid (goed voor humeur - not), dan inschrijven in tweede jaar avondschool (goed voor humeur, echt wel!), dan Kind 1 weer afhalen, dan naar huis of naar Telekleding enige (3!) zakken kledij gaan afgeven, dan koken (deze middag niet in geslaagd- ADD, nietwaar, mealtime mania), afruimen, etc etc en hopelijk morgen beter allemaal. Met fitness in het programma.

12:23 Gepost door Wan | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-08-10

Gedaan met Toscane

Kijk es aan, zo rap gaat dat zie: onze reis zit er alweer op. 14 dagen Toscane, in een agriturismo in the middle of nowhere. Het was super.

Fin, het begon nogal hobbelig, want we reden er in 1 ruk naartoe en we waren doodop. 1400km overbruggen is niet onmogelijk maar het is wel om een vierkant gat van te krijgen. Manlief reed het overgrote deel, in Milaan nam ik het stuur over - ik had de nacht ervoor gewoon niet geslapen (wegens véél te georganiseerd hé, alles moest dus nog de laatste nacht gebeuren, inpakken, opruimen, etc etc...), en mijn lenzen plakten in mijn ogen na 8 uur airco. Om dan van Milaan naar Firenze te rijden in de avondspits en door de bochten in een auto die ik niet gewoon ben... Hmmm. Het duurde niet lang, ik heb hoogtevrees en in de bergen waren slingerbaantjes met wegenwerken, ik deed het bijkans in mijn broek, dus heb ik met moeite 200km gereden. Man viel in stukken vaneen toen we eindelijk onze bestemming hadden bereikt. Mijn achterwerk daarentegen leek een enorme blok beton, grutjes, ongezond.

Ons huisje daar was wel de max, midden tussen de olijfbomen en de wijnranken. En de muggen en de mieren en de spinnen ook. De charmes van het buitenleven. Binnen de eerste 24u stond ik zo vol beten dat het leek of ik de builenpest had. En JEUK! Oela, niet niks! Ik snapte maar niet waarom ik alle beten had, terwijl ze manlief blijkbaar niet konden smaken. Manlief vond mij maar een seut en een zaag, de muggen moet je erbij nemen, vond hij. HA! Tot hij ineens de Himalaya in schaalformaat op zijn benen zag verschijnen! Niet normaal, en ik kreeg het door: dit waren geen muggenbeten, maar volgens mijn bescheiden mening vlooienbeten. In de agriturismo waren huisdieren toegelaten ,en er liepen (tot mijn verrukking hoor!) enige katjes en een hond op het erf. Het kan dus wel, mijn vlooientheorie. Maar goed, een mens went aan alles, dus ook aan bultige kuiten en jeuk buiten handbereik.

Het regende ook nogal es. Soms met fikse Toscaanse onweersbuien erbij. Zeer spectaculair! Super mooie kleuren en contrasten, ik had alleen mijn schildersgerief niet bij. Jammer. In de regen (lees: stortbuien) zijn we min of meer per abuis in Firenze beland. Firenze in de gietende regen, dat is weer eens wat anders. Iedereen zeiknat, je ziet wat! Er was niet zo heel veel volk , dat was een voordeel. Natte voeten waren een nadeel, welke omgebogen werd naar een voordeel: we kochten schoenenLachen. Italian shoes, weet-je-wel ,in de solden dan nog!

Ik las 8 boeken uit: Mannen die vrouwen haten, Wat wil je nou?, Ik was ALice, De geschiedenis van de liefde, Een schitterend gebrek, De affaire, Brideshead revisited, Remarkable creatures. Op 10 dagen ,geen slecht gemiddelde, maar ik lees dan ook ontzettend snel. Vraag me niet hoe ik dat doe, ik wist niet dat ik sneller kon lezen dan anderen tot ik door had dat andere mensen doorgaans geen 8 romans in 10 dagen uitlezen. Het eerste boek, de eerste van de befaamde "Millenium-reeks" van Stieg Larsson, heeft me niet kunnen bekoren. Hoewel iedereen het heeft over een meesterwerk, vond ik het nogal doorzichtig; ik vond het geweld een beetje zwaar erover en niet bijdragend tot de suspens, neen, het was niet echt mijn ding. Ik was wel lyrisch over De geschiedenis van de liefde, waarmee ik luidop kon lachen. Hoewel het tragisch is, vond ik het grappig geschreven. Ik moet nu nog enige boekjes lezen, welke ik leende van mijn schoonzus maar waar ik niet meer toe gekomen ben.

Behalve lezen, slapen, eten ,koken en een stad in de striemende regen gaan bezoeken deden we niet veel. We zagen ook nog Arezzo en Siena, maar ik was enthousiaster over de steden die we vorig jaar zagen, Volterra en San Gimignano, en Luca en Pisa. Op den duur lijken ze allemaal op elkaar. Ik ben dan ook een verwerpelijke cultuurbarbaar. Ik hou wel van een uitstap hoor, ik geniet van het zicht in de straten en van enige opmerkelijke architectuur, en van de kleuren die veranderen met het licht. Maar dan heb ik het wel gehad, ik geniet niet van in torens trappen gaan lopen, of van church-hopping. Ik hou ook niet van het enorme toeristische gedoe rond deze of gene plaats of de hypes rond musea die must-do's zijn. Ik hield ook niet van het overdonderende Hollands overal - jeemig wat een invasie.

Maar: al bij al heb ik best genoten, het was rustig en het was mooi, meer moet ik niet hebben op reis.

Nu terug thuis is het andere koek. Zo is het altijd hé, we kruipen 14 dagen even ons eigen leven uit, en als we uit dat holletje terug moeten kruipen, valt de realiteit nogal hard terug op onze kop. Ik heb een traziljoen wasmanden om gewassen te krijgen, de strijk denk ik niet eens aan, zo ver geraak ik toch niet in een jaar :-).

In elk geval nam ik wel 1 besluit: ik wil volgend jaar of de daaropvolgende jaren niet meer met zo'n ton boven mijn bikinibroek rondlopen - de foto's zijn autch, heel erg autch. Dus vatte ik de koe bij de horens en ik nam vandaag een JAAR(!!!)abonnement bij de fitness. Ik had een goed gesprek met een begeleidster daar, en lichtte haar in over mijn eigen schitterend gebrek genaamd adhd, welke mij binnen de kortste keren de hele fitnessmotivatie zal doen vergeten. Ik heb haar nodig om mij verder op pad te houden. Het is noodzaak hoor: mijn bloeddruk doet het nog steeds niet echt helemaal goed, dus ik MOET bewegen, én mijn rug heeft het nodig. In de zin van " A: Een borstelstok en B: mijn rug - zoek de 0 verschillen"... Ik ben zooooo stijf, het is erbarmelijk, ik lijk wel 70! Plus dat ik opdracht kreeg van de cardiologe om 10cm romp kwijt te geraken. Ik zal het weten te zeggen hoe mijn goede voornemens het stellen doorheen het jaar. MIjn abonnement vervalt op 11/10/2011. Wish me luck.

Er is nog zoveel te vertellen, maar helaas staat het huis hier even in rep en roer wegens de meiden die elkaar een beetje het leven zuur maken. Ik zal even checken - tussenkomen doe ik niet meer zo gauw, dat is vermoeiend en niet echt wenselijk, ze moeten leren om zelf hun onenigheden effen te trekken. Ze staan op de drempel van de puberteit, we kijken er naar uit, het zal een vuurwerk worden van kleurige hormoonuitspattingen  met het nodige lawaai en oe's en aa's. Maar ik ben fier op mijn meiden, het zijn echt prima kinderen, en de onenigheden horen er gewoon bij. C'est la vie.

21:47 Gepost door Wan | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-07-10

Home Alone

AHA, ik ben alleen thuis vandaag. Kan ik lekker alles door elkaar doen zonder dat het iemand opvalt.

Even zien, wat staat er op mijn lijstje vandaag...Boodschappen doen, frigo ontdooien, was plooien en in de kast krijgen, liefst de juiste (het is ZO onhandig als ik de onderbroeken van de meiden bij de mijne kieper! denk ik altijd dat ik onmogelijk op 1 nacht zoveel verdikt kan zijn, maar dan zie ik dat ik mijn 40 in maatje 134 aan het wurmen ben :-)), keuken opruimen, living meer bepaald mijn "hOek" uitmesten en kuisen, slaapkamers opruimen en bedden verversen, kattenbakken uitkuisen, haar wassen, kinderen ophalen die bij mijn nichtje logeren, .... Hmmmmmmm nope, dat lukt allemaal niet meer, gezien ik nu nog moet ontbijten. Ik ondernam al 3 pogingen, maar ben er nog niet in geslaagd om zomaar aan tafel te zitten en te eten. Dat wordt dan maar een middagmaal ipv een ontbijt.

Gisteren al heel wat was gedraaid. We vertrekken binnenkort op reis, dus het moet wel. Strijken heb ik uiteindelijk gewoon afgeschaft. Ben ik redelijk trots op. Maar goed, de was, dus. Het liep goed fout: mijn machine bleef haperen en verontrustende beeps uitzenden, de boel zat geblokkeerd. Ik ben hevig beginnen gillen dat de dingen tegen mij waren en zo, maar dat hielp weinig. Na enig intern onderzoek bleek een rekkertje rond de pomp te zitten.

Stefan moest er aan te pas komen om  dat ding chirurgisch te verwijderen. Maar uiteindelijk is 't gelukt, mits hulp van mijn kleine handen en een juwelentangetje. Hoe kwam diene rekker daar nu weeral vroeg Stefan terwijl we de garage van alle zeepsop ontdeden. Wel euh... ik heb eergisteren "gebatikt", weet je wel. Ik maakte van een oud wit laken een knalgroen exemplaar met van die ogen op, welke je bekomt als je de te kleuren stof helemaal vol steekt met tsjoepkes waar een rekkertje rond zit... Er moet een rekkertje los gekomen zijn precies. Ik was al lang blij dat ik er na de kleursessie aan had gedacht om een lege machine te draaien om alle groene kleur weg te spoelen (allez, niet leeg, dat is niet milieuvriendelijk, maar met dweilen en zo in); ik zag het al voor me dat ik groene onderbroeken, groene t-shirts en groene overtrekken zou hebben. Hoera , niet gebeurd. Maar wel een haperende machine, en een garage in 't sop. Tjah.

OK , ik ga verder doen met wat dan ook. Maar vooral: eerst Rilatine nemen, zodat de rolluiken in mijn bovenkamer eindelijk opgetrokken gerakenLachen

12:04 Gepost door Wan | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Vakantie in Rilatineland

Dit is eigenlijk een post van op een andere blog die ik was gestart wegens allerlei misvattingen, gebrek aan paswoorden en zo voort en zo verder, doch: tadaam, ik vond alles terug. kopietje gepost en klaar.

Het is weer zover: vakantie. Voor anderen een verademing, voor ADDers zwaar flippen. De veilige structuur die opgelegd wordt door de schooluren valt geheel en al weg, dus bevinden we ons in open zee. Doch na enige jaren ronddobberen zonder rilatine, heb ik dit jaar besloten om properkes mijn tijd-ruimte-bewustzijnscapsuleke te blijven innemen. Onder invloed van dat pilleke slaagden we er in een soort "planning" op te stellen, en zelfs een tafelafruim- en tafelzet schema! Dat zorgt ervoor dat dit ADDkonijn niet constant met borden af en aan loopt, niet meer wetend of ze nu op tafel, in de kast of de afwas behoren te belanden. (Alleen als het mijn beurt is kan het nog wel es voorvallen dat een dolende taljorendrager hier in huis wordt aangetroffen, doch ik heb het risico dik ingeperkt door mezelf nooit in de ochtendshift te zetten - ADD is al erg, maar ADD op uw nuchtere maag, dat is zoeken naar miserie).

Eeristeren stond op de planning: FIETSEN. Fijn, zij het dat ik geen fiets meer heb nu mijn oudste dochter C mijn beenlengte heeft bereikt. Dus gingen we fietsen huren met z'n allen. Met achteruittraprem. Daar gingen we dan: dochter C, de meest 'normale' van het gezin, dochter M, jongste telg, en genetisch belast met ADHD genen, en moeder, ADDer van het eerste uur. Twee verstrooide afgeleide geesten en een sportieve oudste dochter. Komt goed, zij het dan dat we geen van allen ooit op een fiets met terugtraprem hebben gereden. Dientengevolge rijdt dochter C fluks het eerste het beste bruggetje over, beseft moeder dat ze te lang naar een geit staarde en dus geen snelheid genoeg heeft om het bruggetje te halen en hapert ze ergens halverwege, en door geit en moeder verstoord strandt dochter M aan de voet van het bruggetje in het zand.

We rijden zowat kris kras, en beseffen na een uur dat er fietsroutes aangeduid staan! Cool, laten we geel volgen, of nee groen, oops dat is een veldrijdroute, geel dus maar. In omgekeerde richting, wel, maar goed. Het werd een fijne middag, de fietsen werden zelfs niet-geaccidenteerd en OP TIJD weer afgeleverd!

's Avonds besloten een BBQ te houden, ouders kwamen langs. Beetje rommelig, maar gezellig. Nu moet ik afsluiten, mijn gezinsleden krijgen honger, het is half 3, Mealtime Mania is niet te vermijden - al heb ik volgens mijn planning vandaag een vrije middag. Ik ben er nog geen enkele keer in geslaagd die vrije middag ook werkelijk vrij te krijgen. Ik werk eraan.

11:45 Gepost door Wan | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-05-10

adhd vergaat niet

Ik heb hier al een en ander neergeklad over hoe het is om als adhd-er door het leven te gaan. Meestal klinkt het best grappig. Ik kan er vaak mee lachen, maar eigenlijk is het vreselijk.

Ik weet pas enige jaren dat mijn ploetermoedergehalte een medische oorzaak heeft. In het begin was ik wat verward, en geloofde ik de zaak niet zo.  ADHD ? So what. Het was een labeltje dat op een kaft in de kast werd geplakt. Ik was best opgelucht dat er zo'n labeltje was, maar ik heb er eigenlijk niet zoveel mee gedaan. Behalve mijn eigenste zelve geweest, blunders begaan, veel huishoudelijke taken niet gedaan, en als het dan weer eens fout liep mijn labeltje uitgehaald en gezegd "o ja, ik heb adhd". Ik kan mijn miserie beter situeren, maar ik kan er nog steeds zeer moeilijk iets mee beginnen. Ik heb werkelijk een patent op dingen in de soep laten draaien. Voordeel is wel dat ik ook makkelijker dan een ander weer uit de soep geraak. Maar er gaat geweldig veel energie in het uit een soep geraken waar je zonder adhd in de eerste plaats niet in was geraakt.

Nu bijvoorbeeld, zit ik hier te typen, terwijl ik eigenlijk aan een thesis voor mijn massagecursus zou moeten werken. De thesis moet af zijn eind mei, en ik deed nog niks, omdat ik het geheel en al vergeten was dat dat moest. Nu mijn collega cursisten hun werk afgeven, valt dus mijn euro ruim laat. Ik kwam vervolgens tot de constatatie dat ik alle info omtrent de formaliteiten van de thesis kwijt ben. Dus schreef ik de nodige info over in de les. Om nu weer vast te stellen dat ik dat blad voor de tweede keer kwijt ben. En nu durf ik het niet meer vragen om nog es over te schrijven, omdat ik me uiteraard doodschaam. Twee weken geleden ben ik vergeten naar de les te gaan, omdat ik dacht dat het maandag was, terwijl we dinsdag waren. Voor mijn thesisje vrees ik het ergste. Ik zou het nog kunnen redden hoor, ik heb het voordeel dat ik in tijdsnood megasuperhard kan presteren, als de druk maar hoog genoeg wordt gehouden,maar ik heb dus info nodig waarnaar ik moet durven vragen EN Ik nam ondertussen impulsief ook voor andere dingen initiatieven die ik eigenlijk deze maand af moet zien te krijgen, en dat lijkt me  nu geheel en al onrealistisch. Ik ben nogal flippende om dat ik momenteel niet weet wat eerst gedaan, en er is ook niks waarmee ik vooruit kan, omdat ik onderweg essentiële dingen en info en mensen kwijtspeel.

Mijn pc is ondertussen veranderd in een soort post-it drager, net als de achterdeur en de deur van de oven. Overal post-it, zelfs soms op de televisie, dan zien alle nieuwslezers er verdacht geel of groen uit. ADHD is een vloek. De vloek zorgt ervoor dat de strijk onmenselijke torens worden, dat de was elke dag verder gaat, dat je op je werk uitgelachen, vernederd en ontslagen wordt, of dat je maar meteen zelf ontslag neemt. Het zorgt ervoor dat je altijd op je hoede bent, om je eigen ik niet te tonen. Het beëindigt vriendschappen, omdat je vergeet te mailen en te bellen. Impulsieve uitspraken jagen mensen op de kast (hier zit de kast al vol :-)), impulsieve uitgaven jagen een rekening in het rood. Impulsieve vreetbuien doen de weegschaal kreunen. Het is maar adhd, het is niks ergs, je ziet het niet echt, het is niet confronterend voor de medemens. Maar het is een kleine hel vol onbegrip voor mij.

 

16:13 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: adhd |  Facebook |

23-04-10

Puistensnor

Het is me weer wat! Ik volg enkele cursussen, en ik leer nogal uiteenlopende zaken. Op dinsdag leer ik hoe ik mensen moet masseren in het eerste jaar "Massagetechnieken". Op donderdag vind je me in het Atelier, waar ik leer schilderen en glas bewerken en omspringen met textielverharder en zo meer.

Nu ben ik voor beide cursussen geweldig entoesiast begonnen, en tot hier toe hou ik het zeer ontypische adhd wel goed vol ook. In het atelier vond ik een thuishaven, dat is zo opvallend, het kan bijna niet anders dan dat ik ergens artiestengenen in mij heb. De massagetechnieken liepen het eerste semester iets vlotter dan het tweede. In het eerste semester zagen we Zweedse Massage, nu zijn we overgestapt naar Shiatsu. Ik ben zot van de filosofie die erachter schuilgaat en de Intro tot de Chinese geneeskunde, maar ik ben veeeeeeeeeeel te stijf en de houterig om de massage zelf uit te voeren.

Voor leken: Shiatsu massage wordt op de grond op een soort tatami gegeven, wat betekent dat de masseur hetzij op de knieën zit, hetzij ondersteboven hangt, hetzij in een andere voor mij wreed ongemakkelijke houding allerlei acties moet uitvoeren.

Nu, in dat eerste jaar zien we niet alleen massage, maar ook ontharingstechnieken. Mannekes, ik ben veel, maar ik ben geen ontluikende schoonheidsspecialiste! Ik heb de eerste ontharing op mezelf uitgevoerd, en ik ben een vierde van een onderbeen ver geraakt. Het zag eruit als een bos waar een bulldozer door had gereden.

Een tweede ontharingsbeurt leverde al 1 volledig geplukt onderbeen op. Ik was best fier, want het is geen makkie om je eigen kuit van z'n begroeisel te ontdoen zonder langs alle kanten hete was te smossen!

Een derde beurt en mijn twee onderbenen waren bijna helemaal onthaard. Iets te enthousiast, wellicht, want de dag erna trof ik her en der een dikke rode pukkel aan, oops.

Niet getreurd, niet opgeven. Ik besloot vorige maandag mijn bovenlip eens aan te pakken. Met hars, deze keer, moet lukken, dacht ik. Lukte ook hoor, ging heel erg vlot!

En nu zit ik hier, met onder mijn neus een heel veld ontstoken poriën, al dan niet met witte kop, puisten alom. EN ZEER DAT DAT DOET!! Ik smeerde er al vanalles op, en ik heb een geweldige tip voor alle onervaren bovenlipmolesteerders: als je puisten tot gevolg hebt, smeer ze dan in met biologische lavendula vera etherische olie! Het is echt het enige dat de genezing van mijn nieuwgeboren bergketen bevordert.

Goh , ik heb nog zoveel te vertellen, maar ik heb nauwelijks nog een rustig moment om hier aan mijn pc'tje te zitten en alle maffe gebeurtenissen mede te delen. Ik slaag er ook niet meer in om dagelijks verslag uit te brengen, mijn huishoudelijke leven is zo mogelijk nog chaotischer geworden. ADHD geneest niet hé, soms denk ik "goh, ik ben toch goed bezig!", en dan word ik wakker Lachen.

Ik ben met zoveel dingen bezig, een mens zou er niet meer aan uit geraken. Ik ben de voorbije maanden ook flink depressief geweest hoor. Dat kwam hoofdzakelijk door een verkeerde medicatie. Momenteel ben ik weer in een mentale up. Dat vertaalt zich in het heen- en weer vliegen van hier naar daar, aan 1000 dingen beginnen, de mensen in de massageles op de kast jagen, ENORME hoopgevende vooruitzichten... Het is niet te doen, ik ben dan ook soms uitermate moe, al is het maar van te denken aan alles wat mogelijk is in dit leven.

Ik denk dat het een pak  nuttiger zou zijn trouwens om deze blog geheel en al aan ADHD te gaan besteden. Dan is het misschien mogelijk voor de lezer om wat meer inzicht in de materie te verwerven, of om wat te kunnen relativeren indien de lezer met adhd'ers te maken heeft. Ik weet het nog niet. Voorlopig hou ik het dus maar bij de bezigheden en toestanden in mijn bestaan - soms zijn die ook al duidelijk adhd-ish.

21:24 Gepost door Wan in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: adhd |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende